Το κλίμα των ημερών
Πρέπει να γράφεις χωρίς να
αποβλέπεις στο να σε παινέσουν και να σε τιμήσουν οι σύγχρονοί σου μόνο στο
παρόν, αλλά να γράφεις έχοντας περισσότερο στραμμένο το νου σου στους
κατοπινούς αιώνες και από κείνους να προσμένεις αμοιβή για το γράψιμό σου ώστε
να λένε για σένα: ?Εκείνος ο συγγραφέας ήταν ελεύθερος άνθρωπος και γεμάτος
ειλικρίνεια μακριά από κολακεία και δουλοπρέπεια και σε όλα υπερασπιζόταν την
αλήθεια.
Λουκιανός, «Πώς δει την ιστορίαν συγγράφειν»
Έτυχε να «ξεμείνω» στο σπίτι μιας φίλης τις προάλλες.
Αυτό που δεν έτυχε αλλά
πέτυχε, ήταν ότι το πρωί η πολυκατοικία έβαζε πετρέλαιο. Πίνοντας λοιπόν το
πρωί τον καφέ μου στο μπαλκόνι φώναξα για πλάκα στον πετρελαιά, «Ευαγγελάτος,
Ευαγγελάτος»! Έκπληκτος τον είδα να σαστίζει και να ψάχνει γύρω του με τον
τρόμο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό του να βρει την πηγή της φωνής. Οι εκπομπές του
καταξιωμένου άνκορμαν τον είχαν θορυβήσει ανεξάρτητα από το εάν έκλεβε ή όχι.
Το κλίμα των ημερών βλέπετε.
Θυμάμαι ένα τυχαίο πρωινό στο μετρό μια από τις μέρες
που ακολούθησαν το σκάνδαλο Γιοσάκη.
Ένας παπάς καθόταν αντίκρυ
μου. Ήταν ώρα αιχμής και το βαγόνι ήταν γεμάτο από ανθρώπους και από εχθρικά
ζευγάρια μάτια στραμμένα στον παπά. Ήταν κι αυτός ένας σάτυρος, σίγουρα γκέι,
το λιγότερο πάντως παιδεραστής και αδιαμφισβήτητα έβαζε κι αυτός το χέρι στο
παγκάρι. Φάνηκε η ανακούφιση στο πρόσωπό του όταν η ψηφιακή φωνή της wannabeΣημίτη, «είμαι υγρή ακόμα και
στις ράγες του μετρό», προανήγγειλε τη στάση του. Όχι δεν ήταν η ιεραποστολική
ή το 69, ήταν ο Ευαγγελισμός. Σηκώθηκε και με δυό μεγάλες δρασκελιές
εγκατέλειψε το βαγόνι για να συναντήσει τα επόμενα αφιλόξενα βλέμματα. Οι
ματιές τον ακολούθησαν σαν οι ιδιοκτήτες τους να ήταν φανατικοί θαμώνες των τέννις
κόρτς και ο παπάς το μπαλάκι. Λίγους μήνες πριν στα γκάλοπ, η Εκκλησία έσπαγε
όλα τα ρεκόρ, τώρα ο κόσμος κοιτούσε όχι απλά με δυσπιστία αλλά με απέχθεια τον
εκπρόσωπό της. Δέκα μέρες τηλεοπτικών αποκαλύψεων ήταν αρκετές για τα
χρυσόψαρα. Αρκετές για να αντιστρέψουν
το κλίμα. Δηλαδή μέχρι τότε ο ελληνικός λαός δεν είχε ξανακούσει ότι παπάδες
περιμένουν να πεθάνουν οι άνευ συγγενών γιαγιούλες για να τους αρπάξουν τις
περιουσίες;
Και το δικό μου βλέμμα περιπλανήθηκε στο χώρο για να εντοπίσει την ταμπέλα «Οι θέσεις αυτές χρησιμοποιούνται κατά προτεραιότητα από ηλικιωμένους, έγκυες και ιερωμένους». Δεν υπάρχει πια. Μπορεί να καταργήθηκε η ταμπέλα αλλά η Εκκλησία καλά κρατεί. Το ρόλο εξαγνιστή-εξορκιστή έπαιξε η καθαρτική συνέντευξη του Αρχιεπισκόπου στον άσπιλο κ. Χατζηνικολάου.
Μπράβο Πέδρο Αλμοδόβαρ.
Με το Volver έκανες τη μόνη ταινία που θα μπορούσε να κολλήσει με την προηγούμενη cam3dat για τη μητριαρχία. Ίσως και γω θα πρεπε να γράφω τόσο συχνά όσο οι ταινίες του Αλμοδόβαρ. Ο Πέδρο γνωρίζει πολύ καλύτερα από μένα ότι τα πάντα είναι θέμα οπτικής γωνίας. Τα πλάνα του ξυλοδαρμού του άτυχου Κύπριου φοιτητή στη Θεσσαλονίκη είναι μακρινά και άρα αποκαλυπτικά. Δεν είναι γκρό πλαν, «γεμάτα», από κοντά. Κάτι τέτοιο θα ήταν προφανές, ευτελές, δε θα συνιστούσε αποκάλυψη.
Κατεβαίνω στις πορείες.
Όχι σε όλες, αλλά τουλάχιστον σε όσες προλαβαίνω και πιστεύω ότι έχει νόημα. Χίλια άτομα για την Παλαιστίνη, δυόμιση για το Ιράκ και πάει λέγοντας. Πάνε εκείνες οι καλές εποχές που ο Ευαγγελάτος προέτρεπε, «Βγάλτε τα σεντόνια σας στο μπαλκόνι, αφήστε όλα τα φώτα το βράδυ ανοιχτά, θα περάσει ο δορυφόρος». Είμαι σύμφωνα με τον αρχηγό της ΕΛ.ΑΣ ένας επαγγελματίας «διαδηλωσάκιας». Και εικόνες αστυνομικής βίας έχω δει και έχω ζήσει πολλές. Τώρα όμως είμαστε σε προεκλογική περίοδο και τα λάθη μετράνε. Κάτι σαν το τάι μπρέικ. Και οι εικόνες του αλύπητου ξυλοδαρμού παίζανε και ξαναπαίζανε. Εκείνη την εβδομάδα είχε την ατυχία να δικάζεται για δεύτερη φορά ο αστυφύλακας της ομάδας Ζ, Γιώργος Τυλιανάκης, ο οποίος πρωτόδικα είχε φυσικά αθωωθεί για το φόνο ενός τσιγγάνου. Το ελληνικό τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας είχε βαρεθεί να διασύρει τη χώρα με πλήθος εκθέσεων περί της πλήρους ατιμωρησίας της Ελληνικής Αστυνομίας από τη Δικαιοσύνη. Η οργάνωση κατήγγειλε ουσιαστικά την εξαιρετικά απλή λογική του κράτους. «Τι τους έχουμε τους «πραίτορες» αν ξέρουν ότι θα καταδικαστούν αν κάνουν «καλά» τη δουλειά τους;»
Το κλίμα των ημερών είναι πολύ δυσμενές για την ελληνική Αστυνομία. Και το μάρμαρο θα πληρώσει ο Τυλιανάκης ο οποίος σε μια απόφαση σταθμό για την ελληνική δικαιοσύνη θα γίνει ο πρώτος αστυνομικός που θα περάσει το κατώφλι της φυλακής. Παρατηρώ στις φωτογραφίες το απορημένο πρόσωπο αυτού και του συνηγόρου του. Όλοι οι συνάδελφοι του που μέχρι τότε είχαν αποδεδειγμένα δολοφονήσει, είχαν παρ' όλα αυτά αθωωθεί. Απρόσμενο, το κλίμα των ημερών βλέπετε. Αν ο συνήγορος είχε ζητήσει μια αναβολή για μερικούς μήνες πολύ απλά αυτή η «απόφαση σταθμός» θα περίμενε ακόμα το τρένο να σφυρίξει. Άλλωστε ποιόν είχε σκοτώσει, ο Τυλιανάκης; Έναν γύφτο στο Ζεφύρι που του έκανε σήμα να σταματήσει στο μπλόκο και δε σταμάτησε. Αν την εβδομάδα που προηγήθηκε της δίκης, δεν ήταν 17 Νοέμβρη αλλά απλά ο Μάκης ή ο Ευαγγελάτος είχαν μπει με κρυφή κάμερα στο Ζεφύρι, ο Τυλιανάκης-δικαστής Ντρέντ θα είχε αθωωθεί και στο εφετείο όπως άλλωστε είχε γίνει και πρωτόδικα πέρισυ, αφού θα είχε απαλλάξει την κοινωνία μας από ένα απόβρασμα χασισέμπορα
Περήφανος που είμαι Έλληνας
Η χώρα που γέννησε τη
δημοκρατία, η χώρα μου η Ελλάδα, η αθηναϊκή δημοκρατία γιατί περί αυτής
πρόκειται δηλαδή, βλέπει στην τηλεόραση σημεία και τέρατα να συμβαίνουν στις
μακρινές επαρχίες και ενίσταται. Φόνοι στο Αγρίνιο, βιασμοί στην Αμάρυνθο,
ξυλοδαρμοί στη Θεσσαλονίκη, εξαφανίσεις στη Βέροια. Μια ζούγκλα είναι έξω από
το σπίτι μας. Μια Ζούγκλα και μέσα σε αυτό, στο μόνο παράθυρο που μας προσφέρει
η Δημοκρατία, την όαση της τηλεόρασης. Η
Δημοκρατία μας λειτουργεί με εβδομαδιαίες τηλεβάρδιες, κάτι σαν την Παγκόσμια
μέρα Περιβάλλοντος ή Κατά του Aids. ΣΗΜΕΡΑ πάρτε ποδήλατο, τις υπόλοιπες 364 μέρες
κατεβείτε στο κέντρο με το αμάξι!
Και αλήθεια η Δημοκρατία
ανθεί. Μετά από τόσους και τόσους αιώνες ολοκληρωτικών και ανελεύθερων
καθεστώτων στην Ελλάδα, η Δημοκρατία αναβιώνει. Θα ήμασταν αχάριστοι να μην
παρομοιάζαμε τα τελευταία τριάντα χρόνια μεταπολίτευσης με το χρυσό αιώνα του
Περικλή. Και έχουμε και εβδομήντα χρόνια καβάτζα μπροστά μας.
Στη Δημοκρατία μας τίποτα δε
μένει κρυφό γιατί υπάρχουν κάμερες. Το θέμα είναι πού τις τοποθετούμε και πόσες
φορές θα παίξουν σε επανάληψη το θέμα. Είναι να αναρωτιέσαι τι θα είχαμε
απογίνει χωρίς αυτές, τι θα είχαμε απογίνει χωρίς τους βαρβάρους?
