Το Χαμένο Μεσημέρι
Δευτέρα με Παρασκευή κατά τις 3 το μεσημέρι με καταλαμβάνει, σχεδόν κάθε φορά, εκτός κι αν το ξεχάσω από το τρέξιμο, μια τρομερή θλίψη. Είτε είμαι μπροστά από το γραφείο, είτε πάνω στη μηχανή ν' αγωνίζομαι για να βγουν οι δουλειές, αναλογίζομαι πως τούτη την ευλογημένη ώρα κανονικά πρέπει να τρώμε, να αράζουμε, να κοιτάμε τον ουρανό. «Νομίζω», πως οι Μεξικάνοι το ονομάζουν σιέστα και τη θεωρούν ιερή. Κι όμως το γλυκό μεσημεράκι είναι πια αφιερωμένο, για μια τεράστια γκάμα επαγγελμάτων, στο κυνήγι του χρήματος και της «καταξίωσης».
Είναι τρομερό, αν το αναλογιστεί κανείς για λίγη ώρα. Εκτός κι αν είσαι άρρωστος (οπότε καθηλωμένος ή χωρίς κέφια), αν είναι αργία ή αν το σκάσεις (κι αυτό πόσες φορές μπορεί να γίνει;) είναι αδύνατον, αν το θελήσεις, ν' απολαύσεις ένα πανέμορφο, ήσυχο κι ανέμελο μεσημέρι, όπου κι όπως εσύ επιθυμείς. Το να πιεις έναν καφέ σε μια πλατεία, να γευματίσεις με την οικογένεια σου ή να κάνεις ένα περίπατο, είναι πράγματα απαγορευμένα για το διάστημα αυτό. Την ώρα εκείνη πρέπει πάντα να δουλεύεις κι ας σε καταλαμβάνει, θες δε θες, μια γλυκιά ζάλη εκεί κατά τις τρεις, τέσσερις. Θα μπορούσα να χαρακτηριστώ υπερβολικός από την άποψη ότι δεν είναι κάτι τόσο αβάσταχτο ή ότι όλα είναι και θέμα επιλογών. Σίγουρα δεν αποτελεί μια καταδικαστική ψυχολογική πίεση και σίγουρα είμαστε υπεύθυνοι για τις επιλογές μας. Αυτό όμως δε μπορεί να αποτελεί μια μόνιμη απάντηση για όλα. Έχουμε συνηθίσει να δεχόμαστε καταστάσεις, που λίγο πολύ έχουν επιβληθεί από το εκάστοτε κυρίαρχο (οικονομικό) σύστημα, ως φυσιολογικές κι ως έχουν. Εξάλλου, αυτή είναι η μαγεία του όποιου συστήματος. Να πείθει, ότι αυτό που επιβάλει και με το οποίο καταπιέζει, είναι κάτι που αρέσει και ζητά η κοινωνία, και μάλιστα σε σημείο τέτοιο, ώστε να το υπερασπίζεται. Πολύ πιθανόν λοιπόν, ας πούμε σε δέκα χρόνια που κάποιος θα γράφει για το χαμένο απόγευμα (πού αλλού θα οδηγήσει άραγε το διευρυμένο ωράριο;), να χαρακτηριστεί υπερβολικός. Τότε που θα έχει περάσει, θα έχει επιβληθεί στη συνείδηση του κόσμου και φυσικά όλοι θα το θεωρούν λογικό ως εργασιακή απαίτηση και ρομαντική οποιαδήποτε άλλη άποψη για να μη πω επικίνδυνη ή παράξενη, αναρωτιέμαι ποιος θα είναι τελικά ο υπερβολικός.
Συγκεκριμένα, δε γνωρίζω, αν θα ωφελήσει η αλλαγή του ωραρίου και προς πια κατεύθυνση. Είμαι όμως εξαρχής κατά, για τον ίδιο λόγο που παρακινήθηκα να γράψω αυτό το κείμενο. Διότι δεν είναι δυνατό ν' αποδεχόμαστε διαρκώς πως για μια καλύτερη οικονομία, για πιο πολλά χρήματα δηλαδή και περισσότερες ανέσεις πρέπει διαρκώς να χάνουμε χρόνο από αξιόλογα διαστήματα της καθημερινότητας μας. Δε γίνεται διαρκώς ν' ανταλλάζουμε πρωί, μεσημέρι, απόγευμα προκειμένου να αποκτήσουμε μια ελπίδα, ότι μπορεί να ζήσουμε καλύτερα. Αν πρόκειται να κερδίζω 2, 3, 4 χιλιάδες ευρώ και να μου μένει μόνο το βράδυ ή μια περίοδος της ημέρας μου για να τα χαρώ (να είμαι σκλάβος δηλαδή), λυπάμαι αλλά δε μ' ενδιαφέρει. Μου είναι τελείως άχρηστο και προφανώς επίπονο.
Αυτό που ξέρω είναι αυτό που νιώθω μέσα μου. Και το συναίσθημα μου λέει ότι δε θέλω να βολτάρω μόνο τα μεσημέρια των Χριστουγέννων ή του Πάσχα ή οποιασδήποτε άλλης ευκαιρίας που το (Εργασιακό - Κοινωνικό) ημερολόγιο μου επιβάλει. Θα ήθελα να μπορώ να βιώνω και το μεσημέρι μιας τυχαίας τρίτης του Νοεμβρίου, που ίσως να είναι και η 14 μέρα του και που τυχαία θα έχω επιλέξει, γιατί έτσι ήθελα εκείνη την ώρα. Ίσως βέβαια να είναι και η 15η.
Καλό Μεσημέρι!
