" Οι αλήτες
της γειτονιάς φτάνουν τραγουδώντας:
«χτυπάμε
τους τενεκέδες, συχνάζουμε στα μπαρ».
Τα αλάνια
της γειτονιάς φτάνουν χορεύοντας
με τους
ηλεκτρο-ήχους μέχρι το ξημέρωμα.
Συνθήματα
στους τοίχους των σικ μαγαζιών λένε...
Ταρά,
ταρά... «δεν το λέω», «δεν το λέω»
Άκου! Οι
μπάτσοι τρέχουν στους δρόμους της γειτονιάς
Μπαμ,
μπαμ... Ποιον απ’όλους; Ποιον απ’όλους;
και
υπάρχουν, κι επιμένουν
Δε λέω
ποιοι! Δε λέω ποιοι!
Άκου! Τσα
τσα τσα
μ’ένα
κασετόφωνο και λίγο χόρτο
όλα
φτιάχνουν και όλα καλυτερεύουν... Έτσι, έτσι! Ολέ, ολέ!
Όποιος
καθυστερεί... απελπίζεται!
Οι τοίχοι
ακούν, οι σκιές επαναστατούν
μαλλιά
μοντέρνα θυμίζουν το χρώμα
Χορεύουν
Χάμπος* και Χαμπορίλιας
μάρτυρες
της απόδρασης, φουμάρισμα στον ήλιο
Ιστορία
γραμμένη με τη ρούμπα να ιππεύει,
ανταρσία
στο φως των κεριών, νύχτες αεροζόλης
έμποροι κι
ηρωίνη πάνω κάτω
τεχνάσματα
και κόλπα για να πάψει η ταπείνωση
και
γείτονες που ψιθυρίζουν σ’ όλα τα παράθυρα
ότι δεν
αντέχουν πια το θόρυβο της ρεγκετόν.
Ταρά, ταρά... έτσι!"
*αυτοί
που δεν είναι τσιγγάνοι
Στίχοι: Marina “la Canillas”
Οι περίφημες νύχτες της πρωτεύουσας της Κούβας μπορεί να εξελιχθούν σε ειδεχθείς τουριστικές παγίδες αν δε γνωρίζεις τα κατατόπια. Έτσι αφήνοντας κατά μέρος τα άθλια κλαμπ, χωνόμουνα κάθε βράδυ στο Jazz Club, δίπλα στο εμβληματικό ξενοδοχείο Havana Libreστο οποίο είχαν μπουκάρει όταν ακόμα λεγόταν Hilton, οι βρώμικοι και ταλαιπωρημένοι Φιντέλ Κάστρο και Τσε Γκεβάρα ολοκληρώνοντας την επική τους πορεία από τις μάχες στα βουνά της Σιέρρα Μαέστρε στην θριαμβευτική είσοδο στην Αβάνα το 1959. Το Jazz Club ήταν ένα σκοτεινό υπόγειο γεμάτο από καπνό πούρων και από τις πιο διαπεραστικές νότες που μπορούσες να ακούσεις στο νησί. Κάθε βράδυ είχα την τύχη να ακούω μερικούς από τους καλύτερους μουσικούς της Αβάνας καθισμένος απέναντί τους σε απόσταση αναπνοής. Και εκείνος που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση ήταν ο Κάρλος, ένας δεκαεννιάχρονος πιτσιρικάς με φουντωτή αφάνα που με την ίδια άνεση που φυσούσε την τρομπέτα, έπαιζε κόνγκας ή πιάνο. Επρόκειτο για ασύλληπτο ταλέντο. Το δεύτερο βράδυ που τον άκουσα, δεν κρατήθηκα και πήγα και του μίλησα. Αποδείχτηκε ότι αυτό ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσα να έχω κάνει. Γιατί από την επόμενη μέρα και μέχρι να φύγω από την Αβάνα, βρέθηκα να τριγυρνάω με τον Κάρλος σε μια «άλλη» πόλη που ζούσε κάτω από τη μύτη των ανυποψίαστων τουριστών, στην πραγματική ηδονική Αβάνα των Κουβανών. Ο Κάρλος είχε παίξει στην ταινία του Wenders, Musica Cubana, η οποία ήταν ουσιαστικά η συνέχεια του Buena Vista Social Club. Η ταινία θύμιζε ντοκυμαντέρ και ουσιαστικά έδειχνε την προσπάθεια ενός κουβανέζικου συγκροτήματος να ξεφύγει από τα στενά όρια του νησιού κάνοντας διεθνή καριέρα. Τελείωνε με happy endαφού το συγκρότημα κατάφερνε να κάνει live στο Τόκυο! Στα γυρίσματα που έγιναν στην Ιαπωνία όμως, το καθεστώς δεν έδωσε άδεια εξόδου στον Κάρλος και έτσι αναγκάστηκαν να τον ντουμπλάρουν!
Τον Ιούνιο του 2005, δύο μήνες πριν φτάσω στο νησί, είχαν έρθει για συναυλία οι Ojos de Brujo. Ζητώντας λοιπόν να παίξουν παρέα με κάποιους κουβανούς μουσικούς, τους έστειλαν τον πιτσιρικά Κάρλος. Η χημεία τους έδεσε με τη μια. Γι’ αυτό όταν τον ρώτησα τι σκόπευε να κάνει στο μέλλον, μού απάντησε χωρίς δισταγμό. «Πρέπει να βρω ένα τρόπο να φτάσω στη Βαρκελώνη. Θέλω να παίξω μουσική με τους Ojos de Brujo!» Πριν φύγω από την Αβάνα, δεν παρέλειψα να του ζητήσω το mail του. Γέλασε με πίκρα αλλά χωρίς απογοήτευση. Γέλασε όπως μόνο οι Κουβανοί μπορούν να γελάνε. «Μα δεν έχω, αποκρίθηκε, ξέρεις τι διαδικασία είναι για μας εδώ να μπούμε στο internet;»
Πέρα από την χαμηλότερη τιμή του εισιτηρίου που είχε σαν αποτέλεσμα να έρθει στη συναυλία το πραγματικό κοινό των Ojos και όχι μπλαζέ ξενέρωτοι, κάτι είχε αλλάξει ριζικά και το καταλάβαινες από το πρώτο κιόλας κομμάτι. Μια τρομπέτα είχε προστεθεί στο συγκρότημα, μια τρομπέτα που έμελλε να αλλάξει τον ήχο του συγκροτήματος για πάντα. Προσπάθησα να διακρίνω τον τρομπετίστα αφού επί σκηνής γινόταν πανικός όπως άλλωστε σε κάθε συναυλία των Ojos. Μα ναι, αυτήν την αφάνα κάπου την ήξερα. Λες, είναι δυνατόν να τα έχει καταφέρει; Έφυγα σφαίρα μπροστά μπροστά για να βεβαιωθώ. Κάτω από εκείνη τη χαρακτηριστική αφάνα, τα φουσκωμένα μάγουλα του Κάρλος διοχέτευαν όλη τη δύναμη των πνευμόνων του στην τρομπέτα. Ο πιτσιρικάς είχε κάνει το όνειρό του πραγματικότητα. Τελικά εκείνη η ταινία που είχε παίξει θα μπορούσε να έχει γυριστεί για πάρτη του. Τώρα δε χρειαζόταν πια να τον ντουμπλάρει κανείς.
Γεμάτος συγκίνηση περίμενα να τελειώσει το Respira, ένα από τα ωραιότερα κομμάτια
τους. Και όταν σταμάτησε η μουσική, του φώναξα: Asere, que bola asere?
Το
πάθος του flamenco συναντά την επαναστατικότητα του hip hop
Πήγα στη Βαρκελώνη να συναντήσω τον Κάρλος και κατ’ επέκταση τους Ojos de Brujo στα τέλη Σεπτέμβρη, την καλύτερη ίσως περίοδο για να επισκεφθείς την πόλη. Και τούτο διότι τότε έρχεται και η κυρία Merce. Η Merce είναι η προστάτιδα αγία της πόλης –αφού οι Καταλανοί θεωρούν ότι η χάρη της τους έσωσε από μια επιδημία τον 17ο αιώνα- και με τον ερχομό της ολόκληρη η Βαρκελώνη μετατρέπεται σε ένα ξέφρενο πανηγύρι. Για μια εβδομάδα οι συναυλίες στις κεντρικές πλατείες δε σταματούν, τα events στους δρόμους δίνουν και παίρνουν, ενώ στη μεγάλη παρέλαση της φωτιάς, όλοι, ακόμα και μικρά παιδιά, βγαίνουν στους δρόμους ντυμένοι διάβολοι και δράκοι με άπειρα εξαρτήματα στα χέρια που πετάνε φλόγες καλυμμένοι από την κορυφή ως τα νύχια για να μην καούνε! Ωστόσο όλο αυτό το πολύ ενδιαφέρον ομολογουμένως φολκλόρ δεν ήταν ο λόγος για τον οποίο βρισκόμουν εδώ.
Οι Ojos de Brujo δε θα μπορούσαν να λείπουν από τον εορτασμό της Merce. Έπαιζαν στο Forum Park χωρίς εισιτήριο, όπως
άλλωστε ήταν όλες οι συναυλίες, και εκεί είχα κανονίσει να βρεθώ με τον Κάρλος.
Πήγα από νωρίς. Τα πολύχρωμα «αλάνια» της Βαρκελώνης είχαν ήδη αρχίσει να μαζεύονται καθισμένα
οκλαδόν με τσάντες γεμάτες κρασιά και ποτά. Φυσικά δεν υπήρχε παρέα που να μην
έστριβε μπάφους. Στην Ελλάδα στη συναυλία ανάβουν αναπτήρα για να δημιουργήσουν
ατμόσφαιρα. Στην Ισπανία για να κάψουν τη σοκολάτα! Εκεί ο μπάφος θεωρείται
κάτι πολύ σύνηθες και καθημερινό. Όπως και εδώ δηλαδή αλλά χωρίς την υποκρισία!
Ακόμα θυμάμαι την έκπληξη του δασκάλου μου των Ισπανικών όταν οι φίλοι του οι
Έλληνες του είπαν: «Κλείσε την κουρτίνα πριν στρίψεις, θα μας δουν οι
απέναντι»! Ο άνθρωπος μόλις είχε έρθει Ελλάδα και δεν πίστευε στα αυτιά του.
Δεν μπορούσε να πιστέψει ότι το στρίψιμο μπάφου είναι κάτι παρεξηγήσιμο πόσο δε
επιλήψιμο…
Το Techari live περιέχει επίσης μια εκπληκτική διασκευή του Get up Stand up αλλά και ένα Remix του κομματιού Nana από τους δικούς μας Pallyria!
Η συναυλία τελείωνε και έπρεπε να βρω ένα τρόπο να τρυπώσω στο backstage γιατί οι βόλτες στο εκπληκτικό πάρκο Γκιουέλ του Γκαουντί και στα μουσεία μου είχαν αφήσει ελάχιστο χρόνο για να ασχοληθώ με τις λεπτομέρειες απόκτησης δημοσιογραφικού πάσου. Μην έχοντας άλλη επιλογή πήδηξα τα κάγκελα μια στιγμή χαλάρωσης των σεκιούριτι και με ύφος χιλίων καρδιναλίων πέρασα και το δεύτερο έλεγχο πριν τα καμαρίνια. Εκεί είχε στηθεί ένα δεύτερο prive party από τους Ojos. Βρήκα τον Carlos, αγκαλιαστήκαμε και με γνώρισε στους υπόλοιπους του συγκροτήματος. Οι Ojos de Brujo είναι μια πολύ δεμένη παρέα από μουσικούς οι οποίοι αντίθετα με το αγγλοσαξωνικό πρότυπο «φτιάχνουμε μια μπάντα στα 20 μας, κάνουμε δύο επιτυχίες και γινόμαστε σταρ» έφτιαξαν το συγκρότημα όταν όλοι τους σχεδόν ήταν πάνω από 30 και οι περισσότεροι είχαν γυρίσει τον κόσμο αναζητώντας εμπειρίες και ακούσματα. Ο Panko από τις πορείες ενάντια στη δικτατορία του Φράνκο και υπέρ της αυτονομίας της Καταλωνίας, βρέθηκε μετά την εφηβεία του στο Άμστερνταμ και τη Βόρεια Ευρώπη παρατώντας το μπάσο για χάρη της κονσόλας και των μιξαρισμάτων της fusion ethnic με dub. Ο Javi, ένας από τους τρεις περκασιονίστες, μαθήτευσε δίπλα σε μεγάλους δάσκαλους των κρουστών στην Ν.Α. Ασία και την Ινδία, και μάλιστα ήταν στο πρώτο ξένο γκρουπ που έκανε ποτέ συναυλία στο Πεκίνο! Ο κιθαρίστας με τις τσιγγάνικες ρίζες, ο Ramon, παθιασμένος με τη rumba και το flamenco, όπως άλλωστε και όλα τα μέλη του γκρουπ. Και βέβαια η πανέμορφη Μαρίνα, μια σωστή ντίβα-ακτιβίστρια(!), η οποία πέρα από την υπέροχη φωνή της χαρίζει στο συγκρότημα και τους πολύ παθιασμένους στίχους της. Ο Max είναι αμερικανογάλλος, ένας υπέροχος τύπος που έχει μεγαλώσει σε ένα κοινόβιο στο νησί Φορμεντέρα κάπου στη Μεσόγειο και πέρα από τα κρουστά και το ραπάρισμα, είναι μπορώ να πω και ο ανιματέρ του συγκροτήματος με την αστείρευτη ενέργεια και τη θεατρικότητά του.
Οι Ojosέμελλε να πάρουν τη σκυτάλη από τα χέρια του Manu Chao συνεχίζοντας να εκπέμπουν τον ήχο της Βαρκελώνης στον κόσμο
και γεμίζοντας όλο εκείνο το μουσικό κενό που υπήρχε από το flamenco ως το hip hop. Η μουσική κολλεκτίβα τωνOjos είναι πολύ περισσότερο
από ένα συγκρότημα αφού έχουν αποφασίσει να μείνουν μακριά από τις πολυεθνικές
και τη μουσική βιομηχανία και να κάνουν όλη τη βρώμικη δουλειά μόνοι τους. Δεν
έχασα την ευκαιρία να ρωτήσω τον Panko γι’ αυτές τις ιδιαιτερότητες. «Κοίτα, ενώ σου εξασφαλίζει
μεγάλη καλλιτεχνική ελευθερία το να μείνεις μακριά από τις δισκογραφικές,
ταυτόχρονα ήμουν λίγο επιφυλακτικός στην αρχή για τον θα μπορούσαμε να τα
κάνουμε όλα μόνοι μας, την παραγωγή, τη διανομή, την προώθηση. Και όμως τα
καταφέραμε. Και ανοίξαμε το δρόμο και σε άλλα γκρουπ που επιθυμούν να
διατηρήσουν την αυτονομία τους.»
Το πάρτυ τελείωσε αργά το πρωί. Ανανεώσαμε το ραντεβού μας για την επόμενη μέρα για να βοηθήσουμε τον Max ο οποίος μετακόμιζε!
No vas a tener una casa en la puta vida
Ποτέ στη γαμημένη ζωή μου δε θ’ αποκτήσω σπίτι
Λίγες μέρες αφότου έφυγα, θα γινόταν στη Βαρκελώνη κάτι πολύ ενδιαφέρον. Ζήτησα από τη Μάρα, μια ελληνίδα φίλη που μένει μόνιμα εκεί να μας μεταφέρει το κλίμα.
www.novasatenercasaenlaputavida.com
bcn.vdevivienda.net
Το κίνημα «Ποτέ στη γαμημένη ζωή μου δε θ’ αποκτήσω σπίτι», γεννήθηκε
αυθόρμητα στην Ισπανία-Βαρκελώνη πριν από περίπου ένα χρόνο λόγω της αδιαφορίας
της πολιτείας μπροστά στο πρόβλημα της στέγασης και των υπερβολικά υψηλών τιμών
αγοράς κατοικίας.
Στη
Βαρκελώνη ένας φυσιολογικός μισθός ενός νέου είναι 1000€, οι λεγόμενοι
mileuristas. Ένα διαμέρισμα 50τ.μ στοιχίζει το λιγότερο 750€ και
στην περίπτωση που θέλεις να νοικιάσεις ένα δωμάτιο, είναι πλέον γύρω στα 350€.
Σ’ αυτά, αν προσθέσεις το ρεύμα, τη θέρμανση, το νερό και το ίντερνετ,
πάει....πολύ! Και σε όλα αυτά πρέπει να προσθέσεις τη φοβερή δυσκολία του να πληρείς όλες τις
προϋποθέσεις για να το νοικιάσεις. Τουλάχιστον 3 με 6 μήνες εγγύηση προκαταβολή,
6 μήνες aval bancario/ ποσό που πρέπει να έχεις στο λογαριασμό σου τη στιγμή
που νοικιάζεις το σπίτι κι επίσης βεβαίωση ότι δουλεύεις και πόσα εισπράττεις το μήνα!
Με λίγα λόγια, αν έχεις λεφτά, καλώς, κι εάν δεν έχεις
πρέπει να υποστείς τη λεγόμενη pasarela, δηλαδή πρέπει να επισκεφθείς ένα, ένα
τα δωμάτια που σ’ ενδιαφέρουν, να μιλήσεις μ’ αυτόν που νοικιάζει το σπίτι και
το υπενοικιάζει σε άλλους σαν και σένα, ζώντας μαζί σας σε στιλ φιλαράκια/ με
τη διαφορά ότι αυτός δεν πληρώνει γιατί εσείς πληρώνετε το ενοίκιο για το
δωμάτιο του κι άμα του αρέσεις, πρέπει να περιμένεις να δει και τους υπόλοιπους
που ενδιαφέρονται για το δωμάτιο και να σου τηλεφωνήσει μετά από μία ή δύο
βδομάδες!
Οπότε, να νοικιάσεις, είναι ένα πρόβλημα... Να
αγοράσεις...ούτε να το σκέφτεσαι! Ένα διαμέρισμα κοντά στο κέντρο, 30/40 τ.μ.
σε μια παμπάλαια πολυκατοικία του στυλ 189κατι, χωρίς ασανσέρ, έκτος όροφος, σε
άθλια κατάσταση, στοιχίζει περιπου150.000€. Και να μη μιλήσουμε για τους όρους
των δανείων που είναι παντού οι ίδιοι και χειρότεροι...
Έτσι λοιπόν, οι νέοι αποφάσισαν να κάνουν κάτι γι’ αυτό και
οργανώθηκαν φτιάχνοντας το κίνημα no vas a tener una casa en la puta vida
http://www.novasatenercasaenlaputavida.com/
Πρόκειται για ένα ανεξάρτητο κίνημα που υποστηρίζεται από
όλους αυτούς που διεκδικούν το δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή κατοικία με μια
αξιοπρεπή τιμή. Σύμμαχος τους είναι το διαδίκτυο μέσω του οποίου κανονίζονται
όλες οι συναντήσεις κι οι διαδηλώσεις, ταυτόχρονα, σε όλες τις
περιοχές/comunidades της Ισπανίας. Μια από αυτές τις διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκε και το
Σάββατο 6 Οκτωβρίου, στην plaza Sant Jaume, στις 7 το απόγευμα. Το σύνθημα
αυτής της διαδήλωσης ήταν «Παγκόσμιο ρεκόρ ανθρώπων που φωνάζουν/ ποτέ στη
γαμημένη ζωή μου δε θ’ αποκτήσω σπίτι.»
Η διαδήλωση ξεκίνησε μπροστά στο Δημαρχείο της Βαρκελώνης,
πολύ κοντά στη Ράμπλα. Μοιράστηκαν μπαλόνια κι ένα πλαστικό σακουλάκι με τα
εξής αντικείμενα: μια μάσκα για τα μάτια, ένα έντυπο με τις διεκδικήσεις του
κινήματος, ένα ποίημα με τον τίτλο «Hipotecado y jodido» /και με δάνειο και
γαμημένος/ μια κιμωλία και μια...οδοντογλυφίδα! Κατά τις οκτώ ξεκίνησε η
μουσική. Οι διοργανωτές ζήτησαν από όλους όσους έχουν πάρει στεγαστικό δάνειο
/son hipotecados/ να φορέσουν τη μάσκα.
Σ’ αυτό το σημείο βγήκε μέσα από το πλήθος ο “ήρωας” του
κινήματος, ένας υπερήρωας ντυμένος με το χαρακτηριστικό κίτρινο του «No vas a
tener una casa en la puta vida» κουστούμι με μουσική υπόκρουση τη μελωδία του
σούπερμαν.... Πρόκειται για έναν φανταστικό ήρωα που παρουσιάζεται σε όλες τις
διαδηλώσεις του κινήματος και πολλές φορές έχει εμφανιστεί σε πολιτικές
συναντήσεις σαστίζοντας τους πολιτικούς. Ο σούπερ ήρωας ζήτησε να σπάσουν όλοι
μαζί τα μπαλόνια με την οδοντογλυφίδα. Έπειτα κάλεσε όλους να τραγουδήσουν μαζί
του σε στυλ καραόκε το τραγούδι «Hipotecado y jodido»!
Μετά το τραγούδι, τοποθέτησαν στην οθόνη ένα εικονικό
“putometro”, δηλαδή γαμόμετρο. Ο σουπερ ήρωας μάς ζήτησε να φωνάξουμε όλοι
μαζί, με όλη τη δύναμη της φωνής μας πόσο νιώθουμε “γαμημένοι”με το θέμα της
κατοικίας. Να σπάσουμε το γαμόμετρο με τη φωνή μας. Κι έτσι έγινε. Ήμασταν όλοι
πολύ δυσαρεστημένοι κι αυτή τη φορά αναγκάστηκαν να μας ακούσουν.
Χάρη στο κίνημα No vas a tener una casa en la puta vida
υπάρχει μια μεγάλη ευαισθητοποίηση πλέον στο θέμα της κατοικίας. Ο πρωθυπουργός
Ρ. Θαπατέρο ανακοίνωσε ήδη, εν’ όψη των επικείμενων εκλογών, νέα μέτρα και
βοήθειες για την ενοικίαση κι αγορά κατοικίας που θα εφαρμοστούν από τις αρχές
Ιανουαρίου. Αν και δεν προσφέρεται λύση στο πραγματικό πρόβλημα, που είναι η
αισχροκέρδεια κι η συντονισμένη έλλειψη ελέγχου των κατασκευαστικών εταιριών,
πρόκειται για μια καλή κι ελπιδοφόρο αρχή.
Στη Βαρκελώνη συνάντησα μοιραία και δύο υπέροχα
ανθρώπους. Τον Νίκο από τους Mucho Gusto και τον Κώστα από το συγκρότημα
των Pallyria.
Τους ευχαριστώ για όλη τη βοήθεια που μου παρείχαν.
