ΕΛΛΗΝΟΦΡΕΝΕΙΑ
Mε σπασμένα τα (Ελληνο)φρένα
Η πρώτη επαφή έγινε, πριν από 15 χρόνια περίπου, όταν ο επίτιμος (τώρα) και πρωθυπουργός (τότε) είπε στη Βουλή: «Ούτε στο «Σκάι» δε λέγονται τέτοια πράγματα, στο χειρότερο χαμαιτυπείο».
Η δεύτερη επαφή έγινε, αρκετά χρόνια μετά, μέσω της τύχης, αφού κάποιος είχε αφήσει, τυχαία, τη συχνότητα του σταθμού στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου, όταν αυτό ακινητοποιούνταν, σαν κόμπος στο σχοινί της κίνησης. Το ραδιόφωνο ξαφνικά τρελάθηκε και άρχισε, μεσημεριάτικα, να παίζει τρελά χαρούμενους ρυθμούς και να βάζει στο στόμα των πολιτικών αυτά που εννοούν και όχι αυτά που λένε.
- Καραμανλής...Θα σας γ....σω όλους. Θα σας γ....σω με σεμνότητα και ταπεινότητα?.
- Σημίτης...Σύντροφοι. Σας χέ..ω όλους?.
- Τσαλίκης...Θεεέε μου, τη δεύτερη φορά που θα 'ρθω για να ζήσω, δε θα ξαναγ...σω (τραγουδιστά)?.
Δεν είναι δυνατόν! Πρέπει να γνωρίσουμε τους τύπους, πριν τους κλείσουν.
Η τρίτη επαφή, που έγινε πριν λίγο καιρό, απέδειξε, ότι όχι μόνο δεν έχει κλείσει η εκπομπή, αλλά κρατάει τα λάβαρα ακόμα ψηλότερα.
Κάθε μεσημέρι, 13.00 με 14.00, στο «Σκάι 100,3», υπάρχει μια όαση γέλιου και άποψης στα ερτζιανά. Η άποψη της ?Ελληνοφρένειας?, μπορεί να μην αρέσει σε όλους, αλλά αν δε γελάσεις με αυτά που ακούγονται στην εκπομπή, είσαι ή κουφός ή λιπόθυμος. Ή και τα δύο. Οι συντελεστές, Θύμιος Καλαμούκης και ο (μικρός) Αποστόλης Μπαρμπαγιάννης (ή Διευθυντής), εξηγούν πως, που, γιατί, τι παρακάτω.
-Σου έχει κλέψει τη δόξα ο Αποστόλης.
Θ. Κ: Ευχαρίστως του την παραχωρώ.
Α. Μ: Ας αφήσουμε πρώτα ν? ασπρίσουν οι κρόταφοι (χαμογελώντας προς το Θύμιο και έτσι ένα χαλαρό χαστουκάκι προσγειώνεται στο μάγουλό του).
Θ. Κ: Μην τα γράψεις αυτά. Ή γράψτα, ν? ακούγεται η σφαλιάρα (η οποία ακούγεται).
-Έχετε κάνει ποτέ το εξής; Εσύ να σηκώνεις τα τηλέφωνα και ο Μπαρμπαγιάννης να κάνει εκπομπή;
Α. Μ: Όχι γιατί ο Θύμιος δεν τα καταφέρνει τόσο στα τηλέφωνα και είναι καλύτερος στο στούντιο (γέλια).
Θ. Κ: Έχουμε σκεφτεί διάφορα αλλά δεν τα κάνουμε, γιατί δε θέλει ο Αποστόλης. Είναι νωρίς ακόμη. Κάθεται έξω, μιλάει με τους ακροατές, είναι σαν πινελιά της εκπομπής. Έχουμε σκεφτεί πολλά πάντως. Όπως να βγούμε στον αέρα και να μιλάμε ζωντανά με τους ακροατές.
-Θα καταρρεύσει ο μύθος έτσι...
Θ. Κ: Toύτος είναι έξυπνος. Όπως με τον Αποστόλη που τον πετυχαίνουν ταξιτζήδες και του λένε μπράβο κ.λ.π και μου το παίζει κάποιος. Του λέω, βγες μια μέρα στον αέρα να δούμε ποιος είναι ετοιμόλογος. Είναι έξυπνος, αλλά είναι μικρός. Δεν έχει υπόβαθρο πολιτικό, δε γνωρίζει πράγματα, που είναι λογικό σε κάποιο βαθμό...( τη συγκεκριμένη στιγμή ο Αποστόλης τρίβει ένα χαρτί πάνω από το μαγνητόφωνο για να μην ακούγεται ο Θύμιος, πράγμα που δείχνει ότι σέβεται τους ταξιτζήδες και τις απόψεις τους και ακολουθούν πολλά γέλια).
Α. Μ: Ε, το αμοντάριστο δεν είναι ωραίο. Κάνει κοιλιά, ενώ το μονταρισμένο είναι 10 λεπτά κι έντονο.
Θ. Κ: Ξέρεις πόσες φορές κάνει ερωτήσεις, (ο Αποστόλης συνεχίζει να τρίβει το χαρτί) που τις θεωρώ αυτονόητες; Εξάλλου του ρίχνω δέκα χρόνια (ο Αποστόλης χαμογελά στο άκουσμα της ηλικίας). Δεν ξέρουν βασικά πράγματα από ιστορία κι αυτός υποτίθεται, ότι ασχολείται λίγο. Καταλαβαίνεις πως σκέφτονται οι 20άρηδες σήμερα
Α. Μ: Εννιάχρονοι, εννιάχρονοι (γέλια πάλι).
-Τα ερεθίσματα που έχουν οι νέοι σήμερα είναι απίστευτα. Δες την τηλεόραση που αναπαράγει τον εαυτό της και κυριαρχεί στη ζωή των περισσότερων.
Θ. Κ: Συμφωνώ σε αυτό. Σήμερα η πλειοψηφία είναι της ευκολίας. Δηλαδή όλα γρήγορα, άρπα κόλλα από γνώσεις και πολύ τηλεόραση. Ο Αποστόλης ξέρει τα πάντα από τηλεόραση.
Α. Μ: Λόγω δουλειάς...
-Κουράγιο...
Θ. Κ: Τι λόγω δουλειάς; Αφού τα ήξερες από πριν.
Α. Μ: Παρακολουθώ γιατί γράφω σ' ένα περιοδικό για την τηλεόραση (ξανά γέλια).
Θ. Κ: Ποιος είσαι; Η Ροζίτα;
-Δύο χρόνια είστε μαζί;
Θ. Κ: Ναι. Η εκπομπή, όμως, υπάρχει πέντε.
-Πως προέκυψε η εκπομπή;
Θ. Κ: Ήταν ένα τρίλεπτο το 1999, στις δέκα το πρωί, όταν τελείωνε μια άλλη εκπομπή. Τους είχα ζητήσει να κάνω ένα παιχνίδι με ηχητικά, που ονομάστηκε «Ελληνοφρένεια». Μετά μεγάλωσε και έγινε ωριαία το 2000.
-Σε αυτόν το σταθμό;
Θ. Κ: Ναι.
-Το στίγμα του σταθμού είναι έντονα πολιτικό.
Θ. Κ: Ο «Σκάι» πάντοτε ήταν πολιτικός σταθμός με άποψη. Δεν διατηρεί ίσες αποστάσεις και άλλα τέτοια. Είναι πιο έντιμο αυτό, από τον παραπλανητικό τρόπο άλλων μέσων που σου μιλάνε γι? αντικειμενικότητα, χωρίς να υπάρχει και σου παρουσιάζουν καλυμμένα, διάφορα πράγματα.
-Μήπως ο Τύπος σήμερα, από τέταρτη εξουσία πάει να γίνει πρώτη;
Θ. Κ: Δε νομίζω, ότι η τέταρτη εξουσία θέλει να γίνει πρώτη. Απλά η πρώτη δε λειτουργεί όπως θα έπρεπε. Στην Ελλάδα όλα υπολειτουργούν, είτε συνειδητά, είτε ασυνείδητα. Κατά τη γνώμη μου φταίνε οι υπεύθυνοι, επειδή τους συμφέρει αυτό το μπάχαλο. Αν η κοινωνία λειτουργούσε οργανωμένα δε θα πήγαινε κανείς στα κανάλια για να πει το παράπονό του. Θα απευθυνόταν στην αρμόδια υπηρεσία και θα λυνόταν το πρόβλημα. Οι καταστάσεις και το μπάχαλο του ελληνικού κράτους, χρόνια τώρα, έχουν αναβαθμίσει στα μάτια του λαού την τέταρτη εξουσία, η οποία όμως, δεν υπάρχει για να λύνει τα προβλήματα.
-Έχετε δεχτεί ποτέ πιέσεις για την εκπομπή;
Θ. Κ: Η εκπομπή καθημερινά αποδεικνύει αν δεχόμαστε πιέσεις ή όχι. Και στον Σημίτη τα χώναμε και τώρα στον Καραμανλή και σε άλλους. Δεν έχει παρέμβει κανείς ούτε εκ των υστέρων, ούτε εκ των προτέρων. Έχει να κάνει και με το τι δίνεις κι συ. Δεν πηγαίνουμε σε κανέναν από αυτούς. Δε μπορώ να ντυθώ και να πάω να γυρνάω σαν καραγκιόζης μ? ένα ποτήρι. Από την άλλη δε σημαίνει, ότι οτιδήποτε σατιρίζουμε, το μισούμε. Έχουμε άλλους κώδικες και προσπαθούμε να τους περάσουμε. Έτσι κι αλλιώς, όταν κάνεις σάτιρα δε φοβάσαι μη θίξεις κάποιον. Η σάτιρα είναι ισοπεδωτική και υπερβολική. Η έννοια «ίσες αποστάσεις» με αηδιάζει. Όποιος είναι δημόσιο πρόσωπο θα δεχτεί κριτική, ακόμη και άδικη.
-Στην Ελλάδα ποιος πιστεύεις ότι φταίει για το γενικότερο μπάχαλο;
Θ. Κ: Η Ελλάδα αναπτύχθηκε κάτω από συγκεκριμένες καταστάσεις δοσοληψίας, ρουσφετιού και άρπα κόλλας. Όλ? αυτά υπάρχουν σα νοοτροπία σ? αυτούς που κυβερνούν και στους από κάτω. Ταυτόχρονα όμως είναι και πολύ κωμικά. Μια μικρή χώρα, τσίρκο, που πάει ν? αποδείξει, ότι είναι κάτι μεγάλο. Αυτό είτε το συναντήσεις σε άνθρωπο, είτε σε χώρα είναι πολύ κωμικό. Από εκεί πηγάζει και ο τίτλος «Ελληνοφρένεια». Σε όλα δηλαδή υπάρχει και η παλαβή πλευρά. Και απ? ότι φαίνεται, είναι ανεξάντλητη. Λειτουργεί με τέτοιο τρόπο το σύστημα, που γίνεται ανυπέρβλητο. Δεν είναι μόνο θέμα προσώπων ή θεσμών. Είναι και των δύο. Αποτελεί όλο μαζί ένα ωραίο μπέρδεμα και πολύ δύσκολα θ? αλλάξει.
-Υπάρχει όμως και κόσμος που ενώ βλέπει αυτήν την κατάσταση, δεν κάνει τίποτα για να την αλλάξει, ούτε με την ψήφο του τουλάχιστον.
Θ. Κ: Αυτό είναι το πρόβλημα, ότι είναι μόνο η ψήφος τουλάχιστον. Όταν τελειώνει κάποιος το λύκειο και ξέρει μόνο να παπαγαλίζει, όταν υπάρχουν ακόμα ράντζα στα νοσοκομεία, 100 χρόνια από την ολοκλήρωση του ελληνικού κράτους, ενώ κάθε κυβέρνηση λέει, ότι θα αντιμετωπίσει τα ράντζα, αυτά δείχνουν κάτι. Και για τους υπουργούς που είναι για χαστούκια και για τον κόσμο, που ενώ τον αντιμετωπίζουν σα ζώο, αυτός πάει και ψηφίζει τους ίδιους. Οι πολίτες είναι υπεύθυνοι 100%. Δε λέω να βγουν να κάνουν επανάσταση, που θα ήταν και γοητευτικό, αλλά να έχουν κάποια υποτυπώδη κριτήρια, όπως να μην τους θεωρούν κάφρους ή αν τους θεωρούν να μην τους το πετάνε στη μούρη.
-Με την ίδια λογική, η αποχή από τις φοιτητικές εκλογές είναι μια πράξη πολιτική; Ασυνείδητα ή συνειδητά η αποχή από τις φοιτητικές εκλογές μπορεί να γίνεται για να δείξει τη δυσαρέσκεια των φοιτητών απέναντι στις βουλευτικές εκλογές
Θ. Κ: Δεν ξέρω αν και πόσοι φοιτητές έχουν αυτό το πράγμα στο μυαλό τους, όταν δεν πάνε να ψηφίσουν. Εγώ πάντως δε θα απείχα. Θα πήγαινα να ψηφίσω κάποιον που θα ταρακουνούσε τα πράγματα. Δε μπορεί να είναι όλοι ίδιοι. Δε νομίζω πάντως ότι παίρνει μικροβελτιώσεις η όλη ιστορία. Μπορεί να βρεθεί κάποιος να διώξει τα ράντζα από τα νοσοκομεία, αλλά φτάνει αυτό για να ζήσεις όπως θέλεις; Το οχτάωρο μόνο στα χαρτιά έχει μείνει. Αποσύρονται δικαιώματα για τα οποία είχε χυθεί αίμα. Δημιουργείται μια γενικότερη ανασφάλεια. Θα μαχαιρώσω το συνάδελφό μου προκειμένου να μείνω εγώ, αφού αυτήν την αξία βλέπω από την τηλεόραση και από παντού.
Η αλλαγή πρέπει να ξεκινήσει από τον καθένα ξεχωριστά. Καταρχήν ν? αγανακτείς. Έτσι κι ακούσεις καθημερινά τι δηλώσεις γίνονται, είναι να παίρνεις τις ντομάτες. Βγήκε προχθές ο Πρωτόπαπας και μοίραζε φυλλάδια για την ακρίβεια. Ποιος; το ΠΑΣΟΚ! Και μια κυρία του λέει «Κι εσείς τι κάνετε κύριε Πρωτόπαπα» και της απαντάει «Παλεύουμε». Εντάξει, αυτός δεν έχει τσίπα, τη δουλειά του κάνει και έχει και λυμένο το πρόβλημά του. Αυτός όμως που κάθεται και το ακούει στο σπίτι του παθητικά; Αν γαλουχηθείς στην κουλτούρα της αγανάκτησης, τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα. Όχι για τον Πρωτόπαπα, αλλά για σένα. Η νέα γενιά όμως δέχεται τα πράγματα όπως έρθουν. Χαρτζιλίκι, αραχτοί και να περνάμε καλά.
-Αν δεχτούμε, ότι οι επαναστάσεις γίνονται από τους εξαθλιωμένους ή αυτούς που περνούν καλά και κάποια στιγμή τους τραβήξουν από τη μακάρια κατάσταση τους, μήπως τελικά η αφαίρεση του υπερπροστατευτισμού οδηγήσει τη νέα γενιά σε μια επανάσταση;
Θ. Κ: Θεωρώ, ότι η επανάσταση γίνεται από τους πολύ συνειδητοποιημένους. Πάντως κάποια στιγμή θα υπάρξει αντίδραση. Αυτά που διαδραματίζονται στη Γαλλία τώρα κάτι δείχνουν. Από εκεί και πέρα δεν ξέρω, αν η επανάσταση είναι η λύση. Ξέρω όμως, ότι όσες φορές έχω διεκδικήσει κάτι, μαζί με άλλους, ένοιωσα πολύ ωραία. Αν όλο αυτό τώρα οδηγήσει σ? επανάσταση, καλώς να κάνει. Όποτε έγινε επανάσταση, βγήκαν όλοι κερδισμένοι.
-Το κοινό σας χωρίζεται σε δύο μέρη. Σε αυτούς που απλά σας ακούν και σε αυτούς που είναι πιο διαδραστικοί και σας παίρνουν τηλέφωνο. Το δεύτερο τμήμα, για το οποίο έχετε και κάποια άποψη, τι άνθρωποι είναι;
Α. Μ: Κάποιοι είναι σοβαροί και παίρνουν εν γνώση τους για χαβαλέ. Γενικά είναι λίγο αλλού όλοι. Είναι κάποιοι που δεν καταλαβαίνουν με ποιον μιλάνε και για τι πράγμα μιλάνε.
Θ. Κ: Γενικά είναι τα πάντα. Έχει πολλούς, πολύ νοήμονες ανθρώπους που λένε φοβερές ατάκες και είναι άλλοι που δεν ξέρουν που παίρνουν. Παίρνουν εμάς και ζητάνε τον Αυτιά. Ο Αποστόλης τους λέει, ότι είναι συνεργάτης του και αρχίζουν να του λένε τι βλέπουν στην τηλεόραση. Τρικυμία. Μας αρέσουν πάντως οι νοήμονες αλλά και άλλοι π. χ. ηλικιωμένες κυρίες που είναι αλλού τελείως.
-Το ραδιόφωνο πάντως παίζει πάρα πολύ στο αμάξι.
Α. Μ: Όχι μόνο εκεί. Μπορεί να ετοιμάζεσαι να βγεις και να βάλεις ράδιο ν? ακούσεις κάτι.
Θ. Κ: Τι λες μωρέ; Εσύ χτενίζεσαι και ακούς ενημερωτικές εκπομπές; Κουφόπουλο ας πούμε;
-Φαίνεται ότι είναι παιδί για ραδιόφωνο...(γέλια).
Θ. Κ: Τον βλέπεις; Αυτό έχει πλάκα με τους μικρούς. Έχουν κάποια στερεότυπα από τη μικρή τους εμπειρία και νομίζουν, ότι αυτό είναι ζωή.
-Έχει σημασία να είναι κοντά σε κάποιον που τα αποδομεί όλα αυτά.
Θ. Κ. Ναι. Χρειάζεται ανοχή, αφού ο καθένας που το κάνει αυτό είναι εκτεθειμένος στο μεγαλύτερο. Είναι όμως διασκεδαστικό. Μας σπάει και τα νεύρα γιατί ρωτάει συνέχεια.
-Εσύ Αποστόλη το βρίσκεις καθόλου διασκεδαστικό;
(Γέλια)?
Θ. Κ: Είναι ωραίο να είσαι άπειρος. Το άσχημο είναι, την εμπειρία που αποκτάς σε κάθε ηλικία να μην την επεξεργάζεσαι. Αυτό είναι το δράμα και η κατάντια κάποιου. Και υπάρχουν πολλοί τέτοιοι. Το ζήτημα είναι πως το συσσωρεύεις αυτό, κάνοντας ή όχι λάθη. Αυτό είναι το ζητούμενο. Αρκετοί νομίζουν ότι η εμπειρία έρχεται με το πέρασμα των χρόνων. Διαφωνώ. Κάποιος που είναι 40, μπορεί να έχει πολύ πιο δομημένες εμπειρίες από έναν 80άρη.
-Υπάρχουν κάποιοι που είναι οι αγαπημένοι της εκπομπής;
Θ .Κ: Όλοι (γέλια). Όλοι οι πρωθυπουργοί. Ο Γιακουμάτος, ο Κουλούρης. Ο Αντώναρος είναι μορφή θα έλεγα. Γενικώς αυτή η κυβέρνηση έχει αρκετούς που δεν περιμέναμε. Είναι ακόμη ο Παπατσάκαλος, ο Πρωτόπαπας, ο Παπαντωνίου.
Α. Μ: Ο Τσοχατζόπουλος.
Θ. Κ: Τσοχατζόπουλος; Τι μου θύμησες τώρα... (γέλια). Από που ν? αρχίσεις και που να τελειώσεις. Ο Κακαουνάκης, ο Τράγκας. Έχουμε πάρα πολλούς συνεργάτες. Και η Δαμανάκη και ο Ανδρουλάκης είναι ωραίοι. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, τρεις η ώρα, είναι στο ΠΑΣΟΚ ακόμα (γέλια).
-Αν δεν υπήρχε ο χρόνος, ποιους άλλους θα θέλατε να έχετε στην εκπομπή;
Θ. Κ: Τον Γιαννόπουλο σίγουρα. Τον είχα προλάβει λίγο, οπότε είχε διατελέσει συνεργάτης της εκπομπής. Ο Αντρέας Παπανδρέου, όμως, σε γοήτευε με το πρίσμα ότι μπορούσε να κάνει τα πάντα. Ήταν τόσο αεριτζής, τόσο παπατζής, δηλαδή κορυφαίος. Έβγαινε με μια άνεση και έλεγε θα πάμε την Ελλάδα μπροστά κ.τ.λ. Δεν ασχολιόταν χριστό με αυτά. Πήγαινε η χώρα μόνη της. Ήταν ο καθρέφτης του λαού εκείνη την εποχή. Μαγκιά, ο γαμάω και δεν έκανε τίποτα. Έγραφε ερωτικές επιστολές στη Δήμητρα, σε χαρτιά με τη σφραγίδα της προεδρίας της κυβερνήσεως (γέλια). Της έγραφε «σε αγαπώ και να μεριμνήσουμε για την αγορά εξοχικής κατοικίας». Αυτά σκεφτόταν. Κυβερνούσε τη χώρα και ο νους του ήταν στο πως να γαμήσει την άλλη και το έγραφε στα έντυπα του κράτους! Δηλαδή έλεος. Κάποιοι μπορεί να το εκτιμούν αυτό. Εμένα δε μ? άρεσε.
-Για αυτό όμως τον ψήφιζαν.
Θ. Κ: Ναι, για τη μαγκιά. Δεν είναι μαγκιά αυτό όμως. Να έφευγε και ν? άφηνε πίσω κάποια πράγματα για τα 10 εκατομμύρια μοσχάρια που τον λάτρευαν, θα ήταν μαγκιά. Ούτε νοσοκομεία άφησε και αυτός, ούτε παιδεία. Το να γαμάς τη σαραντάρα δεν είναι δύσκολο. Το ζήτημα δεν είναι να περνάει καλά ο Αντρέας και ?γω να ταυτίζομαι με αυτό, αλλά να περνάω και ?γω καλά. Το φρόντισε αυτό; Μόνο για την πάρτη του φρόντισε. Μην με συγχύζεις τώρα μεσημεριάτικα, δε μπορώ.
Α. Μ: Ποτέ δε γάμησε ο φτωχός με τον Αντρέα, μόνο ο Αντρέας γάμησε (γέλια).
Θ. Κ: Εκτός αν πούμε, ότι μας γάμησε ο Αντρέας (πολλά γέλια).
-Ένα τραγούδι των Άγαμων Θυτών λέει « Τι είναι ο άνθρωπος δίχως τις εμμονές του». Οι δικές σας ποιες είναι;
Θ. Κ: Να μη με θεωρούν κάφρο.
Α. Μ: Τα λεφτά (πολλά γέλια).
