Του Ατλαντικού τα κύματα είναι για τους λεβέντες
το συνολικό μπάτζετ του οποίου για έναν ολόκληρο μήνα που διήρκεσε η φάση ανήρθε στα 1100 Euro! Μαζί με τα αεροπορικά. Τι είπατε για την Ελλάδα;
Πού έχει πραγματικά καλό κύμα; Στους ωκεανούς. Εκεί, γιατί υπάρχει παλίρροια, η οποία σε συγκεκριμένες χρονικές στιγμές κάθε μέρα ανεβάζει και κατεβάζει τη στάθμη. Αυτό, σε συνδυασμό με τις καταιγίδες που συμβαίνουν στα βάθη των ωκεανών (όπως του Ατλαντικού), "φουσκώνουν" τη θάλασσα και το νερό χτυπώντας σε έναν βράχο, ή και στην άμμο του βυθού, και δημιουργούν το πολυπόθητο κύμα. Και τέτοια κύματα είναι δεδομένα σε όλη την Πορτογαλία, με κορυφαία αυτά στο Sagres.
"Θέλετε να μάθετε surf;
Θέλετε να διδαχθείτε από πιστοποιημένους καθηγητές στα καλύτερα spot της Ευρώπης; Θέλετε να ζήσετε διαφορετικές διακοπές;",
έγραφε ένα μικρό πορτοκαλί flyer, που μου τράβηξε την προσοχή σε κάποιο μαγαζί...
Η απάντηση μου ήταν προφανώς "ναι σε όλα τα παραπάνω" και 2 βδομάδες αργότερα είχα ήδη κλείσει αεροπορικά εισιτήρια. Προορισμός: Sagres- Portugal. Η εξεταστική θα τελείωνε στις 13 Ιουλίου, οπότε αποφάσισα αντί για WhiteStripesνα προτιμήσω την Alitaliaμε πρώτη στάση τη Ρώμη. Κι, αν κρίνω από το πώς πήγε η συναυλία, μάλλον δικαιώθηκα.
Γιατί ακριβώς θα ταξίδευα τόσες χιλιάδες χιλιόμετρα δεν ήξερα σίγουρα και μάλλον στην πτήση της ΤAPPortugalαπο Λισαβόνα για Φάρο άρχισα να το αναρωτιέμαι. Είχα κλείσει τα εισιτήρια τελευταία στιγμή και χωρίς παρέα σκόπευα να φιλοξενηθώ από δυο κοπέλες ονόματι Μαρία και Εύη, οι οποίες και είχαν (μέσω του sitewww.surfingportugal.gr) οργανώσει διάφορα πακέτα φιλοξενίας για 1 ή 2 βδομάδες διαμονής κι εκμάθησης του πανάρχαιου αθλήματος του Surfing, δηλαδή το rideτων κυμάτων. Από μικρός, όποτε έβλεπα στην τηλεόραση και στα περιοδικά surfers, ζήλευα που δεν ήμουν γεννημένος στη Hawaii, στο Maui και σε λοιπές εξωτικές τοποθεσίες με 5μετρα κύματα και καρύδες. Εντάξει, δε σκόπευα να μεταλλαχθώ σ' ένα ταξίδι από παντελώς αγύμναστος καπνιστής σε υπεργαμάτος σερφάς, αλλά τουλάχιστον να πλησιάζα περισσότερο προς το δεύτερο.
SURFING
Το νόημα της ζωής
Αυτό θα σου έλεγε σίγουρα ,όποιον κι αν ρώταγες στο Sagres. Το μικρό αυτό χωριό στην άκρη της Ευρώπης ζει στον πυρετό του Surf. Shops, restaurants τα οποία φιλοξενούσαν surfers, reggaeμουσική και η μυρωδιά του ωκεανού κυριαρχούσαν παντού. Μια βόλτα στο μικρό κεντρικό δρόμο κι έβλεπες παντού αμάξια φορτωμένα με σανίδες, κόσμο τόσο "αρπαγμένο" απ' τον ήλιο και "chicas" να επιστρέφουν από μια απ' τις δεκάδες γύρω παραλίες. Τα μπαρ ήταν ανοικτά από νωρίς, αλλά ο κόσμος έβγαινε έξω μετά τις 8 το βράδυ, αφού είχε απολαύσει την απογευματινή του siesta. Βραδινές συναυλίες από τοπικά metalσυγκροτήματα, τοπικά πανηγύρια, που μονάχα σε κάποιο παλιό επεισόδιο του ?Ρετιρέ? λάμβαναν μέρος, συνοδεία φτηνής Caipirinjaκαι Mohito, πάντα φτιαγμένα από Βραζιλιανο-αίματους μπάρμεν. Και μετά από έναν allyoucaneatμπουφέ, το ρούμι τους ήταν ότι πρέπει...
Ο πιο καλός ο μαθητής...
Τα πάντα διδάσκονται αλλά χρειάζονται υπομονή. Ναι, είναι ωραίο να βλέπεις έναν τύπο να σκίζει το κύμα στα δυο, να πετάει στον αέρα και να γυρνάει σβούρες, γενικά να ?χώνει?, αλλά μέχρι να φτάσει εκεί από κάπου ξεκίνησε. Για αρχή χρειάζεσαι μια σανιδά και για τον αρχάριο αυτή είναι μεγάλη, γύρω στα 7.4 (κάπου 2 και κάτι μέτρα) και φαρδιά για ευκολότερη ισορροπία και σταθερότητα. Έτσι κι εγώ, την πήρα παραμάσχαλα, φόρεσα την στολή μου (νερό ωκεανού παγωμένο) και κάτω από την καθοδήγηση της Μαρίας (η οποία είναι ίσως η καλύτερη ελληνίδα σερφίστρια) άρχισα τα πρώτα μου βήματα. Όχι, δεν έπιανα κύμα αλλά τον κλασικό αφρό. Στα ρηχά, και ενώ είμαι ξαπλωμένος στην σανιδά, με τρεις γρήγορες κινήσεις των χεριών, ξαφνικά με σπρώχνει η ορμή του νερού. Απλά τέλειο! Την ίδια μέρα είχα ακυρώσει το εισιτήριο του γυρισμού... Οι 9 μέρες που είχα αρχικά κλείσει έγιναν μήνας.
Οι καθηγητές μου σίγουρα είχαν να κάνουν σ' αυτή την απόφαση. Ένας Γερμανός, ένας Άγγλος κι ένας Έλληνας! Σαν από ανέκδοτο και όλοι με την δική τους ιστορία. Ο Γερμανός Simonήταν τυπική φιγούρα ηλιοκαμένου surferκαι κάτι μου είχαν πει τα κορίτσια, ότι ήταν και μοντέλο. Ο Άγγλος Mark ήταν βέρος Λορδέζος με την αυθεντική προφορά που ποτέ δεν χορταίνεις( και παντελώς χαμένος σ' έναν κόσμο χίπικοσερφοαναρχικό) και η δική μας Μαρία Ζαχαρόπουλου, μια κοπέλα που πριν χρόνια παράτησε τη μέχρι τότε βαρετή καθημερινότητα της για να αφιερωθεί στο surf. Την αδικείτε;
Ένα σπασμένο πλευρό και ο GuruMarco.
Μια ώρα περίπου απ' το Sagresβρισκόταν το λιμάνι του Lagos. Θύμιζε ενετική κτίση, ίσως και την παλιά πόλη της Ρόδου, χωρίς όμως τους μεθυσμένους άγγλους. Γραφικό, ζεστό και ήρεμο ήταν ένα μέρος που χρειάστηκε να επισκεφτώ για τα μαγαζιά του, τα εστιατόρια και το νοσοκομείο! Μετά από 7 μέρες υπερεντατικού surfκι ενώ ήμουν πλέον σε θέση ν' αρχίσω να κυνηγώ τα πρώτα μου πραγματικά κύματα, βρήκα τον εαυτό μου να λυποθυμάει μέσα στο νερό! Αφού με τοποθέτησαν στην "εμβρυακή" στάση για προοληπτικούς λόγους και ξεπερνώντας τις αγριοφωνάρες των καθηγητών μου, πήγα στο ιατρικό κέντρο. Η επίσκεψη στο νοσοκομείο είναι πάντα τρομακτική, αλλά στην Πορτογαλία, όπου κανείς σχεδόν δε μιλάει γρι αγγλικά, ήταν φρικιαστική. Μαζί μου ήρθε η Εύη ως μεταφράστρια. Μπήκα στο δωμάτιο εξέτασης και η πρώτη μου λέξη ήταν "Γκρέκο" (το ήξερα από την διαφήμιση). Ο γιατρός γέλασε και μου είπε "AAA. Vicky Leandros!". Ειλικρινά ίσως είπε Φαραντούρη, ίσως Πολυδούρη ή κάτι άλλο τέτοιο, αλλά σίγουρα δεν είχε όρεξη να μιλήσει για τον πόνο μου. Στη συνέχεια το θέμα πήγε στην πασίγνωστη Γκρίκ Φέτα Τσίζ. Σίγουρα στο εξωτερικό δεν παίζει να ξέρουν όλοι την Παπαρίζου και το Ρουβά. Την φέτα όμως την ξέρουν για τα καλά! Μετά από 20 λεπτά ανούσιας ομιλίας επέμεινα για τον πόνο. Ο τύπος μου πήρε το σφυγμό, με πίεσε (επάνω από την μπλούζα) στο στήθος λέγοντας ότι είναι μυϊκό και να πάρω απλά κάποιο μυοχαλαρωτικό. Το έκανα. Καθησυχάστηκα και συνέχισα μετά από 3 μέρες το surf. Ένα μήνα μετά, στην Αθηνά πλέον, ο γιατρός μου, μετά από διάγνωση στην Ελληνική γλώσσα και με συνοδεία ακτινογραφίας, μου είπε, ότι είχα σπάσει το πλευρό μου εδώ και βδομάδες... Ηθικό δίδαγμα: Μάθετε την γλώσσα της χώρας που πάτε, για να μην σας δώσουν ασπιρίνη για σπασμένο κεφάλι? Ή απλά φροντίστε να μην χαλάσετε! Δε μπορώ να γράψω για το Lagos δίχως να αναφέρω τον Guruτου σέρφ. Έτσι τον έλεγα εγώ. Κατά κόσμο Marco, ήταν ο ιδιοκτήτης του LagosSurfShop. Εκεί έβρισκες ό,τι είχες ανάγκη. Μαγιό (τα οποία πλέον ως surferάρχισα και εγώ να τα λέω boardshortsγιατί αλλιώς σε χαρακτήριζαν "χωριάτη"!), σανίδες, στολές και ρούχα, τα οποία ταίριαζαν στην όλη φιλοσοφία του σέρφ. Ή τουλάχιστον έτσι έχουν πετύχει να μας κάνουν να πιστεύουμε οι λοιπές "surf" μάρκες... Όμως ο Μάρκο είχε πολλά να σου πει. Τον ενδιέφερε πραγματικά το άθλημα και, αν και όπως κάθε μαγαζάτορας στόχευε και στο κέρδος (μέσω κοπλιμέντων "This board is great board, you need board"), είχε κάτι να σου προσφέρει δωρεάν: γνώση. Εξηγούσε πώς γεννιούνται τα κύματα, πού είναι τα καλύτερα και γιατί, τι σανίδα σου ταιριάζει... Μια μέρα με είδε που πονούσα στο πλευρό με ρώτησε:
-Do you pray?
-You mean at God?
-No... Before you go surfing, do you pray at the sea?
-...
και έβγαλε ένα χαρτί σχεδιάζοντας μου πώς πρέπει να προσεύχομαι στη θάλασσα, προτού μπω... Γι' αυτό είχα πάθει τον τραυματισμό πίστευε και αυτό το χαρτί με την προσευχή ειλικρινά με έκανε να νιώσω, ότι πραγματικά είχα μπει σε μια άλλη κάστα ανθρώπων. Αυτή των σερφάδων? Ίσως το γεγονός ότι για τις υπόλοιπες μέρες την έκανα την προσευχή να αποδεικνύει, ότι και το πιο χαζό και τρελό πράγμα εκεί σου φαινόταν ολίγον... λογικό!
Portugal-Greece... 1-0!
Εντάξει, σίγουρα πολύς κόσμος ξίνιζε, όταν άκουγε ότι ήμασταν -οι πρωταθλητές της Ευρώπης- Έλληνες. Θυμάμαι μια ταβέρνα, που ο ιδιοκτήτης είχε για ταπετσαρία άπειρα εισιτήρια απ' όλα τα ματς του Euro. Είχε μέχρι και τα ημιτελικά, αλλά το χαρτάκι του τελικού δεν το είχε κρεμάσει... Μάλλον θα κάνει καιρό να τους φύγει το τσόυξιμο! Όμως είχαν κερδίσει αλλού. Η βραδινή ζωή σούπερ. Liveμουσικές από ska, punk, dubσυγκροτήματα. Βραζιλιάνους freestyle mc's άκουγες ξαφνικά από το διπλανό μπαρ και σε λίγα λεπτά βρισκόσουν πλημμυρισμένος από πανικό στο πιο απίστευτο πάρτι! Κόσμος απ' όλη την υφήλιο να βρίσκεται εκεί για τον ίδιο λόγο με σένα, κάτι που σε έκανε να νιώθεις ακαριαία "οικογενειακά". Πανέμορφες παρουσίες από παντού, είτε Πορτογαλίδες, είτε Ισπανίδες, είτε Βραζιλιάνες (οι οποίες κέρδιζαν χαλαρά). Μία μέρα έκανε επιδρομή μια παρέα απο σουηδέζες σ' ένα μπαράκι, οι οποίες έκαναν όλο τον αντρικό πλυθησμό να βραχυκυκλώσει με την μία (απο εκεί και έπειτα δεν θυμάμαι πολλά). Με 2 ευρώ έπινες εξάλλου όχι μονάχα λευκό ή κόκκινο κρασί αλλά και πράσινο (και δεν ήμουν τόσο μεθυσμένος, ώστε να βλέπω χρωματάκια). Και μην ξεχνάτε, ότι Sagresείναι και το όνομα της πιο γνωστής πορτογαλικής μπύρας, προφανώς όχι τυχαία. Cervejaπράσινη, με Lime, κόκκινη. Όλες με κόστος του ενός ή ενάμιση ευρω. Ειλικρινά, η ζωή ίσως να είναι στο 1/3 του κόστους της αντίστοιχης στην Ελλάδα.Τι κάνουμε εμείς εδώ; Μαζεύουμε χρήματα για το επόμενο surftrip; Πριν πετάξω για Πορτογαλία, μια φίλη μου είχε πει "Πρόσεχε που θα μπλέξεις" Αν σου αρέσει πραγματικά, ξαφνικά θα βρεις τον εαυτό σου να μιλάει περί σέρφ για ώρες και πλέον το μόνο που θα έχει σημασία θα είναι αυτό...". Ξέρετε κάτι; Δεν έπεσε έξω... Θυμάμαι συγκεκριμένες στιγμές... Να κοιμάμαι μ' ένα χαμόγελο ευτυχίας κάθε βράδυ. Ν' ακούω ένα τοπικό συγκρότημα ν' αφιερώνει όλο το βράδυ στη μουσική των Sublime. Reggae, ιστορίες από surfersκαι το άγχος αν θα βγάλει η επόμενη μέρα κύμα. Και το καλύτερο μου; Το τελευταίο κύμα που έπιασα ίσως να ήταν το πρώτο μου πραγματικό... Οι σωστές κινήσεις την κατάλληλη στιγμή. Η υπέροχη αίσθηση να γλιστράς επάνω στο νερό, η ταχύτητα και οι πρωτόγνωροι ήχοι να με πλημμυρίζουν. Η εικόνα υπάρχει στο κεφάλι μου, αλλά οι λέξεις δύσκολα θα το περιγράψουν. Απλά θα πρέπει να το ζήσετε και εσείς!
