Τα γενέθλια και η μούσα
Η λύσις ήρθε αργά το βράδυ. Από τη στιγμή εκείνη και μετά ήταν
ψυχικά αδύνατο να κάνει το οτιδήποτε. Ακόμα και την πιο απλή σκέψη. Είχε μείνει
κυριολεκτικά στήλη άλατος. Μετά ήρθαν τα δάκρυα. Καυτά. Είχε πολύ καιρό να
κλάψει έτσι. Τουλάχιστον για γυναίκα και αυτό ήταν μια ακόμα επιβεβαίωση του
ενστίκτου του. Ήταν βέβαιος ότι άξιζε το κάθε δάκρυ. Πώς τον ρώταγαν οι φίλοι
γνωρίζοντας ότι την είχε συναντήσει μονάχα μερικές φορές. Γελούσε μέσα του με
την ερώτηση. Πάντοτε σκεπτόταν πως εάν θες να φιλοδοξείς ότι ίσως ανήκεις, έστω
και λίγο, στην κατηγορία των ανθρώπων που περιέγραφε ο Κέρουακ στο "On the road", να καίγεσαι δηλαδή σαν
τα ρωμαϊκά κεριά τότε υπάρχουν πράγματα που δε περιμένεις να τα ζήσεις για να
νιώσεις τον άλλο, τα αισθάνεσαι. Στο περπάτημα του, στον τρόπο που στέκεται,
στο βλέμμα του, στο γέλιο του, στην αύρα του.
Πόνεσε πολύ την Κυριακή το βράδυ. Πολύ έντονα, απρόοπτα και
χωρίς τέλος. Δεν περίμενε με τίποτε τέτοια εξέλιξη. Όχι από έπαρση. Απλά από τη
βεβαιότητα του ενστίκτου. Από την τόση θέληση για επαφή με ένα μοναδικό πρόσωπό,
που καταντούσε αρρωστημένη βεβαιότητα. Όπως κι αν είχε, το γεγονός αυτό έκανε
τον πόνο χειρότερο.
Χαμογέλασε πικρά κοιτώντας το κενό. Εν τέλει δεν τον πείραζε. Ρίσκαρε όπως πάντα στο ενστικτώδες συναίσθημά του κι έχασε. Ούτε η πρώτη φορά ήταν, ούτε φυσικά η τελευταία. Σε αυτές τις περιπτώσεις μάλιστα ανακαλούσε στη μνήμη του μερικά καλά λόγια, κατάλληλα για τη περίσταση. «Μια εικόνα αγάπης αμόλυντης, κλειστής σαν το μπουμπούκι του λουλουδιού, ίσως την αγάπη που την κάνει ιδανική το ότι είναι απρόσιτη. Η πιο έντονη χαρά δε είναι το να έχεις αλλά το να επιθυμείς. Η απόλαυση που δε σβήνει, η αιωνία ευφορία είναι δική σου όταν αυτό που επιθυμείς είναι απρόσιτο».
Έχασε; Ίσως όχι ακριβώς σκέφτηκε. Κέρδισε για ακόμη μια φορά την ψυχή του γιατί γνώριζε καλά πως ότι κι αν πέρασε από το μυαλό του τις εβδομάδες που προηγήθηκαν ήταν καλό, ατόφιο, φανταστικό, γνήσιο, πέρα για πέρα αληθινό. Είναι η προσμονή για τις εξελίξεις και το λύγισμα των ποδιών τη στιγμή που σε κοιτά ή σου απαντά για πρώτη φορά στο τηλέφωνο το αντικείμενο του πόθου σου που κάνει τη ζωή σου να έχει νόημα. Και ποτέ δε φοβήθηκε να μπει στον τυφώνα αυτόν, των πρώτων αισθημάτων όποτε ο συνδυασμός νου, ψυχής κι ενστίκτου το επίτασσε. Εάν δεν πράττεις έτσι τότε η ψυχή σου νεκρώνεται, απλοποιείται, γίνεται κενή. Αξίζει να πηγαίνεις σε τέτοιες ολομέτωπες συγκρούσεις. Ήταν σίγουρος πια γι' αυτό. Τις περισσότερες φορές θα βρεις τοίχο. Και θα πονέσεις. Πολύ. Τη μια όμως, τις δυο που θα σου βγει, τότε η στιγμή είναι τόσο διαφορετική, τόσο γνησία, τόσο υπέρτατη, τόσο εκπληκτικά μοναδική που αξίζει όλα όσα έχεις περάσει. Και όλα αυτά τα ήξερε καλά και ποτέ δε θα άλλαζε!
«Η αγάπη δεν δίνει
τίποτε παρά μόνο τον εαυτό της και δεν παίρνει τίποτε παρά μόνο τον εαυτό της. Η
αγάπη δεν κατέχει κι ούτε μπορεί να κατέχεται. Γιατί η αγάπη αρκείται στην
αγάπη.»
Χαλίλ Γκιμπράν
«Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι λίγο παράξενες. Θέλω να πω, για
λίγο καιρό ζεις με μια γκόμενα, τρως μαζί της, κοιμάσαι μαζί της, βγαίνεις μαζί
της, της μιλάς, την αγαπάς και μετά όλα τελειώνουν. Για ένα διάστημα μένεις
μόνος σου, κι ύστερα εμφανίζεται άλλη γυναίκα και κάνεις έρωτα μαζί της, κι όλα
μοιάζουν φυσιολογικά, ήρεμα σα να τη περίμενες όλη σου τη ζωή και σα να σε
περίμενε κι εκείνη. Ποτέ δεν αισθάνθηκα σωστά ζώντας ολομόναχος. Μερικές φορές ήταν όμορφα μα ποτέ δεν ήταν σωστά».
Charls Bukowski, «Γυναίκες»
«Όταν αποποιείσαι την
αγάπη για να διαλέξεις αυτό που νομίζεις για σύνεση, όταν ξεχνάς ότι η ζωή
είναι μια πράξη αγάπης, τότε θα έρθει μια μέρα που θα ανακαλύψεις ότι έχασες. Η
ζωή δεν κερδίζεται παρά μοναχά σαν αγαπάς».
Μάρτιν Γκραίη
When I'm
sad, she comes to me,
With a thousand smiles she gives to me free.
It's alright, she says it's alright,
Take anything you want from me, free
Anything.
She' s my
little angel walking through the clouds [...]
Όταν είμαι λυπημένος έρχεται σε μένα
Και με χίλια χαμόγελα με απελευθερώνει
όλα είναι καλά λέει,
όλα είναι καλά
Πάρε ό, τι θες από
μένα ελεύθερα, οτιδήποτε
Είναι ο μικρός μου
Άγγελος που περπατά μέσα στα σύννεφα [...]
«Little Wing», Jimi Xendrix
