Ζητείται (σοβαρός) λόγος παραμονής στην Ελλάδα.
Μόνο σοβαρές προτάσεις θα λαμβάνονται υπόψη.
Τη στιγμή που το μόνο ενδιαφέρον της εκάστοτε ελληνικής κυβέρνησης είναι να προσελκύσει ξένα επενδυτικά κεφάλαια, δείχνει να ξεχνά παντελώς την ανάγκη να δώσει και κάποιο κίνητρο στους πολίτες της να συνεχίσουν να μένουν εδώ.
Γιατί πραγματικά κάθε φορά που γυρνάω από κάποιο ταξίδι, νοιώθω όλο και περισσότερο μαλάκας. Π.χ. έχει περάσει πάνω κάτω ένας μήνας από τότε που επέστρεψα από Βερολίνο. Δε θα γράψω ούτε για τη μαγευτική ατμόσφαιρα που επικρατεί στην πόλη ούτε για το πόσο γαμώ τα άτομα είναι οι Βερολινέζοι απλά γιατί στο επόμενο τεύχος θέλω να κάνω εκτενές αφιέρωμα. Θα γράψω όμως πόσο κοστίζει ένα πλήρες γεύμα ?χωρίς κρασί- στα καλύτερα εστιατόρια του Βερολίνου. Σε κάτι φοβερά ταϋλανδέζικα, αργεντίνικα, ινδικά, αραβικά τα οποία τα δουλεύουν όχι φυσικά Γερμανοί αλλά ξένοι Είκοσι ευρώ το άτομο maxπάει το μαλλί όταν εδώ στην Ελλάδα o«τάδε» trendy εξυπνίδης businessman ο οποίος δεν έχει ιδέα από εστιατόρια, σε χρεώνει τα διπλά για χειρότερο φαΐ! Παρηγορήσε περιμένοντας ο Ευαγγελάτος να πάρει την εκδίκηση για σένα. Τελικά το μόνο καλό σε αυτή τη χώρα είναι ότι σε κάνει να γελάς σα σουρεάλ εξώφυλλο της Espresso ?Θύμα δηλητηρίασης ο Ευαγγελάτος»!
Για να επιστρέψω στο θέμα μου, η μπύρα στα μπαρ έχει κάτω από 2 ευρώ αν και οι προβοκάτορες θα ανταπαντήσουν ότι είναι το εθνικό γερμανικό προϊόν. Φυσικά «ξεχνούν» το ότι στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία, αυτά πλέον δεν υφίστανται. Η πολυεθνική το πουλάει όσο θέλει όπου θέλει. Άλλωστε το ποτό (μεζούρα βέβαια) κοστίζει 2.40 με 2.60. Πόσο το πληρώνουμε στο Guru, οκτώ; Και τον καφέ 4;
Στο Βερολίνο η μοίρα με έστειλε να μείνω στο σπίτι της Άντιας στη φοιτητική εστία. Έτσι μοιραία πήγα αρκετές φορές στο σούπερ μάρκετ. Αληθινό σοκ. Την ίδια στιγμή που με 30 ευρώ στην Αθήνα γεμίζω μετά βίας τρεις σακούλες, στο Βερολίνο γεμίζεις ολόκληρο το καρότσι!
Και τα λέω όλα αυτά όχι για να βγάλουμε τα κομπιουτεράκια ούτε για να υποκαταστήσω τον τάδε ξεπεσμένο πλην αναντικατάστατο για την ελληνική πραγματικότητα βουλευτή ο οποίος παίρνει σβάρνα τις λαϊκές. Ως γνωστόν ο καθένας όπως στρώνει κοιμάται και ο Έλληνας δεν αποτελεί εξαίρεση σε αυτό. Είναι καθαρά ευθύνη του Έλληνα το γεγονός ότι οι «έχοντες» τον θεωρούν μαλάκα. Γουστάρει να πληρώνει το βλαχοtrendy τίμημα στο βωμό του mainstream. Παρόλα αυτά έχει και ο μαζοχισμός τα όριά του. Την ίδια ώρα που οι Αθηναίοι κρατούν σαν παγοκολώνες τα ποτά τους στα «δήθεν» στέκια της πόλης αγχωμένοι αν έχει κάτσει καλά το μαλλί ή αν έχουν επιλέξει το κατάλληλο για την περίσταση ντύσιμο, οι Βερολινέζοι πίνουν μπάφους σε όλα σχεδόν τα μπαρ και τα καφέ ειδικά του Ανατολικού Βερολίνου, ακούν μουσικάρες και αισθάνονται σαν το σπίτι τους. Και φυσικά δεν υπάρχει Βερολινέζα η οποία θα το παίξει ιστορία και θα σου απαντήσει με τουπέ, απόρροια του εκρηκτικού μίγματος κόμπλεξ και ανασφάλειας που τόσο συχνά ευδοκιμεί στην Ελλάδα και στα δύο φύλα.
Είναι ώρες ώρες που τα όποια κλισέ δικαιώνονται. «Τα πάντα είναι θέμα παιδείας.» Αναμφισβήτητα. Και στη χώρα του ορθόδοξου χομείνισμού, το υπουργείο που έχει αναλάβει το θεάρεστο αυτό έργο φέρει τον άκρως αποκαλυπτικό τίτλο «Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων.»
Θυμήθηκα τώρα την αλήστου μνήμης εκδρομή που είχαμε οργανώσει με το περιοδικό πέρισυ στο Άμστερνταμ. Ήταν ένα πανέμορφο τετραήμερο σε μια κουκλίστικη πόλη με πραγματική ποιότητα ζωής σε όλα τα επίπεδα. Αντί για αμάξια, κίνηση και φασαρία, μόνο τραμ και κανάλια Επιστρέφοντας στο Ελ Βενιζέλος προσγειωθήκαμε και στην ελληνική πραγματικότητα. Η δίωξη μας έκανε φύλλο και φτερό! Μα πόσο μαλάκες νομίζουν ότι μπορεί να είμαστε;
Τελικά νομίζω ότι το μόνο που με κρατάει εδώ είναι ένα πείσμα, ένα καπρίτσιο, το γαμώτο της υπόθεσης. Και όχι βέβαια οι ευχάριστοι μεταφυσικοί αφορισμοί του στυλ «ζούμε στην ομορφότερη χώρα του κόσμου.» Δε μπορώ να αποδεχτώ με τίποτα το γεγονός ότι μια ολόκληρη πόλη 5 εκατομμυρίων δε μπορεί να έχει μια σκηνή με αξιοπρέπεια, γούστο, αισθητική. Δε λέω άποψη γιατί στην Ελλάδα όλοι έχουν άποψη. Δε μπορεί να μην παίρνουμε τη διασκέδασή μας στα σοβαρά. Και θα κάνουμε ό,τι μπορούμε γι? αυτό με όσους σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο. Στο τελευταίο bCREATIVE η κοπελιά η οποία βοηθούσε τον κόσμο να συμπληρώσει τις αιτήσεις δωρεάν συνδρομής μου είπε ότι την πλησίασε κάποιος και τη ρώτησε. «Καλά αυτό το περιοδικό, τι στην ευχή είναι;» Του απάντησε: «Μάλλον αυτό που γράφει πάντα στο εξώφυλλο του. Απόδραση από την επιφάνεια της πραγματικότητας, κατάδυση στον πυθμένα της φαντασίας.». Όταν μου το είπε χαμογέλασα. Δε θα μπορούσες να έχεις περισσότερο δίκιο γλυκιά μου σκέφτηκα από μέσα μου.
Υ.Γ. Βόλταρα στα Εξάρχεια και παρατηρούσα τα γκράφιτι στους τοίχους. Για μια στιγμή νόμιζα ότι οι τρομοκρατικές οργανώσεις στην Ελλάδα ονομάζονται AthensVoice και Lifo. Λες;
