Η συγγραφή γενικά ως λειτουργία είναι απ' τις πιο εύκολες. Τα μόνα εφόδια που χρειάζονται είναι ένα μολύβι, ένα χαρτί, μία γόμα για τους περισσότερο ανασφαλείς και το απολυτήριο του δημοτικού που πιστοποιεί, ότι ξέρεις γραφή. Μπορείς να γράψεις όρθιος, καθιστός, ξαπλωμένος, νηφάλιος, μεθυσμένος, χαλαρός, χωρισμένος, ακουσμένος, πιεσμένος, μόνος ή με παρέα, στην εξοχή, στον καναπέ, στο γραφείο, στο λεωφορείο, με μουσική κλπ. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις όποια διεστραμμένη υπερβολή θες, όταν γράφεις, όσο γράφεις και κυρίως γι' αυτό που γράφεις. Το μοναδικό πρόβλημα και το κυριότερο που έχει η συγγραφή, είναι ... η ανάγνωση. Ωραία δηλαδή αυτά που έγραψες, αλλά ποιός θα τα διαβάσει; Κυριότερα, τα έχεις γράψει αρκετά αναλυτικά ώστε να καταλάβει αυτό που διάβασε; Θα του αρέσει ή θα σκεφτεί "Τι μαλακίες είναι αυτές που διαβάζω;"
Η επιστήμη όμως ήρθε να δώσει την απάντηση μέσω του Δείκτη Σαφήνειας Κειμένου. Ύστερα από χρόνια μελετών διαφόρων συγγραμμάτων, διάφοροι επιστήμονες από διάφορες ειδικότητες κατέληξαν σ' έναν μοναδικό μαθηματικό τύπο. Ο τύπος αυτός δείχνει τα συνολικά έτη ακαδημαϊκής μόρφωσης που πρέπει να έχει ο αναγνώστης ώστε να είναι σε θέση να κατανοήσει αυτό που διαβάζει.
Ο τύπος είναι σ = 0,4 ( μ+ π).
Όπου μ το μέσο μήκος περιόδων δηλαδή ο μέσος αριθμός λέξεων από τελεία σε τελεία και π το ποσοστό λέξεων άνω των τριών συλλαβών στο σύνολο των λέξεων του κειμένου. Το σ είναι αυτό που μετρά τα συνολικά έτη εκπαίδευσης που πρέπει να έχει συμπληρώσει ο αναγνώστης, για να είναι σε θέση να κατανοήσει πλήρως ένα κείμενο. Ο αριθμός του σ δεν αντιστοιχίζεται με τον ακριβή αριθμό των ετών ακαδημαϊκής εκπαίδευσης. Όσο μεγαλύτερος είναι όμως, τόσο μεγαλύτερη , σε χρονική διάρκεια, πρέπει να είναι η ακαδημαϊκή μόρφωση του αναγνώστη. Για του λόγου το αληθές, εφάρμοσα τον παραπάνω τύπο σ? ένα πανεπιστημιακό βιβλίο και στις οδηγίες χρήσης του τηλεφωνητή μου. Στην περίπτωση του πανεπιστημιακού βιβλίου το σ ήταν σχεδόν διπλάσιο απ' το σ που προέκυψε από το εγχειρίδιο του τηλεφωνητή. Αποτέλεσμα που συμφωνεί με την λογική του Δείκτη Σαφήνειας Κειμένου. Αυτό, όμως, που με βάζει σε σκέψεις για τον δείκτη και, κυρίως, για τα ελληνικά πανεπιστήμια, είναι το γεγονός ότι, ενώ το πανεπιστήμιο το τελείωσα με το λιγότερο δυνατό διάβασμα, τον τηλεφωνητή προσπαθώ να τον κάνω να λειτουργήσει σωστά εδώ και ενάμιση μήνα...
... Στα μούτρα σου*
Χειρονομιών το εγκώμιο.
Εκφραστική και άμεση χειρονομία που αφήνει τον αποδέκτη άφωνο και εκνευρισμένο. Προσφιλής στους οδηγούς αυτοκινήτων και δικύκλων. Αυθόρμητη των Ελλήνων φιλάθλων, όταν το σέντερ μπακ της αγαπημένης τους ομάδας νοιώθει μοναξιά και έχοντας πεσμένη αυτοπεποίθηση αποφασίζει να εκτοξεύσει την μπάλα εκτός γηπέδου. Μπορεί να αναπαραστήσει τον αριθμό πέντε και ενίοτε δίνεται ως παράσημο. Μέχρι και πρόσκληση για πάρτι του Υποβρυχίου έχει γίνει. Περί μούντζας, δηλαδή, ο λόγος. Ίσως πρόκειται για την πιο δημοφιλή ελληνική χειρονομία. Λίγοι όμως ξέρουν την καταγωγή της. Η μούντζα μας έρχεται, όχι κυριολεκτικά, απ' το Βυζάντιο. Το δίκαιο των Βυζαντινών έμοιαζε αρκετά με το δίκαιο διάφορων αραβικών κρατών. Δηλαδή, η βασική του ιδέα συμπυκνώνεται στη φράση - "Έκλεψες με το δεξί χέρι; Θα στο κόψουμε". Διάφορα σημερινά επίθετα όπως Κοψαχείλης, Κοψοχέρης κλπ έρχονται απευθείας από εκείνες τις εφαρμογές του βυζαντινού δικαίου. Οι ποινές εκτελούνταν, συνήθως, στις πλατείες των πόλεων και δη της Κωνσταντινούπολης. Ο καταδικασμένος, όμως, μέχρι να φτάσει στο σημείο εκτέλεσης της ποινής, περνούσε μέσα απ' τους δρόμους της πόλης, οι οποίοι ήταν γεμάτοι με κόσμο. Κόσμος, ο οποίος πίστευε, ότι ήταν δίκαιο να εκσφενδονίσει εναντίον του καταδικασμένου πέτρες, ντομάτες, σκουπίδια ή οτιδήποτε άλλο είχε μαζί του και δεν το χρειαζόταν. Αυτήν ακριβώς την κίνηση του χεριού έρχεται να υπενθυμίσει η ανοιχτή παλάμη, όταν κάποιος ήθελε να προσβάλλει κάποιον άλλο και α: ο άλλος δεν ήταν καταδικασμένος ή β: ο κάποιος δεν είχε κάτι πρόχειρο να του πετάξει. (Παρένθεση. Εκτός απ' τους Έλληνες, η μούντζα, όπως παρατήρησα ο ίδιος σε παλαιότερο αγώνα Ελλάδας - Τουρκίας, έχει υιοθετηθεί και απ' τους Τούρκους. Άλλο ένα κοινό σημείο των δύο λαών. Κλείνει η παρένθεση)
Μια άλλη χειρονομία, η οποία όμως είναι περισσότερο διαδεδομένη στον πλανήτη, κατάγεται επίσης απ' τον ελληνικό χώρο. Πιο συγκεκριμένα, απ' τον αρχαίο ελληνικό χώρο. Θα την περιγράψω και δεν θα την ονομάσω, καθώς δεν είναι πρέπον να γράψω τη λέξη κωλοδάχτυλο. Είναι η χειρονομία που μαζεύεις όλα τα δάχτυλα του χεριού εκτός του μεσαίου, το οποίο αφήνεις προτεταμένο. Η αρχαία χειρονομία, όμως, δεν είχε το σημερινό σεξουαλικό υπονοούμενο. Οι αρχαίοι Έλληνες, όπως και αργότερα οι Λατίνοι, οι οποίοι κληρονόμησαν την χειρονομία, θεωρούσαν το μεσαίο δάχτυλο ως ανόσιο δάχτυλο. Έτσι, όταν ήθελαν να κοροϊδέψουν κάποιον, άπλωναν το χέρι τους προς αυτόν και τέντωναν το μεσαίο δάχτυλό τους. Η συγκεκριμένη χειρονομία θεωρούταν πολύ άσεμνη.
Μία ακόμα χειρονομία, διαδεδομένη μόνο στα βρετανικά νησιά, είναι το αντεστραμμένο σήμα της νίκης. Όσοι έχουν επισκεφτεί την Αγγλία, θα έχουν δει κάποιον ιθαγενή να σχηματίζει με τον δείκτη και τον μέσο του το αγγλικό ν (με την πλευρά των νυχιών προς τα έξω). Η ιστορία της χειρονομίας αυτής ξεκινά απ' τους άγγλο - γαλλικούς πολέμους. Το βασικό όπλο των Άγγλων σ' αυτούς τους πολέμους ήταν οι τοξότες τους. Έτσι, όταν οι Γάλλοι αιχμαλώτιζαν κάποιον τοξότη, του έκοβαν αυτά τα δύο δάχτυλα, ώστε να μην μπορεί να ξαναπιάσει βέλος. Αν τύχαινε και κάποιος Άγγλος τοξότης δραπέτευε (μαζί με τα δάχτυλά του), στην επόμενη συνάντηση με τους Γάλλους επιδείκνυε τον δείκτη και τον μέσο του για να δείξει, ότι είχε γλιτώσει και ότι επανέρχονταν δριμύτερος.
