Τελικά, ό,τι κάνουµε στην ζωή είναι θέµα επιλογών. Αυτό λοιπόν αποφάσισαν να κάνουν η Λία, η Εράνθη, ο Γιώργος, η Δήµητρα, ο Ανδρέας, η Λίνα, η Sonila και η Κίρα, επιλέγοντας να συµµετάσχουν στο Global Community Development Program της AIESEC. Επέλεξαν την αλλαγή. Την αλλαγή µέσα από την εθελοντική εργασία σε κάποια χώρα του εξωτερικού. Το Global Community Development Program της AIESEC προσφέρει την ευκαιρία στους νέους να δουλέψουν σε έναν µη-κυβερνητικό οργανισµό, σε µία οργάνωση ή ένα σχολείο, σε προγράµµατα που έχουν ως στόχο το θετικό κοινωνικό αντίκτυπο. Διαβάστε τις εντυπώσεις τους και ζηλέψτε…
Λία Τρίγκα, 19 χρονών, Πολωνία, Οικονοµικό Πανεπιστήµιο Αθηνών
«Όταν σκέφτεσαι πολύ καταλήγεις να πάρεις µια «ασφαλή απόφαση»
Θα µιλήσω ειλικρινά. Την
απόφαση µου να φύγω για ενάµιση µήνα στην Πολωνία δεν την σκέφτηκα και πολύ. Καλύτερα,
γιατί όσο περισσότερο σκέφτεσαι τόσο αυξάνονται οι αµφιβολίες και καταλήγεις στο
να πάρεις µια ‘ασφαλή’ απόφαση. Εγώ είχα την ανάγκη ενός ρίσκου, µιας πρόκλησης.
Έτσι λοιπόν, αγνοώντας τα παρακάλια της κλασσικής Ελληνίδας µάνας, πήρα το δρόµο
για την ξενιτιά!
Οι πρώτες µέρες στην Πολωνία
ήταν λίγο περίεργες, καθώς προσπαθούσα να προσαρµοστώ στο project (αφορούσε παιδική
ενασχόληση) και ταυτόχρονα να συνεννοηθώ µε όλους τους υπόλοιπους εθελοντές επτά
διαφορετικών εθνικοτήτων. Συνειδητοποίησα πόσο σηµαντικό είναι να συνεργάζεσαι,
να ακούς, να αποδέχεσαι, να συµβιβάζεσαι σε ένα διαπολιτισµικό περιβάλλον. Δεν ήταν
εύκολο. Υπήρξαν στιγµές που ήθελα να φωνάξω γιατί δεν καταλάβαιναν το “αυτονόητο”.
Μου πήρε αρκετό χρόνο να αναθεωρήσω το αυτονόητο και να αποδεχτώ πως όλοι µας ήµασταν
τόσο διαφορετικοί. Άρχισα να συζητώ ουσιαστικά.
Η εµπειρία µου ήταν ανεπανάληπτη
και αναζωογονητική. Νιώθω πως έδωσα πολλά και πήρα επίσης! Ήταν µια πρόκληση από την οποία βγήκα νικήτρια. Γιατί
στο κάτω κάτω, όπως µου είπε µια φίλη, λίγοι θα είχαν τα κότσια να το κάνουν αυτό.
Ελάτε να γίνουµε περισσότεροι λοιπόν!
Εράνθη Καραµαλή, 18 χρονών, Αίγυπτος, Οικονοµικό Πανεπιστήµιο Αθηνών
«Κάθε µέρα ανακάλυπτα κάτι καινούριο για τον εαυτό µου»
Οι δύο µήνες που έζησα στην Αίγυπτο ήταν η
πιο έντονη εµπειρία που έχω ζήσει στη ζωή
µου! Δουλεύοντας σε ένα project επιχειρηµατικότητας µαζί µε µια οµάδα οκτώ ατόµων
από διαφορετικές χώρες, µου έδωσε την ευκαιρία να συνεργαστώ µε ανθρώπους από διαφορετικές
κουλτούρες και µε διαφορετικές αξίες και απέκτησα καινούργιες δεξιότητες. Όπως το
να κάνω µια παρουσίαση σε κοινό 50 ατόµων.
Αυτοί οι δύο µήνες µου έδωσαν την ευκαιρία
να ανακαλύπτω καθηµερινά κάτι καινούργιο για τον εαυτό µου! Κατάφερα να προσαρµοστώ
στις συνήθειες και τα έθιµα των Αιγυπτίων, µε αποτέλεσµα να νιώθω µέρος της τοπικής
κοινωνίας και όχι τουρίστας.
Ένα ακόµα στοιχείο που έκανε την εµπειρία
µου τόσο µοναδική, ήταν τα άτοµα (οι υπόλοιποι AIESECers) που βρισκόντουσαν την
ίδια περίοδο στην Αίγυπτο και συµµετείχαν σε παρόµοια projects. Ήρθα σε επαφή µε
ογδόντα νέους από όλο τον κόσµο και οι είκοσι από αυτούς έγιναν στενοί µου φίλοι
µε τους οποίους έχω ακόµα σχεδόν καθηµερινή επαφή! Μέσα από πολύωρες συζητήσεις και το χρόνο που
περάσαµε µαζί, είδα έναν διαφορετικό τρόπο σκέψης, απέκτησα µια άλλη οπτική και
έµαθα να ανέχοµαι πλήρως την διαφορετικότητα. Αυτό που κατάλαβα τελικά είναι πώς
ο κάθε άνθρωπος, ανεξάρτητα από τη φυλή ή τη θρησκεία του, έχει κάτι να σου προσφέρει
που θα σε κάνει καλύτερο.
Τώρα ψάχνω να βρω ποιά θα είναι η επόµενη χώρα
που θα εξερευνήσω.
Γιώργος Καραµαλής, 20 χρονών, Αίγυπτος, Οικονοµικό Πανεπιστήµιο Αθηνών
«ο δυτικός κόσµος είναι µόνο η µία πλευρά του πλανήτη»
Το καλοκαίρι που µας πέρασε έζησα στην Αίγυπτο
για δύο µήνες και ήταν ίσως η πιο ενδιαφέρουσα εµπειρία που έχω αποκτήσει µέχρι
τώρα.
Τα γεγονότα και τα συναισθήµατα που έζησα ήταν
πολύ έντονα. Καταρχάς είναι µία χώρα εν βρασµό, η επανάσταση µόλις τελείωνε και
οι διαδηλώσεις είχαν αρχίσει να ελαχιστοποιούνται. Κάναµε πολλές πολιτικές συζητήσεις
µε διάφορους Αιγύπτιους, από ταξιτζήδες µέχρι AIESECers και καθηγητές, µέσα από
τις οποίες άκουγες ενδιαφέρουσες σκέψεις από έναν λαό ο οποίος από τη µία ζει σε
ένα διαφορετικό κόσµο, την ανατολή, αλλά από την άλλη έχει πολλά κοινά στοιχεία
µε την Ελλάδα. Είναι µάλιστα συγκινητικό το πόσο οι Αιγύπτιοι αγαπούν τους Έλληνες.
Σίγουρα ένα άλλο µεγάλο κοµµάτι της εµπειρίας
µου αποτέλεσαν τα ταξίδια εντός Αιγύπτου. Ταξιδέψαµε σε ολόκληρη τη χώρα. Από το
όρος Σινά µέχρι µία όαση στη Σαχάρα. Από το Κάιρο και την Αλεξάνδρεια µέχρι το
µεγάλο φράγµα του Νείλου. Κάναµε safari, sand board, scuba-diving και βουτήξαµε
σε λίµνη από αλάτι.
Μέσα σε ένα τόσο µικρό χρονικό διάστηµα λοιπόν
γύρισα πίσω πλουσιότερος σε εµπειρίες πού δεν ξεχνιούνται εύκολα. Συναναστράφηκα
µε µουσουλµάνους και έµαθα πολλά για τη θρησκεία τους. Κατάλαβα ότι ο δυτικός κόσµος
είναι µόνο η µία πλευρά του πλανήτη, ενώ η άλλη έχει διαφορετική κουλτούρα µε τεράστιο
ενδιαφέρον.
Ανδρέας Μουσχούλης, 19, Ρουµανία, Αριστοτέλειο Πανεπιστήµιο Θεσσαλονίκης
«Ένα ταξίδι στην αυτογνωσίΑ»
Φέτος είπα να κάνω κάτι πολύ πιο δηµιουργικό
την καλοκαιρινή περίοδο. Όλα έγιναν τόσο γρήγορα και µια µέρα ξύπνησα ως εθελοντής
σε ένα marketing project στην Ρουµανία και
την άλλη χαµένος στις σκέψεις µου και στο ταξίδι της επιστροφής. Είχε περάσει κιόλας
ενάµισι µήνας ατελείωτων εµπειριών.
Γνώρισα άτοµα απ’ όλο σχεδόν τον κόσµο και ανταλλάξαµε απόψεις και ιδέες. Επικοινωνώντας
στα αγγλικά, τα οποία βελτίωσα πολύ. Παρουσιάσεις µε σκοπό την προώθηση της ελληνικής
κουλτούρας , online & offline promotion και σύνθεση business letters για την
επιδίωξη συνεργασίας ή επίτευξη χορηγίας ήταν οι αρµοδιότητες µου. Αισθάνοµαι ανανεωµένος
και θετικά εµπνευσµένος κάνοντας όλα αυτά ως φοιτητής στο πρώτο έτος και µαθαίνοντας
πράγµατα που ίσως δεν θα ακούσω ποτέ µέσα στο αµφιθέατρο.
Πλέον κοιτάζω µπροστά, γιατί µπορώ, µπορώ να
παίρνω αποφάσεις και να αναλαµβάνω το ρίσκο να «γευτώ» µια αναπάντεχη αποτυχία ή
µια «αναζωογονητική» επιτυχία, διότι στο τέλος, ανεξαρτήτως αποτελέσµατος, γνωρίζω
ότι είµαι κερδισµένος. Κερδισµένος, γιατί δεν φοβήθηκα. Πολλές φορές αναρωτιόµαστε
«Τι θα γινόταν αν το έκανα;». Όµως, µετά από αυτήν την χρονιά στην AIESEC, γνωρίζω
την απάντηση.
Λίνα Ζία, 20 χρονών, Ινδονήσια, Πανεπιστήµιο Πειραιά
«Βλέπεις τη φούσκα στην οποία ζούσες»
Αθήνα-Σιγκαπούρη, Σιγκαπούρη-Τζακάρτα, Τζακάρτα-Παντάγκ,
16 ώρες µέσα στο αεροπλάνο, και κάπως έτσι βρίσκοµαι κάπου στην νοτιοανατολική Ασία.
Η πόλη είναι µικρή, µουσουλµανική, χαοτική και χωρίς ιδιαίτερα πράγµατα να κάνεις.
Οι Ινδονήσιοι σε βλέπουν στο δρόµο και σου φωνάζουν, θέλουν να βγουν φωτογραφία
µαζί σου, αγγίζουν το ξένο-σε-αυτούς λευκό δέρµα σου. Είναι φτωχοί αλλά χαίρονται
αυτά που έχουν, χαµογελαστοί και περήφανοι για τη χώρα τους.
Είχα την τύχη να φιλοξενηθώ τους δύο µήνες
που έζησα εκεί από µία εξαµελή οικογένεια ζώντας καθηµερινά τις παραδόσεις και τα
έθιµα τους. Εργάστηκα µαζί µε έξι ακόµα φοιτητές από Κίνα, Γερµανία και Πολωνία
σε ένα project όπου διδάσκαµε ορφανά παιδιά ηλικίας 9-19. Είµαστε περήφανοι γιατί
κάναµε κάτι σπουδαίο. Για µένα η επιτυχία του project στηρίζεται στα χαµόγελα των
µαθητών µας, χαµόγελα που προκαλέσαµε εµείς.
Σίγουρα η ζωή στην Ινδονησία δεν ήταν εύκολη,
αλλά το κυριότερο πράγµα που έµαθα εκεί είναι πως δεν υπάρχουν προβλήµατα και δυσκολίες,
αλλά µόνο προκλήσεις, κι αν αποφασίσεις να αντιµετωπίζεις µε αυτό τον θετικό τρόπο
σκέψης τη ζωή µπορείς µόνο να επωφεληθείς. Η ζωή σε ένα τόσο διαφορετικό περιβάλλον
σου δίνει την δυνατότητα να δεις την φούσκα στην οποία ζούσες και θεωρούσες δεδοµένη
από άλλη οπτική γωνία, και να εκτιµήσεις περισσότερο αυτά που έχεις. Είµαι πλέον
πιο δυνατή, πιο ανοιχτή στην εµπειρία, βλέπω το µέλλον θετικά και ψάχνω ακόµα πιο
υψηλές κορυφές για να κατακτήσω.
Sonila Metushi & Κίρα Αραµπίδου, 22 χρονών, Αίγυπτος, Πανεπιστήµιο Μακεδονίας.
«Η άλλη οπτική που δεν αγγίζει ο τουρίστας»
Το µόνο σίγουρο είναι ότι το καλοκαίρι του
2012 θα µας µείνει αξέχαστο. Ένας ολόκληρος µήνας στη γη των Φαραώ, στη γη του Νείλου,ένας τόπος τόσο διαφορετικός και τόσο γοητευτικός
που σε κερδίζει αµέσως!
Η πρακτική µας αφορούσε στοfund-raising και event management στα πλαίσια ενός τοπικού µη κυβερνητικού οργανισµού που στόχευε στην καταπολέµηση του αναλφαβητισµού σε µία από τις πιο υπανάπτυκτες
περιοχές της νότιας Αιγύπτου. Η πιο σηµαντική πτυχή αυτής ήταν η δυνατότητα επιτόπιας
γνωριµίας µε τις δραστηριότητες του ΜΚΟ και των εθελοντών εκεί, γεγονός που µας
προσέφερε µία άλλη οπτική της χώρας, αυτή που δεν αγγίζει
ένας απλός τουρίστας, συνειδητοποιώντας έτσι την ποικιλοµορφία και
τον πλούτο των παραδόσεων της Αιγύπτου. Η αγάπη και η ζεστή φιλοξενία που δεχθήκαµε
από τους απλούς ανθρώπους της περιοχής θα µας µείνει αξέχαστη, και όσο υπερβολικό
κι αν µπορεί να ακουστεί, αισθανόµαστε πως µία µέρα µπορούµε να επιστρέψουµε εκεί
διότι υπάρχουν δικοί µας άνθρωποι εκεί!
Τέλος, µε την επιστροφή µας πίσω αντιληφθήκαµε
τη σηµασία αυτής της εµπειρίας! Όσο κι αν διαβάζαµε σε άρθρα διάφορα σχόλια για
τον «Ιό του Δυτικού Νείλου» αδυνατούσαµε να συλλάβουµε την κρίσιµη κατάσταση
που επικρατεί στην Ελλάδα, και την απουσία της πολυπόθητης ανεκτικότητας στο διαφορετικό,
στο άγνωστο σε όλα τα επίπεδα(θρησκευτικά, κοινωνικά, πολιτιστικά, οικονοµικά κλπ.). Πλέον, νοιώθουµε
την ευθύνη να αποκαταστήσουµε στο βαθµό που µπορούµε την όποια παρεξηγηµένη εικόνα
του διαφορετικού και του άγνωστου, και αυτό αποδεικνύει για άλλη µία φορά πως µία
τέτοια εµπειρία µπορεί να σε εµπνεύσει και πέρα από τη διάρκειά της.
Δήµητρα Διονυσάτου, 19 χρονών, Κατάνια (Σικελία), Οικονοµικό Πανεπιστήµιο Αθηνών
«Μαθαίνοντας να µαθαίνω»
Το καλοκαίρι που µας πέρασε βρέθηκα στην Κατάνια,
για έξι βδοµάδες, µαζί µε άλλους σαράντα φοιτητές από δέκα χώρες του κόσµου. Για
εµένα, το να γίνω µέλος µίας παγκόσµιας οικογένειας ήταν µία εµπειρία ζωής.
Συνειδητοποίησα πως ο κόσµος µου δεν ήταν τίποτα
άλλο παρά ένας µικρόκοσµος. Μπροστά στο διαφορετικό, στο πρωτόγνωρο, συχνά επιλέγουµε
την ασφάλεια των πεποιθήσεών µας. Προσωπικά λοιπόν, µέσα από την συναναστροφή µε
τόσα και τόσο διαφορετικά άτοµα, αλλά κι από τις καταστάσεις που αντιµετώπισα µαζί
τους, υιοθέτησα µία συνείδηση «think out of YOUR box». Παρατήρησα πως έπαψα να ασχολούµαι
µε τα ανούσια διαδικαστικά θέµατα κι άρχισα να αναζητώ µόνο την ουσία. Τι µαθαίνω,
τι προσφέρω.
Πλέον σκέφτοµαι πιο ανοικτόµυαλα κι είµαι πιο
προσαρµοστική. Είδα στην πράξη πως τα ΠΑΝΤΑ είναι αντιµετωπίσιµα κι αυτό µε γεµίζει
σιγουριά και µου δίνει κουράγιο. Έµαθα πώς να αντιλαµβάνοµαι την πολύπολιτισµικότητα
µέσα από την καθηµερινότητα και πώς να την κατανοώ...
Γύρισα πίσω διχασµένη, έχοντας ακούσει πολλά
για να σκεφτώ. Πάνω στην άποψή µου, µπορεί να ακούγονταν άλλες είκοσι απόψεις, η µία µε πιο διαφορετική προσέγγιση
από την άλλη. Οπότε αναθεώρησα πολλές απόψεις µου, τις έκανα πληρέστερες, καλύτερες.
Ήταν µία διαδικασία προσωπικής ολοκλήρωσης.
Είµαστε ένα σύνολο ατελειών, που είναι όµως
στο χέρι µας να τις τελειοποιήσουµε. Πώς; Αν απαγκιστρωθούµε για λίγο από τα απόλυτα
κι άκαµπτα «πιστεύω» µας κι ανοιχτούµε στο διαφορετικό, θα έχουµε κάνει το πρώτο
βήµα. Εγώ αισθάνοµαι περήφανη που το έκανα κι έτοιµη να αναζητήσω το δεύτερο...
