Και πάνω κεραίες. Παντού. Περικυκλωμένοι από σκιάχτρα για πουλιά που δεν υπάρχουν πια.
Κολώνες. Είναι τόσες πολλές που κυριολεκτικά σκοτώνουν την αισθητική μου. Σηκώνω το βλέμμα. Κολώνες για τα σύρματα του τρόλεϊ, φωτισμού, στάσεων όλων των Μ.Μ.Μ., οδικών σημάτων, επιγραφών, φαναριών οδικής κυκλοφορίας, της Δ.Ε.Η., του Ο.Τ.Ε., μικρών σηματοδοτήσεων, καταστημάτων. Αλλά και κολωνάκια, κάγκελα, κάδοι απορριμμάτων. Ένα δάσος από σίδερο μέσα σε κοιλάδες τοποθετημένες ανάμεσα στο τσιμέντο. Μας περικυκλώνει. Μας καταπίνει μέρα με τη μέρα. Κρύο κι αδιάφορο μας τρομάζει το πρωί φεύγοντας για τη δουλειά, στο δρόμο για το σχολείο αν κι εκεί ούτως ή άλλως έχει μόνο κάγκελα και τίποτε όμορφο-, στον περίπατο. Ένα τοπίο καθημερινού σκότους για την ελαφρότητα και τη χάρη που διακρίνει την ανθρώπινη καλαισθησία και διάθεση. Ένας τόπος μαρασμού. Δεν είναι οι όμορφες, καλλίγραμμες κολώνες των αρχαίων Ελλήνων που κι αυτές με σύνεση και μέτρο χρησιμοποιούνταν. Είναι το ίδιο το πρόσωπο της απάνθρωπης πλευράς μας. Ένα χτύπημα στην αισθητική της καθημερινότητας μας βάναυσο κι ανελέητο. Ζούμε επί της ουσίας σ' ένα άσχημο περιβάλλον που από μόνο του είναι σκουπίδι. Κάκοσμο. Αηδιαστικό. Μια εφιαλτική εικόνα επαναλαμβανόμενη σε ισχυρές δόσεις καθημερινά που, χωρίς να το αντιληφθούμε, μας μεταλλάσει. Γιατί ο χρόνος μας αλλάζει και μας φθείρει όπως η θάλασσα γλύφει κι αφανίζει σιγά, σιγά το βράχο. Έτσι, η αλλαγή δε γίνεται εύκολα αντιληπτή παρά μόνο όταν περάσουν τα χρόνια και η φθορά είναι πια ορατή στο μάτι. Στη δική μας περίπτωση και στο μυαλό και στην ψυχή. Κι έτσι ξαφνικά δε μας ενδιαφέρουν πια αυτά τα σιδερένια, πλαστικά κι οτιδήποτε άλλο δέντρα. Δε μας ενοχλούν, δε μας πειράζουν. Τα συνηθίσαμε. Μάλλον κάτι χειρότερο. Γίναμε το ίδιο. Ένα με αυτά. Σίδερο στο σίδερο. Αδιαφορία, κακία, ανταγωνισμός, φθορά, σκουριά, μαρασμός, θόρυβος, μελαγχολία, σκληρότητα. Ξένοι στην ιδέα πως μπορεί να ανήκουμε σε μια κοινότητα ανθρώπων μέσα στην οποία πρέπει να συμβάλουμε καθημερινά και πρωτίστως στη βελτίωση της ζωής της. Κι ότι η συμμετοχή μας αυτή έχει να κάνει ιδιαίτερα και με το χώρο. Μπορεί εμείς να τον δημιουργούμε, αλλά εν συνεχεία μας επηρεάζει καταλυτικά. Διαμορφώνει ξεκάθαρα τη συμπεριφορά και τον τρόπο ζωής μας. Κι αυτή τη στιγμή ζούμε σ' ένα περιβάλλον που αναμφίβολά μόνο τον αυθορμητισμό, τη δημιουργία, την ελευθερία, την αγάπη, την εμπιστοσύνη και τις καλύτερες συνθήκες διαβίωσης δεν προάγει. Είναι ολοφάνερο πια πως οι σάπιες κι απάνθρωπες ιδέες και συνθήκες που κυριαρχούν, οφείλουν ένα τεράστιο κομμάτι τους στην χωρίς λογική και με μανία άρνηση της φύσης μας δια μέσου του τρόπου και της ποιότητας του χώρου που ξοδεύουμε αυτό το ανεπανάληπτο θαύμα της φύσης που ονομάζεται ζωή. Και πάνω κεραίες. Παντού. Περικυκλωμένοι από σκιάχτρα για πουλιά που δεν υπάρχουν πια.
«Η πόλη, οι απέραντες πόλεις που μοιάζουν με άρρωστα εξογκωμένα καρκινώματα. Εδώ στις πόλεις οι ξεριζωμένοι άνθρωποι αγνοούν ο ένας τον άλλο. Και οι πόλεις απλώνονται ατελείωτα. Γίνονται άβυσσος που βαθαίνει, άβυσσος όπου χάνονται οι αρετές της συναδέλφωσης, τα ήρεμα βλέμματα και τα χαμόγελα. Οι πόλεις αυτές όπου οι άνθρωποι σκοντάφτουν ο ένας πάνω στον άλλο σαν να είναι κόκκοι άμμου και δεν αντιπροσωπεύουν τίποτε. Οι πόλεις αυτές όπου θα έπρεπε να ξαναφτιάξουμε απ? την αρχή την ειρήνη, τη χαρά, τους δεσμούς κατανόησης και στοργής ανάμεσα στους ανθρώπους»
Μάρτιν Γκραίη
