Τραγούδι όμως σε διαφήμιση θα ξαναδίναμε ευχαρίστως. Στο κάτω-κάτω, πιο καλή μουσική ακούς πια στις διαφημίσεις, παρά στα ραδιόφωνα. Έτσι δεν είναι;
Έχουν περάσει εννιά χρόνια από την κυκλοφορία του ντεμπούτου τους. Επτά έχουν μεσολαβήσει από την ημέρα που το δεύτερό τους, Nostalgia, τοποθετήθηκε στα ράφια των δισκοπωλείων. Τέσσερα χρόνια πριν, όταν το ημερολόγιο έδειχνε 2001, το κατά πολλούς πιο καλοκρυμμένο μυστικό της υπόγειας, αγγλόφωνης, ελληνικής σκηνής υπέγραφε το καλύτερο εγχείρημα της (Flood). Δύο χρόνια μετά, μία διαφήμιση, κάμποσα ringtonesκι ακόμη περισσότερες sold- outεμφανίσεις, η εκλεκτική αισθητική και η πειραματική άποψη του Forwards + Backwardsμοιάζει κοινή παραδοχή. Μόλις την περασμένη άνοιξη η εκτελεστική τους απόπειρα σε μία από τις ιερότερες συνθέσεις, το Reflections του Μάνου Χατζιδάκι, ήρθε για να πείσει ακόμη και τους πιο δύσπιστους και να ενθουσιάσει ακόμη περισσότερο τους ενθουσιασμένους. Δεκαπέντε χρόνια πριν είχε μόλις ξεκινήσει να βρέχει τόσο ευχάριστα.
Ο κύκλος που ξεκίνησε πριν από δεκαπέντε χρόνια σε κάποιο υπόγειο της Πάτρας, κλείνει φέτος στο Μέγαρο Μουσικής. Είχες φανταστεί στο ξεκίνημα κάτι τέτοιο;
Σε καμία περίπτωση! Ξεκινήσαμε να παίζουμε, γιατί μας ήταν αδύνατο να φανταστούμε, ότι θα περνούσε κι άλλος καιρός χωρίς να το κάνουμε. Ξαφνικά όλα τα απογεύματα μας ήταν αποκλειστικά αφιερωμένα στη μουσική και πέρασε ενάμισης χρόνος για να το συνειδητοποιήσουμε. Κάπου εκεί ήρθε το πρώτο μας live. Τότε ουσιαστικά αρχίσαμε να σκεφτόμαστε την έννοια live, κόσμος, αναγνώριση, επιτυχία, αποτυχία.
Θεωρείς, ότι οι εμφανίσεις αυτές έχουν ιδιαίτερο ειδικό βάρος, εφόσον εκ φύσεως ή έστω εκ των συνθηκών, οι εμφανίσεις μιας "rock" μπάντας έμοιαζαν πάντα ασύμβατες με το συγκεκριμένο χώρο;
Είναι σημαντικές για διαφόρους λόγους, προσωπικούς κι αντικειμενικούς. Κυρίως όμως γιατί αυτή η παράσταση με την Έλλη (Πασπαλά) από ένα τετραήμερο στο Zoom έφτασε να περιοδεύσει ανά την Ελλάδα, ενώ το δικό μας μέρος ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε και τώρα παρουσιάζεται στο Μέγαρο. Ήταν η παράσταση που έφερε τους RainingPleasureστο Μέγαρο, ήταν η Έλλη κι ο Χατζιδάκις. Οι εμφανίσεις μιας rockμπάντας είναι ακόμη ασύμβατες μ' αυτό το χώρο. Κι όσο αυτός ο χώρος συνεχίσει να γυαλίζει τόσο, θα παραμείνουν έτσι.
Ο OscarWilde έχει πει ότι "οι σοφοί κλέβουν, οι ατάλαντοι αντιγράφουν". Πόσο σοφούς θεωρείς τους RainingPleasure;
Οι RainingPleasureσίγουρα δεν είναι ατάλαντοι! Χρησιμοποιούν το περιβάλλον γύρω τους, αναμειγνύοντας το με τις καλές και τις κακές πλευρές τους. Μαγειρεύουν με ήδη υπάρχοντα υλικά, όπως όλοι οι μάγειρες του κόσμου. Αλλά το κάνουν με αγάπη κι αφοσίωση κι έτσι το φαγητό βγαίνει νόστιμο και με τη χάρη του σπιτικού. Τα υπόλοιπα αφορούν τους κριτικούς.
Έχετε συνειδητά επιλέξει να παραμείνετε μακριά από τον πυρήνα του star-system, συνεχίζοντας τη ζωή σας στην Πάτρα. Ταυτόχρονα, έχετε παραχωρήσει τραγούδια σας σε διαφημίσεις κι έχετε εμφανιστεί σ' εμπορικά showsεντελώς ακομπλεξάριστα. Μπορείς να το εξηγήσεις;
Έχεις ήδη απαντήσει στην ερώτηση. Απλά λειτουργήσαμε ακομπλεξάριστα. Δε στερούμαστε τίποτα ζώντας στην Πάτρα. ?Όπως και δε χάνουμε τίποτα να δοκιμάσουμε τους εαυτούς μας σε "ξένες" καταστάσεις. Το "FameStory" για παράδειγμα, ενώ δεν το μετανιώσαμε, δε θα το ξανακάναμε. Τραγούδι όμως σε διαφήμιση θα ξαναδίναμε ευχαρίστως. Στο κάτω-κάτω, πιο καλή μουσική ακούς πια στις διαφημίσεις, παρά στα ραδιόφωνα. Έτσι δεν είναι;
Φαντάζομαι πως ξέρεις ότι παράλληλα με την αναγνωρισιμότητα που απέκτησε η μπάντα εξαιτίας της τηλεοπτικής χρήσης του "Fake", υπήρξαν κάποιοι που σας αποκήρυξαν, κάτι που είχε ήδη ξεκινήσει μόλις αφήσατε τη LazyDog για να υπογράψετε σε πολυεθνική.
Η LazyDog μας είχε αφήσει πολύ πριν την αφήσουμε και η επιτυχία του "Fake" είχε ξεκινήσει αρκετά πριν τη διαφήμιση. Σε όλους αυτούς τότε είχα αφιερώσει το "Fake" deprofundisκι ευχαρίστως θα το ξανάκανα. Δεν ένιωσα θιγμένος, γιατί κουβάλαγα ήδη δέκα χρόνια δουλειάς με τους RainingPleasureστην πλάτη μου. "We hate it when our friends become successful", έλεγε ο φίλος μου ο Morrissey. Όλοι σε αγαπούν και σε στηρίζουν όσο νιώθουν ισχυρότεροι από σένα. Αν χάσουν αυτό το "προσόν" όμως, σε πολεμάνε.
Η επιτυχία του Flood ήταν σημείο καμπής τόσο για τη μπάντα, όσο και για την εγχώρια αγγλόφωνη σκηνή. Θεώρησες ποτέ ότι θα μπορούσε το Forwards+Backwards να τύχει ακόμη και υπέρ του δέοντος κριτικής;
Το "Forwards + Backwards" από μόνο του δείχνει, ότι δεν πέσαμε σ' αυτήν την παγίδα. Αν λειτουργούσαμε κάνοντας τον ?επόμενο δίσκο μετά το "Flood", θα είχαμε κάνει μια βλακεία! Tο Forwards + Backwards είναι ο αγαπημένος μου δίσκος από RainingPleasure.
Ποια η γνώμη σου για το "ApproachingoftheHour";
Είχα δει ένα μεγάλο μέρος της στη Γερμανία, όπου είχε έρθει η Γκρατσιέλλα για να τραβήξει πλάνα από την εκεί παραμονή μας. Νομίζω, ότι είναι ένα πολύ χορταστικό και καλοφτιαγμένο ντοκιμαντέρ και μία πολύ καλή ευκαιρία να φανερωθούν στο ευρύ κοινό μικρές και μεγάλες αλήθειες γύρω από την αγγλόφωνη ελληνική μουσική. Και το σημαντικότερο, όλο αυτό έγινε από την αγάπη της Γκρατσιέλλας, δε χρηματοδοτήθηκε από πουθενά. Είναι ένα απόλυτα ανεξάρτητο φιλμ.
Για τη στουντιακή σας αρτιότητα όλοι μόνο τα καλύτερα μπορούν να πουν. Υπάρχουν όμως κι εκείνοι που, περιμένοντας ν' ακούσουν το ίδιο πράγμα στα gigs, υποστηρίζουν, ότι αυτό ίσως να είναι και το μόνο μειονέκτημά σας, ότι λειτουργείτε πιο ικανοποιητικά στο studio. Πόσο απέχει από την αλήθεια αυτό;
Πολύ! Κι αυτό διότι μόλις είχαμε κάνει τον τρίτο μας δίσκο σε μία καινούρια εταιρία και σε καμία περίπτωση δεν ήμασταν προετοιμασμένοι γι? αυτό που έγινε. Ίσως τα liveμας εκείνο τον καιρό να ήταν λίγο αμήχανα. Τώρα πιστεύω, ότι είμαστε μία μπάντα ιδιαίτερα δυνατή πάνω στη σκηνή. Τόσο που ακούγοντας τους δίσκους νιώθουμε, ότι σε κανέναν δεν αποτυπώθηκε η liveουσία των RainingPleasureικανοποιητικά. Οι RainingPleasure είναι βασικά μία liverock μπάντα και όχι μία στουντιακή pop μπάντα.
Έχεις πει, ότι εκείνες οι πρώτες ακροάσεις του έργου του Χατζιδάκι ήταν που σε έκαναν να θέλεις ν' ασχοληθείς με τη μουσική. Χρόνια μετά τον διασκευάζεις. Εκπληρώνεις κατά κάποιον τρόπο το χρέος σου;
Εκπληρώνω το χρέος μου, κολακεύω το ναρκισσισμό μου?μάλλον κάτι ανάμεσα. Ίσως απλά να είναι το κλείσιμο ενός πολύ μεγάλου κύκλου, του μεγαλύτερου ίσως μέχρι τώρα στη ζωή μου.
Τι εντύπωση θα σου προκαλούσε αν άκουγες από κάποιον, ότι η απόδοσή του Reflections από τους Pleasure είναι η καλύτερή δουλειά τους;
Δεν είμαστε εγωτραφής μπάντα. Αυτό είναι κάτι που έχουμε αποδείξει. Πάντα παίζαμε διασκευές και πάντα θα παίζουμε. Δε θα με πείραζε αυτή η κριτική, ίσα-ίσα. Πιστεύω κι εγώ, ότι είναι ο καλύτερος δίσκος μας. Γιατί, άσχετα με το συνθετικό μέρος, είναι ο μοναδικός μας δίσκος για τον οποίο έχω νιώσει, ότι αιχμαλώτισε την ουσία μας.
Θα "βρέχει" για πολύ ακόμη;
Θα βρέχει όσο τα συννεφάκια που λέγονται Jay, Jeremy, Spiralκαι Vassilikosθέλουν να προσπαθούν ο ένας για τον άλλο. Και αυτό φυσικά δε μπορεί να υπολογιστεί με γήινα και φυσικά μέτρα. Ελπίζουμε να βρέχει για όσο ζούμε.
THE APPROACHING OF THE HOUR
Μουσικοί και μπάντες, δημοσιογράφοι και ραδιοφωνικοί παραγωγοί, ηχολήπτες και στελέχη δισκογραφικών εταιριών, όλοι στάθηκαν μπροστά στην κάμερα και με αφορμή το φαινόμενο RainingPleasure ανέλυσαν, εξήγησαν και διηγήθηκαν τις προσδοκίες τους και τα όνειρά τους για την πορεία, την εξέλιξη και τις δυνατότητες της αγγλόφωνης ελληνικής -εν γένει- rock σκηνής. Μερικούς μήνες μετά την ενθουσιώδη υποδοχή του ντοκιμαντέρ "TheApproachingoftheHour" στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης και λίγες ημέρες πριν την πολυαναμενόμενη προβολή του στις "Νύχτες Πρεμιέρας", οι ρόλοι αντιστράφηκαν και η δημιουργός του, Γκρατσιέλλα Κανέλλου, στάθηκε μπροστά στο δημοσιογραφικό μαγνητόφωνο του Θεοδόση Μίχου.
Ποιες ήταν οι σημαντικότερες δυσκολίες που αντιμετώπισες κατά τη διάρκεια του όλου εγχειρήματος;
Δεν υπήρξαν ιδιαίτερες δυσκολίες. Αν θες όμως να ονομάσουμε κάποιες δυσκολίες, θα έλεγα πως ήταν το να επικοινωνήσω με όσους μιλάνε στην ταινία, κάποια τεχνικά προβλήματα όσον αφορά στην κάμερα και τον ήχο και το να καταφέρω οι RainingPleasure να μη νιώθουν ότι "παρακολουθούνται".
Πολλά έχουν ακουστεί για την "ανυπαρξία", σήμερα, μίας δεμένης αγγλόφωνης ελληνικής rock σκηνής. Πιστεύεις ότι το έργο σου ανατρέπει αυτή την αρνητική αντίληψη;
Η ταινία δεν ανατρέπει κάποια αντίληψη. Δίνει πληροφορία για την ύπαρξη μιας σκηνής που πολλοί αγνοούν. Μπορώ να πω ότι όσον αφορά στα αθηναϊκά συγκροτήματα, τα πράγματα είναι λίγο θολά. Οι ρυθμοί της πόλης και η καθημερινότητα του καθενός δεν επιτρέπουν συλλογικότητα. Στην Πάτρα τα πράγματα είναι πιο "οικογενειακά" με αποτέλεσμα τα groupsνα δουλεύουν μεταξύ τους. Κατά τη γνώμη μου, υπάρχει έλλειψη ενός πυρήνα γύρω από τον οποίο θα κινούνται όλα αυτά τα group.
Πόσο έχουν επηρεάσει στην πραγματικότητα οι RainingPleasureτα πράγματα για το "γενικότερο καλό" της ελληνικής σκηνής;
Οι RainingPleasure έσπασαν τα όρια της "indie" κοινότητας κατά κάποιο τρόπο. Συνετέλεσαν στο να μην αντιμετωπίζεται αυτή η σκηνή με τόση καχυποψία και προκατάληψη. Επίσης, τα groups είδαν πως υπάρχει κάποιο μεγαλύτερο ενδιαφέρον προς αυτή την σκηνή από το κοινό αλλά και την δισκογραφία. Αυτό τους έδωσε δύναμη να συνεχίσουν, να μπουν στα studio με κομμάτια, να κάνουν live.
Στο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης, το "Approaching" απέσπασε ως επί το πλείστον πολύ καλά σχόλια. Έχεις άλλες προσδοκίες απ' αυτό;
Αρχικά, ν' αρέσει στο κοινό του φεστιβάλ ("Νύχτες Πρεμιέρας"), να πάει καλά η προβολή που κανονίζουμε στην Πάτρα και να καταφέρουμε με τον Νίκο Τριανταφύλλου να το κυκλοφορήσουμε σε dvd όπως σκεφτόμαστε, μαζί με ένα soundtrack. Υπάρχει η σκέψη να το στείλω σε κάποιο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ στο εξωτερικό.
Πιστεύεις ότι μελλοντικά θα μπορέσει να λειτουργήσει ως ένα είδος οπτικής εγκυκλοπαίδειας της μουσικής πραγματικότητας εν Ελλάδι κι εν έτει 2005;
Έχω την αίσθηση, ότι αν κάποιος το 2010 ανατρέξει στην ταινία προκειμένου να συγκρίνει καταστάσεις τα πράγματα δε θα διαφέρουν ιδιαίτερα. Ο κόσμος θα συνεχίσει να γοητεύεται περισσότερο απ? οτιδήποτε ξενόφερτο αντί από κάτι αντίστοιχα καλό αλλά ελληνικό. Όπως θα συνεχίσει ο Τσαλίκης να μαζεύει περισσότερο κόσμο από τον Μητροπάνο και οι HIM από τους Kraftwerk.
Σχέδια για επόμενη ταινία υπάρχουν; Να περιμένουμε πάλι μουσικό θεματικό άξονα;
Υπάρχουν κάποιες ιδέες, οι περισσότερες όντως με κάποιο μουσικό χαρακτήρα. Όμως για να με ιντριγκάρει κάτι εξίσου με το θέμα του ?Approaching??, πρέπει να έχει και κοινωνιολογική διάσταση. Δε θα έκανα κάτι καθαρά μουσικο-βιογραφικό. Θέλω να θέτω ερωτήματα και μέσα από τη δημιουργία να ψάχνω απαντήσεις.
