"doggystyle" (668mw*)
Στο ξεκίνημα του «FightClub», ο Norton παριστάνει έναν αξιολύπητο τύπο, χαμηλόβαθμος υπάλληλος μιας αυτοκινητοβιομηχανίας, και συρρικνώνει το θλιμμένο υβρίδιο του δουλοπάροικου πριν τη βιομηχανική επανάσταση και του σημερινού, «κουστουμάτου» εργάτη. Υποδύεται το σύγχρονο σκλάβο. Παρωδεί (επαναστατημένα) το ρόλο που όλοι θέλουμε να πάρουμε και δε μας επιτρέπουν. Σε κάποιο σημείο της ταινίας μιλά για τους τύπους που πιάνει φιλίες μαζί τους, στα ταξίδια του με αεροπλάνο, και τους αποκαλεί «singleusefriends», σαν τις οδοντόπαστες και τα αρωματισμένα χαρτομάντιλα των ξενοδοχείων.
Η γενιά μας πάει να γίνει η πρώτη (αποκλειστική) «γενιά μιας χρήσης». Η πρώτη που «απολαμβάνει» τόση εκμετάλλευση, σε ισόποσες δόσεις δημοκρατίας και συναίνεσης με το στανιό. Στη Γαλλία το «γενιά μιας χρήσεως» είναι σύνθημα των παιδιών και των νέων που βγήκαν στους δρόμους, για δεύτερη φορά μέσα σε λίγους μήνες, μετά τους άνεργους μετανάστες των προαστίων και το «non» όλης της χώρας στο ασφυκτικό Ευρωσύνταγμα. Τώρα στις διαδηλώσεις, που «τρίζουν» τη χώρα, συμμετέχουν εκατομμύρια άνθρωποι από τα γκέτο και από το κοσμοπολίτικο κέντρο. Τώρα είναι μαζί. Τα περισσότερα σχολεία και πανεπιστήμια είναι κλειστά και τα συνδικάτα βρίσκονται στο πλευρό των νέων, ενάντια στη «Σύμβαση Πρώτης Απασχόλησης» (CPE). Έναν προκλητικό, άδικο νόμο που διευκολύνει την εργοδοσία να απολύει νέους εργαζόμενους στα δύο πρώτα χρόνια της εργασίας τους. Νομιμοποιεί δηλαδή ένα παλιό, όσο και ο AdamSmith**, κόλπο των αφεντικών.
Στη νομική κατοχύρωση αυτού του (φαινομενικού) παραλογισμού, τα συνδικάτα υποστηρίζουν δυναμικά τον αγώνα των νέων, όχι από κάποιον υφέρπων σοσιαλισμό ή αφανέρωτη ευαισθησία, αλλά από «κλαδικό» συμφέρον. Οι μπαμπάδες τρέμουν στην ιδέα ότι ο ιδιωτικός τομέας θα εκμεταλλευτεί την απλοχεριά του νομοθέτη και θα ξεκινήσει μπαράζ απολύσεων, «ακριβών» πενηντάρηδων, προσλαμβάνοντας στη θέση τους, «φτηνούς», έως και «free» (μαλάκες) εικοσάρηδες. Φοβούνται μην τους φάμε τη θέση.Όχι τη δουλειά, αυτήν την έχουν χεσμένη. Οι περισσότεροι τους τη μισούν. Όμως αγαπούν πολύ το σαλονάκι τους IKEA και τη γκαρνταρόμπα τους. Άλλο τόσο- ίσως σε άλλα χρώματα και πιο ελλειπτικό design- αλλά άλλο τόσο και ίσως περισσότερο, και εμείς τα ίδια πράγματα αγαπάμε. Έτσι τα συμφέροντα μας, τώρα, ενώνονται σε κοινούς αγώνες?
Μου αρέσει να βλέπω από την τηλεόραση τους Γάλλους στο δρόμο. Αν είχα τα χρήματα θα πήγαινα, αλήθεια, στη Γαλλία και με όλη την καλή πρόθεση, θα έκανα λίγο επαναστατικό τουρισμό. Το λέω πολύ ειλικρινά, κάθε ειρωνεία επιστρέφει σε μένα, δεν απευθύνεται στο κίνημα. Μόνο που έχω την αίσθηση ότι αντιμάχονται τον τρόπο που φέρεται, όχι ο Βιλπέν ή ο Οδ. Κυριακόπουλος, αλλά ολόκληρο το σύμπαν σε καθετί «καινούργιο», πως πολεμούν τον επόμενο, μελλοντικό εαυτό μας. Την αρτηριοσκλήρωση που μας παραμονεύει εντελώς ορμονικά, ως «άμυνα», «προσαρμογή», «ωριμότητα» κι «επιτυχία».
Από τη νέα τέχνη, με τη δυσανάγνωστη πλοκή και τους επικίνδυνους «μοντερνισμούς» έως το νεαρό σκύλο, όλη η αγέλη μαζεύεται γύρω απ? τον νεοφερμένο και με τη σειρά της εσωτερικής της ιεραρχίας τον γαβγίζει. Δεν τον δαγκώνει- τον γαβγίζει. Για να αντιληφθεί τη θέση του, να εμπεδώσει ότι αρχίζει απ? το μηδέν, όχι από το 8άωρο. Και αυτό δεν είναι θέμα προσώπων (ή σκύλων). Είναι η φορά του κόσμου, ο στάνταρ τρόπος που στριφογυρίζουμε. Ο μηχανισμός της πολιτείας μας είναι μια ρέπλικα της φύσης. Που λειτουργεί σα σύστημα software ή ανεμόμυλος με αυτόματο πιλότο.
Τα koala κοιμούνται ευτυχισμένα 23 ώρες το 24ωρο. Οι παπαγάλοι, που μιλούν τις πεντακόσιες λέξεις του αφεντικού, ζουν 150 χρόνια, στο δικό μας σινάφι, «μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι».
Αν για να βρεις έστω μια τρύπα, πρέπει να «δώσεις κώλο», μόλις αρχίσεις λίγο να δροσίζεσαι, θα δεις την τρύπα σου παλάτι. Θα σου τύχει το καλό κορίτσι, θα πάρεις το δερμάτινο αυτοκίνητο, θα ζεις στο σπίτι στο λιβάδι και θα το βουλώσεις. Δε θα βολευτείς ακριβώς. Αλλά θα σκάσεις- καθόλου εκκωφαντικά. Αυτό σε μαθαίνουν, τάξη με ελεγχόμενο νεωτερισμό. Σιγά, σιγά και μη φωνάζεις. Αυτό λέγεται κοινωνική ωριμότητα και όταν τη μάθεις καλά, στο μυαλό και το σώμα σου τότε είσαι έτοιμος να παίξεις κάποιον ρόλο. Και να παράγεις έργο, σαπούνι με μόρια επανάστασης, μες στο όνειρο που σου σερβίρουν προκάτ. Χρειάζεται να διαδηλώσεις, κάπως να εξεγερθείς, έστω για μια τέτοια
mini ευτυχία. Αλλιώς, θα είσαι η βάρκα στο χορτάρι. Δυστυχώς.
* mw= milliwords: μονάδα μέτρησης κειμένου
** AdamSmith (1723- 1790), ο Marx του «φιλελευθερισμού»
