• αρχική | 
• περιεχόμενα | 
• τεύχη | 
• νέα / events | 
• bCreative | 
• out | 
• videos | 
• επικοινωνία

ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ 2006-2007

ΗΜΟΥΝ ΚΑΙ 'ΓΩ ΕΚΕΙ.

Ο «ύποπτος χώρος» των Μ.Μ.Ε. τον τελευταίο καιρό έχει λυσσάξει με το φοιτητικό κίνημα και το δημόσιο πανεπιστήμιο κι επιδίδεται σ' ένα όργιο ηλίθιας δυσφήμισης. Ενώ έχουμε τις μεγαλύτερες συνελεύσεις από τη μεταπολίτευση και μετά και μεγάλες πλειοψηφίες υπέρ των καταλήψεων, για τα ΜΜΕ τις καταλήψεις τις κάνουν  οι μειοψηφίες και τα «κόμματα» που δεν αφήνουν τους καημένους τους φοιτητές να κάνουν το μάθημά τους. Το δε πανεπιστήμιο παρουσιάζεται σαν προβληματική επιχείρηση, διαλυμένο, κατεστραμμένο, έτοιμο να κλείσει και επιτέλους πρέπει να γίνει ιδιωτικό και «κυριλέ».
Αγαπημένο θέμα της δυσφήμισης είναι και οι ίδιες οι καταλήψεις, που παρουσιάζονται ως ο δρόμος προς την κόλαση. Ναρκωτικά... βία... χαρτοπαιξία... βιασμοί στις τουαλέτες... τσοντοβίντεο στα κινητά... και το μήνυμα είναι σαφές: «Γονείς μην αφήνετε τους γιους σας και τις κόρες σας να πάνε στις καταλήψεις, αν γυρίσουν αρτιμελείς, θα γυρίσουν ναρκομανείς κι έγκυες». Δυστυχώς παίξατε και χάσατε απόψε. Χιλιάδες φοιτητές σε όλη την Ελλάδα που πηγαίνουν στις καταλήψεις, τους βλέπουν και ζουν μια εντελώς διαφορετική εικόνα από αυτή που παρουσιάζεται. Έτσι, δημιουργείται ένα κλίμα αναξιοπιστίας ως προς αυτά που λένε και παρουσιάζουν τα Μ.Μ.Ε., το οποίο ήρθε και θα παραμείνει και τα επόμενα χρόνια κατά τη γνώμη μου. Οι φοιτητές που ζουν και βιώνουν τις καταλήψεις περιμένουν το δελτίο των 8 για να γελάσουν με τους ανίδεους  δημοσιογράφους!
Θα ήθελα πάρα πολύ να διεκδικήσω λίγο χρόνο από σας αναγνώστες για να σας μεταφέρω μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα που ζω ως μια καταληψίας του τμήματος Βιολογίας του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου που εδώ και ενάμιση μήνα μένω στη σχολή. Η κατάληψη στην πραγματικότητα είναι η απελευθέρωση του χώρου μας και του χρόνου μας

Η κατάληψη ως απελευθέρωση χρόνου...

Επειδή αντίθετα με αυτά που λένε τα Μ.Μ.Ε. οι σχολές σήμερα είναι δύσκολες και το πρόγραμμα των φοιτητών εντατικοποιημένο η κατάληψη θεωρείται προϋπόθεση για να γίνει οτιδήποτε άλλο. Δηλαδή πλέον η κατάληψη δεν είναι, όπως νομίζουν μερικοί  το έσχατο μέσο, αλλά το πρώτο. Χωρίς αυτό, λόγο της έλλειψης χρόνου, τρέχοντας από εργαστήριο σε εργαστήριο, από μάθημα σε μάθημα, με εργασίες και σημειώσεις πού να βρεις χρόνο για οτιδήποτε άλλο.

Η κατάληψη ως απελευθέρωση χώρου...

Ο χώρος της σχολής, που είναι χώρος μαθημάτων, συνήθως ανοίκειος και αφιλόξενος, κατά τη διάρκεια της κατάληψης γίνεται το σπίτι μας (Πώς θα νιώθατε άραγε αν ένας δημοσιογράφος έβριζε το σπίτι σας χωρίς να έχει έρθει ποτέ;). Οι διάδρομοι της σχολής που είναι χώροι διερχομένων γίνονται τα κρεβάτια μας, η κουζίνα μας, χώροι για εκδηλώσεις. Τα πανεπιστημιακά κτήρια που το βράδυ είναι άδεια και λίγο τρομαχτικά, μαζεύουν κόσμο που συζητά, οργανώνεται, διασκεδάζει και γενικά ζει στο χώρο. Αυτές οι αναπάντεχες αλλαγές χρήσης του χώρου τον κάνουν οικείο. Μετά τις καταλήψεις η αντίληψή μας για τους χώρους της σχολής δε θα είναι ποτέ πια η ίδια.
Αλλά κι εμείς οι ίδιοι και οι μεταξύ μας σχέσεις δε θα είναι ποτέ πια οι ίδιες, αφού μέσα στην κατάληψη αναπτύσσονται δεσμοί συντροφικότητας αλλά και χαρακτηριστικά υπευθυνότητας. Και για να είμαστε ξεκάθαροι δεν υπάρχουν βιασμοί, βιαιοπραγίες και ναρκωτικά, άντε καμιά μπύρα και ανέκδοτα (θα μας καταγγείλουν και γι?αυτά;). Αυτό που υπάρχει όμως είναι συντονιστικές επιτροπές που αποφασίζουμε όλοι μαζί για το χώρο, τις δουλειές και τις γενικότερες υποχρεώσεις. Το καλοκαίρι ένα πρωί με ξύπνησαν με μπουγέλο, μιας και είμαι υπναρού... Όλη τη μέρα στεγνώναμε τα σληπινγκμπαγκ για να ξανακοιμηθούμε το βράδυ. Τώρα το χειμώνα έχουν ανακαλύψει άλλους τρόπους ξυπνήματος... Έχουμε βρει και ένα κουτάβι και το μεγαλώνουμε, μόνο που όλο κάνει ζημιές. Καλά τώρα στη συμφωνική ορχήστρα ροχαλητού που έχουμε ηχογραφήσει δε θέλω να επεκταθώ γιατί θα με καταγγείλουν για συκοφαντική δυσφήμιση! Είναι τόσα πολλά... Είναι όλες οι καθημερινές στιγμές σε ένα βιμπράτο τόνο που δεν αποτυπώνονται στο χαρτί.
Αυτό το κίνημα για το άρθρο 16 και το νόμο πλαίσιο, θα σημαδέψει τη γενιά μας. Θα το θυμούνται για πολλά χρόνια μετά, όπως εμείς θυμόμαστε το κίνημα που έγινε πολλές φοιτητικές γενιές πριν από εμάς το '91 και έριξε το νόμο Κοντογιαννόπουλου. Όταν λοιπόν οι επόμενες γενιές φοιτητών θα μας ρωτήσουν «ήσουν στο κίνημα το 2006 - 2007; Τι έκανες τότε;» εμείς τι θα απαντήσουμε; «Εγώ δεν άκουσα, δεν είδα τίποτα γιατί διάβαζα;» όπως είπε ο Χριστόδουλος για τη χούντα; Όχι, εγώ λέω να απαντήσουμε: «ήμουν και 'γω εκεί και φώναζα: "Μαριέττα Γιαννάκου τις καταλήψεις άκου και ρώτα τον Αρσένη τι σε περιμένει" και έγραφα σε πανό και τοίχους «θα σπουδάσουμε όπως θέλουμε, θα εργαστούμε όπως θέλουμε, θα ζήσουμε όπως θέλουμε εμείς και όχι αυτοί».

Σταντσίδου Αναστασία

(φοιτήτρια Βιολογικού Αθήνας που συμμετέχει στο σχήμα Κ.ΑΡ.Α.ΒΙ. της Ε.Α.Α.Κ.)

     
Η αναγνώριση των ήδη υπαρχόντων ΚΕΣ, ΙΕΚ, παραρτημάτων ξένων πανεπιστημίωνκτλ. κι η ίδρυση περαιτέρω διασπασμένων και ειδικευμένων ιδιωτικών σχολών με κατακερματισμένα γνωστικά αντικείμενα, αλλά και η αναγνώριση των χιλιάδων αποφοίτων?κατόχων απόλυτα εξειδικευμένων πτυχίων, θα δημιουργήσουν ένα χαώδες τοπίο πτυχιούχων πολλών ταχυτήτων χωρίς κατοχυρωμένα επαγγελματικά δικαιώματα. Θα οδηγήσει μοιραία στη ρευστοποίηση των επαγγελματικών δικαιωμάτων και άρα στην απαξίωση των πτυχίων. Ταυτόχρονα κάτι τέτοιο θα σημάνει το τέλος της δυνατότητας συλλογικής διαπραγμάτευσης.

Η ταυτόχρονη ύπαρξη δημόσιων και ιδιωτικών πανεπιστημίων προϋποθέτει την προώθηση μιας σειράς αντιδραστικών τομών στο δημόσιο πανεπιστήμιο. Για να υπάρχει ένας ευθύς ανταγωνισμός μεταξύ των δημόσιων και των ιδιωτικών πανεπιστημίων θα πρέπει τα δύο τύπων ιδρύματα να λειτουργούν με τους όρους των ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων. Ο πλήρως εναρμονισμένος τρόπος λειτουργίας των ιδιωτικών με τις κυβερνητικές απαιτήσεις (αναδιαρθρωμένα -εξειδικευμένα προγράμματα σπουδών, 2 κύκλοι σπουδών, εντατικοποιημένοι ρυθμοί σπουδών, αξιολόγηση, ερευνητικά προγράμματα προς αναζήτηση κονδυλίων...) θα αποτελέσει μοχλό πίεσης για την προώθηση αυτών των αλλαγών (ως «αναγκαιότητα» πλέον) και στα δημόσια έτσι ώστε να καταστούν τα πτυχία τους ανταγωνιστικά στην αγορά εργασίας.
 Στη βάση του παραπάνω ανταγωνισμού, βέβαιο είναι πως θα συρρικνωθούν οι παροχές προς τους φοιτητές στα δημόσια πανεπιστήμια. Δωρεάν βιβλία, σίτιση, στέγαση θα αποτελούν πλέον παρελθόν, μέσα από την εισαγωγή αντίστοιχων  κριτηρίων και στο δημόσιο πανεπιστήμιο.

Επομένως, στο επίκεντρο της αναθεώρησης του άρθρου 16 δε βρίσκεται μόνο η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων αλλά κύρια η αλλαγή των δημοσίων. Σ' αυτό ακριβώς το σημείο έγκειται κι η κοινή μήτρα του νέου νόμου-πλαισίου και των ιδιωτικών Πανεπιστημίων. Δηλαδή, στο πώς θα αλλάξει το δημόσιο πανεπιστήμιο ως «κοινωνικός χώρος». Είναι χαρακτηριστικά τα σημεία στα οποία εστιάζει ο νέος νόμος. Στην συρρίκνωση του ασύλου, στη διαγραφή φοιτητών, στη ποινικοποίηση των καταλήψεων, στην κατάργηση του δωρεάν και του ενός συγγράμματος. Πρόκειται για ρυθμίσεις αυταρχικού χαρακτήρα που αποσκοπούν στην εντατικοποίηση και την πειθάρχηση του φοιτητικού σώματος, στην καταστολή του φοιτητικού κινήματος, στην περιστολή των δημοκρατικών ελευθεριών μέσα στο πανεπιστήμιο.         
Παρόλα αυτά το φοιτητικό κίνημα προβάλλει σθεναρές αντιστάσεις απέναντι στην κυβερνητική πολιτική, έχοντας καταγράψει δύο αναδιπλώσεις των αντιπάλων του. Την αναδίπλωση της κυβέρνησης τον Ιούνιο και την καθυστέρηση του νέου νόμου πλαίσιο, την αναδίπλωση της αντιπολίτευσης σε σχέση με το ζήτημα της αναθεώρησης του αρ.16 το Φλεβάρη. Αναμφισβήτητα η δυναμική του, η μαζικότητα κι η αποφασιστικότητα του συνιστούν τους καλύτερους οιωνούς για την τελική νίκη του φοιτητικού κινήματος που θα πετάξει την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση εκεί που της αρμόζει να βρίσκεται, στο καλάθι των αχρήστων...

 
Το ποτάμι δε γυρίζει πίσω, το φοιτητικό κίνημα συνεχίζει μέχρι την τελική νίκη!

Κατάληψη Ηλεκτρολόγων

 
Φοιτητικές καταλήψεις: το στοίχημα μιας ολόκληρης γενιάς

Αυτό που βιώνει η ελληνική κοινωνία τους τελευταίους έξι μήνες είναι κάτι πρωτόγνωρο. Μετά από πολύ καιρό, μεγάλες μάζες εργαζομένων και νεολαίας προσπαθούν να συνθέσουν ένα πολιτικό κίνημα αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής από τα κάτω και με αιχμή τα συμφέροντά τους σήμερα. Η συζήτηση που ανοίγει γι' αυτά θα πρέπει να έχει τρία στοιχεία. Τα συμπεράσματα που η ίδια η πραγματικότητα μας διδάσκει, την κληρονομιά που οι μάχες αυτές αφήνουν και το πώς τα δυο παραπάνω αποτυπώνονται στο πολιτικό σκηνικό.
Το σοβαρότερο στοιχείο των φοιτητικών καταλήψεων αλλά και των εργατικών αγώνων του τελευταίου διαστήματος είναι οι δομές οργάνωσης που προέκριναν και τελικά νομιμοποίησαν στις χιλιάδες των αγωνιστών. Συντονιστικά, απεργιακές επιτροπές ή επιτροπές κατάληψης, έχουν κοινό τόπο την αμφισβήτηση των σημερινών δομών του «επίσημου» εργατικού ή φοιτητικού κινήματος με τη λογική πως για να έχουν αποτέλεσμα οι αγώνες, θα πρέπει στις αποφάσεις και τον συντονισμό ή καλύτερα στη χάραξη πολιτικής αντίληψης και στην υλοποίησή της, να μπλέκονται ενεργά «οι κάτω».

Ένα δεύτερο στοιχείο είναι το στοίχημα της διάρκειας. Με δεδομένη τη διαρκή βούληση της εξουσίας για αλλαγές στο πυρήνα της εκπαίδευσης και της εργασίας σήμερα, είναι ζήτημα το πώς οι φοιτητές και οι εργαζόμενοι μπορούν και αυτοί ν? απαντούν με διαρκείς αγώνες. Την πιο επικίνδυνη πτυχή της πιο πάνω σκέψης, αποτελεί το να επιλεγούν τελικά μορφές δράσης ακίνδυνες που τελικά θα στέκονται ανίκανες να παρακολουθήσουν το ορμητικό σάρωμα των λαϊκών κατακτήσεων που θα επελαύνει μπροστά τους.
Εννιά μήνες φοιτητικών κινητοποιήσεων, που ανάγκασαν την κυβέρνηση να υποστεί τις πρώτες ήττες της, ανάγκασαν το ΠΑΣΟΚ να αφήσει τη «σκιώδη συν-κυβέρνηση», έφεραν την πολιτική και τη συνέλευση ξανά στη βάση των συλλόγων, που τράβηξαν κομμάτια εργαζομένων δίπλα τους αλλά και στάθηκαν δίπλα στη συγκλονιστική απεργία των δασκάλων ή τον ηρωικό αγώνα των συμβασιούχων. Εννιά μήνες που παιδαγώγησαν με άλλα κριτήρια μια ολόκληρη γενιά, που για μένα δεν είναι ούτε γενιά των ριάλιτι ούτε γενιά του άρθρου 16, είναι η γενιά που έμαθε να κάνει πολιτική για τον εαυτό της, έμαθε να συζητάει συνολικά, έμαθε να αμφισβητεί.

Το τελευταίο όμως στοιχείο που ανέδειξαν οι φοιτητικές κινητοποιήσεις είναι και το πιο κομβικό. Υπήρξε ένα κενό εκπροσώπησης ολόκληρης της δυσαρέσκειας στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό. Και αν η έκρηξη του Μάη- Ιούνη, ήταν αποτέλεσμα των συσσωρευμένης παρέμβασης της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και δίδαγμα νίκης από το Γαλλικό Μάρτη ενάντια στο CPE, η πολιτική του απόληξη δε μπορούν να είναι τα τηλεοπτικά χαμόγελα του Τσίπρα ή η προσπάθεια καπηλείας της από το νεόκοπο ΠΑΣΟΚ του Παπανδρέου. Η κουβέντα που πρέπει να ανοίξει για την αριστερά της εποχής μας που θα εκφράζει τους συνεχείς αγώνες της νεολαίας και των εργαζομένων δε μπορεί να είναι έξω από τις διαδικασίες των κινημάτων, από εκεί που γεννιούνται όλα και τελικά δοκιμάζονται όλες οι αντιλήψεις...

Στο δρόμο γεννιούνται συνειδήσεις!

Σεπτέμβριος 2006: Ακόμα οι περισσότεροι σκέφτονται τις καλοκαιρινές διακοπές, αρκετοί μάλιστα έχουν ξεχάσει να επιστρέψουν και ο γνωστός λατινομαθής Βύρων Πολύδωρας αποφασίζει να ταράξει τα ήρεμα νερά!
Όχι δεν πρόκειται για τα γνωστά ρητά του Καίσαρα που αναπαράγει ο υπουργός δημόσιας τάξης, αλλά μια πρωτοποριακή άποψη (!!!) που έχει να κάνει ουσιαστικά με την απαγόρευση των διαδηλώσεων ή για να είμαστε πιο κομψοί με τον περιορισμό τους σε μια λωρίδα κυκλοφορίας, ενίοτε και στο πεζοδρόμιο, ενώ ταυτόχρονα εξετάζει και το ενδεχόμενο να γίνονται σε συγκεκριμένους δρόμους μακριά απο κυβερνητικά κτίρια, πολυκαταστήματα, πρεσβείες κ.α προφανώς «στας εξοχάς». Οι προτάσεις αυτές ευθύς χαιρετίζονται από την αστυνομία, διάφορους ακροδεξιούς ενώ γρήγορα το πάζλ συμπληρώνεται με κάποιους καταστηματάρχες που θεωρούν ότι αυτή είναι η λύση για να κινηθεί η αγορά (θεωρώντας μάλλον ότι αν δε γίνονται διαδηλώσεις θα βρέξει χαρτονομίσματα για να μπορεί ο κόσμος να κάνει ψώνια).
Βέβαια γρήγορα αυτή η ωραία ατμόσφαιρα χαλάει γιατί ξαφνικά οι δρόμοι ξαναγεμίζουν με χιλιάδες διαδηλωτές στην αρχή με την απεργία των δασκάλων και μετά από το φοιτητικό κίνημα που προχωράει στο δεύτερο γύρο των κινητοποιήσεων με πάνω απο 300 καταλήψεις σε Πανεπιστήμια και Τ.Ε.Ι.  ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16 (δημιουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων).

 
Τι συμβαίνει όμως και όλοι έχουν πάρει τους δρόμους;

Από τον περασμένο Μάιο που ξεκίνησαν οι καταλήψεις διαρκείας ενάντια στο νέο νόμο πλαίσιο (διαγραφή «αιώνιων» φοιτητών, κατάργηση του ασύλου, λειτουργία σχολών με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια) πολύ γρήγορα χιλιάδες νέοι και νέες παρά τις συμβουλές από τα lifestyleπεριοδικά να κοιτάνε τη δουλειά τους, την καριέρα και γενικά να επιλέγουν τον ατομικό δρόμο αποφάσισαν να επιλέξουν το συλλογικό αγώνα. Και αφού τον πρώτο μήνα όλα τα Μ.Μ.Ε. απέκρυπταν τα πάντα για τις κινητοποιήσεις -πρέπει να είναι το πιο undergroundκίνημα των τελευταίων ετών- ο μόνος τρόπος για να σπάσει η απομόνωση ήταν ... ο δρόμος. Ο δρόμος που έγινε  σημείο συνάντησης με την κοινωνία
Ετσι, στην αρχή δειλά και στη συνέχεια αποφασιστικότερα, διαδηλώναμε κάθε βδομάδα, μοιράζαμε εκατοντάδες προκυρήξεις, ώσπου γρήγορα η συμμετοχή ξεπέρασε  κάθε προσδοκία με πάνω απο 15.000 χιλιάδες στην Αθήνα όπως και σε δεκάδες άλλες πόλεις, σε μαχητικές και συγκρουσιακές πορείες.
Όπως ήταν αναμενόμενο η κυβέρνηση από την απομόνωση πέρασε στην πιο άγρια καταστολή. Ετσι η πορεία στις 8 Ιουνίου χτυπιέται από τα ΜΑΤ (βλέπε «πραίτορες» κι ακίνητα στρατιωτάκια του Πολύδωρα) με γκλομπ και δακρυγόνα και πάνω απο 130 τραυματίες γεμίζουν τα νοσοκομεία. Παρ' όλ' αυτά κανείς δεν τρομοκρατείται, οι καταλήψεις συνεχίζονται, γεγονός που ανάγκασε την κυβέρνηση στις αρχές Ιουλίου σε άτακτη υποχώρηση αποσύροντας το νέο νόμο πλαίσιο.
Και στο δεύτερο γύρο των κινητοποιήσεων τον τελευταίο μήνα η παρουσία στο δρόμο είναι το ίδιο έντονη. Παρά την εκστρατεία κατασυκοφάντησης του κινήματος από κυβέρνηση και Μ.Μ.Ε. που έχει ως στόχο την κατάργηση του ασύλου. Παρά  την προσπάθεια τρομοκράτησης και καταστολής απο την αστυνομία με δεκάδες προσαγωγές πριν τις πορείες, με τη χρήση δακρυγόνων σε καθημερινή βάση (στο τέλος θα πάθουμε μετάλλαξη), ακόμα και με φαξ από την ασφάλεια που μιλούν για τη μεταφορά επικίνδυνων διαδηλωτών με στόχο την ποινικοποίηση προσώπων, πολιτικών χώρων και τελικά ολόκληρου του κινήματος, ο κόσμος δε μασάει και συνεχίζει να διαδηλώνει. Γιατί ξέρει ότι τίποτα δεν θα είναι το ίδιο μετά από αυτό το κίνημα. Γιατί, όπως δε φοβάται  τώρα την αστυνομία έτσι δεν θα αντικρύσει ποτέ με φόβο τον καθηγητή στην τάξη, ούτε αύριο τον εργοδότη στη δουλειά. Συνεχίζει να διαδηλώνει γιατί καταλαβαίνει ότι έχει φτάσει το τέλος του γιαπισμού και του βολέματος,  γιατί στο δρόμο νιώθει ότι μπορεί να νικήσει, να ζήσει συλλογικά, να ζήσει με αξιοπρέπεια.

Χριστοδουλόπουλος Ζάχος, Συντονιστική Επιτροπή Κατάληψης Σ.Ε.Μ.Φ.Ε. του Ε.Μ.Πρ