Η εποχή της πληροφορίας και το «χαλασμένο» τηλέφωνο (όχι αυτό της Vodafone)
Από τους μαραθώνιους και τις φωτιές στις κορυφές των βουνών στο internet και τα blogs.
Δύο χιλιετίες χωρίζουν το μαραθώνιο του Φειδιππίδη
από τον κανονιοβολισμό του αμερικανικού τανκ εναντίων των «μη ενσωματωμένων»
δημοσιογράφων του ξενοδοχείου «Παλεστάιν» στη Βαγδάτη. Μόνο στο τελευταίο
τέταρτο αυτού του τεράστιου χρονικού διαστήματος, κύλησε μελάνι στο αυλάκι για
να φτάσουμε στην εποχή της πληροφορίας. Και μπορεί ένα μέσο να μονοπωλεί τις
τελευταίες δεκαετίες καταφέρνοντας να βάλει στα χείλη μας τη φράση «Το ‘πε η
τηλεόραση» ωστόσο πρόσφατη έρευνα της VPRC (10/2005) υποστηρίζει ότι οι Έλληνες
σε ένα 53% θεωρούν ότι τα γεγονότα είναι αρκετά ή και εντελώς διαφορετικά από
το πώς τα παρουσιάζει η τηλεόραση. Επίσης το 73% των πολιτών πιστεύει ότι η
ιδιωτική τηλεόραση έχει περισσότερη δύναμη από αυτή που προβλέπει το Σύνταγμα
και οι νόμοι, ενώ θεωρούν ότι είναι δέσμια των επιχειρηματικών συμφερόντων των
ιδιοκτητών τους. Και το πιο ενδιαφέρον; Ένα 58% είναι πολύ ή αρκετά
δυσαρεστημένοι με την ποιότητα της παρεχόμενης ενημέρωσης από όλα τα μέσα.
Το αβίαστο συμπέρασμα που εξάγεται είναι ότι παρουσιάζεται
επιτακτικά η ανάγκη ανεξάρτητης και μη κατευθυνόμενης ενημέρωσης. Και αυτή
μάλλον δύσκολα θα προέλθει από τους «επαγγελματίες». Για παράδειγμα σε χώρες με
υψηλή διείσδυση στο διαδίκτυο, τα blogs ήδη θεωρούνται εν δυνάμει μονάδες
ενημέρωσης. Το διαδικτιακό ημερολόγιο http://www.riverbendblog.blogspot.com/
μιας νεαρής Ιρακινής το οποίο καταγράφει στην αγγλική γλώσσα «τα τρία χρόνια
κατοχής και σφαγών», είναι υποψήφιο για το βρετανικό λογοτεχνικό βραβείο Samuel
Johnson Prize-BBC Four και προσφέρει σχεδόν καθημερινή ενημέρωση για τα
τεκτενόμενα στη Βαγδάτη. Εσείς ποιόν θα εμπιστευτείτε για την ενημέρωσή σας, το
CNN ή το riverbendblog;
Το Sonar του παρόντος τεύχος παρουσιάζει τις
ενδιαφέρουσες περιπτώσεις εναλλακτικής πληροφόρησης, της Wikipedia και του Indymedia,
την αποκαλυπτική συνέντευξη ενός βρετανού δημοσιογράφου που τόλμησε να κάνει
αποκαλύψεις γύρω από την υπόθεση των Πακιστανών ενάντια στις οδηγίες του Μπλερ
και την απίστευτη ιστορία μιας επίθεσης στα γραφεία της ΓΣΕΕ η οποία δεν έγινε
ποτέ.
Β.Δ.
Πώς το όχι στις κάμερες παρακολούθησης, βαφτίστηκε επίθεση εναντίων της ΓΣΕΕ
«…πραγματοποιήθηκε σήμερα δεύτερη επίθεση,
αυτή τη φορά με αυτοσχέδιες βόμβες μολότοφ κατά του κτιρίου της ΓΣΕΕ, των
στελεχών και των εργαζομένων της. Δηλώνουμε κατηγορηματικά ότι καμία δύναμη δεν
πρόκειται να μας τρομοκρατήσει και να μας οδηγήσει στο να υποστείλουμε τη
σημαία των αγώνων μας. Οι υπεύθυνοι
φορείς έχουν τεράστιες ευθύνες, γιατί
επιτρέπουν σε μια μικρή ομάδα "γνωστών-αγνώστων" να τρομοκρατούν
πολίτες και να θέτουν σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή μας και γενικότερα να απειλούν
την ασφάλεια και τη λειτουργία των θεσμών»
Απόσπασμα ανακοίνωσης της ΓΣΕΕ 2/3/06
«Ήρθαμε
εδώ μόλις μάθαμε για το χτύπημα. Είμαστε κοντά στους εργαζομένους, τιμούμε το
συνδικαλιστικό κίνημα και τους εκπροσώπους του. Αυτά τα φαινόμενα πρέπει να
απομονωθούν από την κοινωνία. Η ασφάλεια
του πολίτη είναι η προτεραιότητά μας»,
Λ.
Ζαγορίτης, γραμματέας της Κ. Ε. της Ν. Δ. . 2/3/06
«Είναι αυτονόητο ότι το ΠΑΣΟΚ καταδικάζει
κάθε πράξη βίας. Το συνδικαλιστικό κίνημα δέχεται
για δεύτερη φορά επίθεση και μάλιστα σε μια κρίσιμη συγκυρία για τους
εργαζομένους και τα εργασιακά δικαιώματα που αμφισβητούνται και πλήττονται από
τις επιλογές της κυβέρνησης Καραμανλή»
Ν. Αθανασάκης, εκπρόσωπος Τύπου του
ΠΑΣΟΚ,. 2/3/06
Εγώ, κύριε πρόεδρε, είμαι δω για να
διευκολύνω το έργο σας. Επειδή είδα ότι υπήρξε μεγάλη αναστάτωση, καθώς κάποιοι
αποφάσισαν να επιτεθούν στα γραφεία της ΓΣΕΕ μας, βάλλοντας με αυτόν τον τρόπο απευθείας
τους θεσμούς μας, αποφάσισα να βγω και να τα πω όλα. Και επειδή έχω σε μεγάλη υπόληψη
τους θεσμούς, αφού εγώ κύριε πρόεδρε και φαντάρος πήγα, όπου έμαθα να
σφουγγαρίζω σχεδόν τέλεια και φόρους πληρώνω, αλλά το σημαντικότερο καταναλώνω
ό, τι μου δώσουνε (οι θεσμοί μας), αφού τους έχω, κυριολεκτικά, τυφλή
εμπιστοσύνη, θα σας καταγγείλω, με το χέρι στην καρδιά όλα όσα είδα με τα, τυφλωμένα
από την εμπιστοσύνη, ματάκια μου.Να συμπληρώσω κύριε πρόεδρε ότι εκτός από τις
ανακοινώσεις των θεσμών μας, είδα την επόμενη μέρα (μπορεί όμως να ήταν και την
ίδια, δε θυμάμαι) και διάβασα σε πολλά μέσα ΟΛΗ την αλήθεια για αυτή την άνανδρη και καταδικαστέα από
οποιονδήποτε πολιτισμένο άνθρωπο, επίθεση. Έτσι και αλλιώς και αυτά θεσμοί μας
δεν είναι; Είδα, π.χ., στα κανάλια ρεπορτάζ με τίτλο « Νέο Μήνυμα στον
Πολυζωγόπουλο», διάβασα σε έντυπα όλο το χρονικό της βδελυρής επίθεσης, πέρασα
την ώρα μου στον ηλεκτρικό, διαβάζοντας με σηκωμένη την τρίχα, την εφημερίδα
ρετρό να περιγράφει με λεπτομέρειες την αναίσχυντη επίθεση. Εδώ πρέπει να κάνω
μία παρένθεση, κύριε πρόεδρε και να πω ότι ντρέπομαι πραγματικά που δε διάβασα
όλες τις εφημερίδες εκείνης της ημέρας και δεν είδα όλα τα δελτία ειδήσεων. Το
ξέρω. Καμιά φορά έχω πεσμένο εθνικό φρόνημα και δεν προλαβαίνω να εκτελέσω στο
ακέραιο το καθήκον μου, της παρακολούθησης όλων των μέσων, που φροντίζουν για
την ενημέρωσή μου. Θα διορθωθώ όμως. Το υπόσχομαι. Κατέβαινα, που λέτε κύριε
πρόεδρε την Πατησίων και λίγο μετά την ΑΣΟΕΕ τι να δω; Φωτιά και καπνοί. Στην αρχή, επειδής δεν έβλεπα καλά (έχουν
κουραστεί τα ματάκια μου από την τόση τυφλή εμπιστοσύνη), νόμισα ότι κάποιος
ασυνείδητος είχε πετάξει τσιγάρο και είχαν πάρει φωτιά οι θάμνοι που βρίσκονται
στη νησίδα ΑΡΙΣΤΕΡΑ στην Πατησίων
στο ύψος του Πεδίου του Άρεως. Έκανα λάθος όμως. Ούτε τσιγάρο ήταν, ούτε η
καιώμενη βάτος. Ήταν αναμμένα στουπιά και κάτι μεταλλικές ντουλάπες που είχαν
κορώσει. Αυτές τις ντουλάπες τις λένε, όπως έμαθα μετά, ΚΑΦΑΟ. Θα είναι μάλλον
εισαγωγής. Τέλοσπάντων, βλέπω και μια κάμερα παρακολούθησης να παραδίδεται στις
φλόγες. Εδώ κύριε πρόεδρε πρέπει να καταγγείλω τη γιαγιά μου, η οποία
υποστηρίζει αυτούς που καίνε τις κάμερες παρακολούθησης, λέει ότι η μοναδική
παρακολούθηση που είναι νόμιμη είναι αυτή των σήριαλ. Μην ανησυχείτε, όμως,
έχει πάθει ανία από τότε που κόψανε τη Λάμψη, οπότε και γω δεν την παίρνω στα
σοβαρά. Δυστυχώς κύριε πρόεδρε, δεν μπορώ να σας διαφωτίσω για την ταυτότητα
των δραστών καθώς με το μποτιλιάρισμα μέχρι να φτάσω στο φανάρι της Αλεξάνδρας
η επίθεση είχε τελειώσει. Και οι δράστες, μαζί και τα ΚΑΦΑΟ και η κάμερα, είχαν
γίνει καπνός. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, μποτιλιάρισμα στην Πατησίων
μεσημεριάτικα μου φαίνεται λίγο ύποπτο. Μήπως δεν ήταν τυχαίο; Μήπως οι δράστες
της άνανδρης επίθεσης είχαν πήξει τους δρόμους, γύρω από το σημείο της
επίθεσης, για να μην μπορούνε να έρθουνε
γρήγορα τα περιπολικά και τα ασθενοφόρα, για να παραλάβουν τους τραυματίες και
τους νεκρούς; Τώρα που ξανασκέφτομαι την σκέψη μου, θυμάμαι έναν ταρίφα να με
κοιτάει πολύ ύποπτα, την ώρα που έβγαινε μπροστά μου για να με κλείσει και να
στρίψει αυτός πρώτος. Σιγά σιγά τα κομμάτια του παζλ, μπαίνουνε στις θέσεις
τους. Το κλείσιμο του ταξιτζή δεν ήταν τυχαίο. Αν δεν με έκλεινε, τότε θα
προλάβαινα το επόμενο φανάρι στην Αλεξάνδρας και έτσι δεν θα σταματούσα και δεν
θα έπαιρνα τα φέιγ βολάν που είχαν πετάξει οι δράστες και γράφανε ΦΩΤΙΑ ΣΤΙΣ ΚΑΜΕΡΕΣ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗΣ.
Πονηρέ ταξιτζή. Νόμισες ότι δεν θα καταλαβαίναμε το ύπουλο σχέδιό σου. Όσο για
τα φέιγ βολάν. Φως φανάρι. Ήτανε μέρος του πανούργου σχεδίου των δραστών, να
αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη. Μασάμε ρε μάγκες; Σε τα μας; Είναι προφανές
ότι προσπαθείτε να κόψετε την πορεία προς τα ( κομματικά) αξιώματα των
εκπροσώπων των εργαζομένων και λοιπών κατατρεγμένων, όπως κάνανε αρκετοί
πετυχημένοι προκάτοχοί τους. Και όλα αυτά γιατί; Γιατί ξέρετε ότι οι εκπρόσωποι
των εργαζομένων θα τους εκπροσωπούν καλύτερα, μέσα από τα δύο μεγάλα κόμματα.
Δέκα χρόνια να κάθεσαι στα ίδια γραφεία, πιάνεσαι. Ειδικά άμα ακούς ότι τα
έδρανα της Βουλής είναι ανατομικά. Ω, φως άπλετο και ουράνια φώτιση με
περιβάλλει. Κύριε πρόεδρε νομίζω ότι ξέρω ποιος είναι πίσω από τα χτυπήματα.
Ποιους θα συνέφερε να χτυπηθεί η πολιτική άνοδος των εκπροσώπων των εργαζομένων, να
κατατμηθεί το κίνημα, να υποβαθμιστούν οι θεσμοί μιας ευρωπαϊκής χώρας
μετατρέποντάς την σε κερκόπορτα της αχανούς ευρωπαϊκής αγοράς και ταυτόχρονα να
προμηθέψουν με καινούργιο τηλεπικοινωνιακό υλικό τον ΟΤΕ για τα καταστρεμμένα
του ΚΑΦΑΟ και μάλιστα σε συμφέρουσες τιμές; Ποιους θα συνέφερε να παίρνουν οι
εργαζόμενοι χαμηλούς μισθούς, ώστε να αγοράζουν μόνο φθηνά πράματα; Ποιους οέο;
Τους Κινέζους, κύριε πρόεδρε. Ηλίου φαεινότερο ότι ξένος δάκτυλος και δη
απωανατολίτικος έχει παρέμβει στα κοινά μας. Για αυτό και γω σας ειδοποιώ να
πάρετε τα μέτρα σας, για να μην πάρουν μια και καλή τα δικά μας. Ο ταπεινός σας
δούλος.
Γιώργος Παπαθωμάς
Wikipedia
η πρώτη ηλεκτρονική
βιβλιοθήκη
που γράφεις μόνος σου
Κι ένα καθόλου τυχαίο λήμμα από τη Wikipedia
Zamanfou, also known as
Zaman-Fu, as well as "starhidismos"Greek"σταρχιδισμός" or "ohaderfismos"Greek"Ωχαδερφισμός" ("oh-my-brotherism"), is a counterculturephenomenon in
Αυτή τη στιγμή η ελληνική έκδοση της εγκυκλοπαίδειας περιλαμβάνει 9.143 άρθρα
Υπόθεση απαγωγής Πακιστανών,
Ελλάς Αγγλία συμμαχία
«Μετά τις βομβιστικές
επιθέσεις, μ’ έχουν σταματήσει έξι ή επτά φορές στο μετρό, βαρέθηκα. Όταν τους
ρωτούσα, γιατί, πάντα η ίδια απάντηση, you look like muslim.»Ο Kevin το λέει αυτό γελώντας. « Ο Βραζιλιάνος που σκότωσαν οι αστυνομικοί στο
μετρό, θεωρώντας τον, λόγω χρώματος, ύποπτο τρομοκράτη, δεν ήταν πολύ πιο
σκούρος από σένα».
Ο Kevin, μαζί μ’
άλλον ένα συνάδελφό του ήταν οι μόνοι Βρετανοί δημοσιογράφοι, που έγραψαν το
όνομα του πράκτορα της MI6, που προΐστατο των παράνομων απαγωγών των Πακιστανών
στην Ελλάδα. Οι υπόλοιποι πειθάρχησαν σε μια απαγορευτική νότα της βρετανικής
πολιτείας.
Αυτό όμως που δίνει
αξία στη γνώμη του Kevin, για την υπόθεση των Πακιστανών, είναι η βιωματική του
γνώμη για «φακέλους», όπως η βρετανική εξωτερική πολιτική (# Ε.Ε.), η
μετανάστευση, ο πόλεμος και η τρομοκρατία. Υποθέσεις δηλαδή, που τρέχουν κατά
πάνω μας, απλά (και as usually), σε αργή κίνηση.
Αλέξη Γαγλία (fiasko@otenet.gr)
Kevin, τι είναι η MI6; Ποια η διαφορά της από την «Scotland
Yard»;
Η MI6 είναι η βρετανική μυστική υπηρεσία πληροφοριών.
Ιδρύθηκε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και είναι ένας τυπικός κατασκοπευτικός
οργανισμός, που συγκεντρώνει πληροφορίες απ’ όλον τον κόσμο. Η «Scotland Yard»
είναι μια κλασική αστυνομία πόλης- του Λονδίνου*. Απλά, «στεγάζει» και μια
ειδική αντιτρομοκρατική μονάδα.
Δημοσίευσες το όνομα
ενός πράκτορα της ΜΙ6 στην εφημερίδα σου. Ποιος είναι αυτός;
Ονομάζεται Nicholas Langman και η θέση του μέσα στην
υπηρεσία είναι πολύ σημαντική. Βρισκόταν στην Ελλάδα σα «σύμβουλος» της
βρετανικής πρεσβείας. Με την ιδιότητα του «συμβούλου», καμουφλάρεται σε κάθε
βρετανική πρεσβεία ο επικεφαλής της ΜΙ6. Αυτό είναι ένα κοινό μυστικό και κάθε Έλληνας
αξιωματούχος, που συναντά το «σύμβουλο» της βρετανικής πρεσβείας, γνωρίζει ότι
μιλάει με τον επικεφαλή της βρετανικής υπηρεσίας πληροφοριών στην Ελλάδα.
Πιστεύεις ότι ο
Langman αναμίχθηκε στην υπόθεση της απαγωγής των Πακιστανών;
Είμαι σίγουρος. Ο βρετανός υπουργός εξωτερικών Jack Straw,
που είναι και ο υπεύθυνος υπουργός για τη ΜΙ6, στην αρχή αρνήθηκε κάθε ανάμειξη
της υπηρεσίας στη σύλληψη των Πακιστανών. Όμως, 2 βδομάδες αργότερα, πηγές του
υπουργείου Εξωτερικών, «διέρρευσαν» στην κυριακάτικη «Guardian» (Observer), ότι
κλιμάκιο της ΜΙ6 συμμετείχε στις ανακρίσεις. Μετά απ’ αυτό, ο Langman
ανακλήθηκε στο Λονδίνο…
Είναι η πρώτη φορά
που «ακούγεται» το όνομα του κ. Langman;
Όχι. Το όνομα του είχε εμπλακεί σ’ εκείνα τα περίεργα
σενάρια που ξεφύτρωσαν μετά το θάνατο της Diana και που προσωπικά δε βρίσκω
καθόλου αληθοφανή.
Καταρχήν και οι δυο αυτές υποθέσεις αποτελούν ένα μικρό
μέρος του πολέμου, που έχει εξαπολύσει το Πεντάγωνο απέναντι στην « τρομοκρατία»…
Μια « άποψη» αυτού του πολέμου ( long war) είναι η διεθνοποίηση και
νομιμοποίηση των βασανιστηρίων, των άτυπων συλλήψεων και μυστικών μεταγωγών. Ο
Graig Murray απολύθηκε από πρεσβευτής της Μ. Βρετανίας στο Ουζμπεκιστάν, όταν
αποκάλυψε τις πιέσεις που ασκούνταν από το βρετανικό υπουργείο εξωτερικών προς
«νομικούς κύκλους», για να γίνονται δεκτές στα βρετανικά δικαστήρια,
πληροφορίες που προέκυψαν μετά από βασανισμούς.
Το δεύτερο link των
δύο υποθέσεων είναι ο τρόπος που τις χειρίστηκε η βρετανική κυβέρνηση. Αρνείται
κάθε ανάμειξη, αλλά είναι τα ίδια τα στοιχεία που δείχνουν την συνενοχή της. Οι
πτήσεις τσάρτερ, μισθωμένων απ’ τη CIA, αποκαλύφθηκαν από τους «planespotters»,
κάτι τύπους με κιάλια, που περνούν την ώρα τους καταγράφοντας τους κωδικούς
αριθμούς που έχουν τα αεροπλάνα στα φτερά τους. Τώρα πια έχουν επιβεβαιωθεί κι
από ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας και ενώ έχει αρχίσει έρευνα της Ε. Ε. για τις
πτήσεις της CIA, η ίδια η βρετανική κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι είναι αδύνατον να
γνωρίζει ποιος προσγειώνεται στα αεροδρόμια.
Πως αντέδρασαν τα
βρετανικά ΜΜΕ στην υπόθεση των Πακιστανών;
Δύο «μεγάλες» εφημερίδες- η «Guardian», στο κυριακάτικο
φύλλο της, τον «Observer» και η «Independent», αναφέρθηκαν στο θέμα. Όπως και
το B.B.C. Αλλά μόνο η εφημερίδα μου και
η «Morning Star» το κάλυψαν δυναμικά. Ούτε ο πολιτικός του αντίκτυπος ήταν τόσο
ισχυρός, όσο στην Ελλάδα. Ένας λόγος γι’ αυτό είναι ότι η κυβέρνηση έχει να
αντιμετωπίσει πολλά τέτοια θέματα, που λίγο ή πολύ εφάπτονται της τρομοκρατίας
και του πολέμου στο Ιράκ.
Εσύ πάντως
δημοσίευσες το όνομα του Langman, παρά τη σχετική απαγόρευση…
Ναι, έγραψα το όνομα του. Αυτό έγινε παραβαίνοντας μια
απαγορευτική εντολή που ονομάζεται «D-notice» και είναι μια αυστηρή σύσταση
στους εκδότες, από μια επιτροπή όπου συμμετέχουν άνθρωποι από την υπηρεσία
πληροφοριών και το στρατό, να μην εκδώσουν «κάτι» που μπορεί να προκαλέσει
προβλήματα στην ασφάλεια της χώρας. Υπάρχουν κάποιες νομικές επιπτώσεις, αλλά
γενικά το σύστημα «εμπιστεύεται» τους εκδότες, ότι θα πειθαρχήσουν στην Οδηγία.
Εμείς αποφασίσαμε να μην το κάνουμε αυτό.
Λίγες μέρες πριν,
ήσουν στην Αθήνα. Ποια είναι η γνώμη σου για τον τρόπο που χειρίστηκαν το θέμα
των Πακιστανών οι ελληνικές αρχές;
Σε μένα είναι απόλυτα ξεκάθαρο ότι μόνο το θάρρος που
έδειξαν οι ίδιοι οι Πακιστανοί, η καλή δουλειά των δικηγόρων τους και η
αλληλεγγύη του ευρύτερου αντιπολεμικού κινήματος στην Ελλάδα έφεραν την ιστορία
αυτή στο φως. Αφότου έφυγα από την Ελλάδα, έγινε ανασχηματισμός στην κυβέρνηση
και ο υπουργός Δημόσιας Τάξης «υποβιβάστηκε» σε υπουργό Πολιτισμού. Νομίζω
είναι ξεκάθαρο πως η Ν.Δ. αναγκάστηκε να το κάνει αυτό και λόγω της υπόθεσης
των Πακιστανών. Ανάλογα πιέστηκαν και «αναγκάστηκαν» η δικαιοσύνη και η
αστυνομία.
Η ιστορία των
Πακιστανών ήταν ήδη ένα γνωστό «ρεπορτάζ» στα ελληνικά ΜΜΕ. Αλλά ήταν σαν ένα
μπαλόνι που φούσκωνε ανεπαίσθητα και μόνο όταν το B.B.C αναφέρθηκε στην υπόθεση
έσκασε πια…Πως σου φαίνεται αυτό;
Η αντίδραση που μπορεί να φέρει μια τέτοια ιστορία δεν
πρέπει να εξαρτάται από το ποιος την αναφέρει. Η ίδια η ιστορία,
είναι ένα αυτοδύναμο, μεγάλο σκάνδαλο. Οι δημοσιογράφοι, καλό είναι να
αγωνίζονται για να βγαίνουν τέτοιες ιστορίες στα μεγάλα έντυπα, αλλά και στον
εναλλακτικό Τύπο, που είναι απαραίτητος. Και είναι πάντα χρήσιμο να γνωρίζουμε
ότι ο αντίκτυπος ενός θέματος εξαρτάται περισσότερο από τους ανθρώπους που μετά
τη δημοσίευση θ’ αγωνιστούν γι’ αυτό.
Στη Μεγάλη Βρετανία, οι αστυνομικές διευθύνσεις των πόλεων δεν υπάγονται σε κάποια κεντρική αρχή, αλλά στους δήμους. Είναι ανεξάρτητες τόσο μεταξύ τους, όσο και από το κράτος και αυτό θεωρείται από τους Βρετανούς μια σημαντική πολιτική τους κατάκτηση.
