Τη βιομηχανία της μόδας και τις κατά καιρούς τάσεις της πολλοί εμίσησαν κι ενίοτε κατέκριναν.
Και τούτο διότι πολύ απλά η
τελευταία δεν είναι χαρακτηριστικό μόνο φιλάρεσκων μοντέλων και ματαιόδοξων
σχεδιαστών, αλλά και όλων όσων κατοικοεδρεύουν στον πλανήτη γη. Μονάχα ο βαθμός
διαφοροποιείται. Πράγμα που είναι και το φυσιολογικό. Βέβαια η γενικότερη
πεποίθηση πως ο μεγαλύτερος βαθμός αφορά κυρίως άτομα που ασχολούνται με τη
showbusiness, έχει κάποια βάση, αλλά όχι και απόλυτη. Μάλλον είναι μύθος πιο
πολύ. Και για ν' αναφερθούμε και λιγάκι στα ελληνικά δεδομένα, αρκεί μια βόλτα στην
κεντρική πλατεία κάποιας πόλης (και δη, επαρχιακής), για να πειστεί κάποιος, περί
του αντιθέτου(!). Ας μην βιαστούμε να κρίνουμε
όμως. Μετά από χρόνια σκέψεων και προσωπικών ενοχών πάνω σ' αυτό το θέμα κατέληξα
στο εξής: οτιδήποτε φτιάχνει τη διάθεση και προσφέρει μια ωραιοποιημένη
ψευδαίσθηση, εγώ τουλάχιστον το ψηφίζω. Αρκεί φυσικά, να μη γίνεται εμμονή και
να συνδυάζεται και μ' άλλα στοιχεία. Όχι απαραίτητα με Ντοστογιέφσκι και
Γκοντάρ, (αν και δε θα μας χαλούσε κι αυτός ο συνδυασμός), αλλά με μια όσο το
δυνατόν πιο ισορροπημένη συνείδηση του πεπερασμένου της φάσης. Αυτό από μόνο
του βοηθά. Κυρίως όμως, με μια συναίσθηση του μέτρου. Άλλωστε το μέτρο θα 'πρεπε
να διέπει τα πάντα, έτσι δεν ισχυρίζονταν και οι αρχαίοι προγονοί μας;
Το μέτρο λοιπόν, ειδικά στην περίπτωση
που θα αναφερθούμε, εμπεριέχει και την έννοια του σεβασμού. Σεβασμού προς τη
φύση. Σεβασμού προς τη ζωή. Όχι μόνο την ανθρώπινη. Πρέπει να αντιληφθούμε
επιτέλους πως δεν είμαστε μόνοι μας στη Γη. Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος φανατικός
της μετενσάρκωσης, για να καταλάβει πως αποτελεί έγκλημα να χρησιμοποιείται η
γούνα ενός ζώου, για να κοσμεί τους ώμους κάποιας ασυνείδητης κοσμικής ή όχι
κυρίας. Δυστυχώς, ουδόλως συμμερίζονται αυτήν την άποψη άνθρωποι που έχουν
στηρίξει τα συμφέροντα τους στην ακριβώς αντίθετη. Και πώς θα μπορούσαν
άλλωστε, όταν οι κανόνες του εμπορίου και του marketing, θέλουν τους διεθνείς και
όχι μόνο, οίκους μόδας να θησαυρίζουν
από την πώληση γούνας; Εννοείται δε, πως, όσο πιο ηχηρό είναι το όνομα του
εκάστοτε βιοτέχνη ή οίκου, τόσο πιο πλουσιοπάροχα εξαργυρώνεται η φρικτή
εγκληματική ενέργεια. Ντροπή.
Αυτήν τη ντροπή όμως φαίνεται
πως δεν ανέχτηκαν διάφοροι ακτιβιστές, όταν πρόσφατα αποφάσισαν να εισβάλλουν
και να διακόψουν το τελευταίο show του σχεδιαστή Roberto Cavalli στο Μιλάνο. Μάλλον
θεώρησαν, πως είχαν για του συγκεκριμένου κυρίου τη "γούνα", πολλά
"ράμματα" μαζεμένα, που δε γινόταν να το αναβάλλουν περισσότερο.
Το μόνο που έχω να πω είναι ότι
και πολύ καλά έπραξαν. Σχετικά μικρή ήταν μάλιστα η αντίδραση, αν αναλογιστούμε
άλλες μορφές αντίδρασης που έχουν κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί. Γιατί κατά τ' άλλα,
μάλλον καλό έκαναν στον τελευταίο, αφού ως γνωστόν, στο λαμπερό, πλην όμως, εντελώς
περίεργο κόσμο της show business και η αρνητική διαφήμιση θεωρείται αν μη τι άλλο,
πολύ καλή διαφήμιση. Τέλος πάντων, ας ευχηθούμε ότι θα καταφέρει εντέλει να
επικρατήσει το βαθύ νόημα της συγκεκριμένης ενέργειας. Άλλωστε, το ωραιότατο κατά τα άλλα "glam rock" στυλάκι
που υποτίθεται ότι πρεσβεύει ο κύριος Cavalli, θα ήταν μάλλον πολύ περισσότερο
κοντά στην πραγματική ουσία του rock, αν χρησιμοποιούνταν faux γούνες και δε
σκοτώνονταν ζωάκια. Η αισθητική, ίδια κι απαράλλαχτη θα έμενε, απλώς
στα λογιστήρια του οίκου θα φαινόταν ίσως κάποια διαφορά. Αλλά και πάλι, με
τέτοιες ήδη τσουχτερές τιμές, αναρωτιέμαι και για το αν θα ήταν όντως αισθητή, οποιαδήποτε
διαφορά.
Αν πρέπει όμως να αποδοθούν
κάπου ευθύνες, αυτές είναι, κατά την ταπεινή μου άποψη, στα ίδια τα κράτη που είναι αμέτοχα και δε θεσπίζουν νόμους που
να πατάσσουν την ασυδοσία. Μέχρι να παρθούν τέτοιου είδους
μέτρα μπορούμε μόνο να εναποθέσουμε, με όλη τη δόση χαιρεκακίας που διαθέτουμε,
τις τελευταίες μας ελπίδες για αποκατάσταση της δικαιοσύνης, στην
προαναφερθείσα έννοια της μετενσάρκωσης. ?, ναι, μη γελάτε. Ίσως μόνο τότε να
μπορούσαμε να διαπιστώσουμε το πόσο
«αλεπούδες» θα γεννιόνταν στις επόμενες ζωές τους, όλοι αυτοί οι κύριοι Cavalli
και οι όμοιοι του, δε συμφωνείτε;
