Όταν η φτώχεια μπλέκεται με την απόγνωση, τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης, το έγκλημα, τις φυλακές και το ποδόσφαιρο τι προκύπτει; Νέες πολιτικές δυνάμεις.
« ... Ο Μάρκος μπήκε σέρνοντας, βαριά, τα πόδια του, δεμένος με χειροπέδες. Στο δωμάτιο του επισκεπτηρίου της φυλακής, βρισκόταν ένα τραπέζι, δέκα καρέκλες και εννέα γερουσιαστές της βραζιλιάνικης κυβέρνησης. Κάθισε στην καρέκλα και κοίταξε βλοσυρά γύρω του. Δεν πρόλαβε να κοιτάξει όλους τους γερουσιαστές στα μάτια όταν ακούστηκε η αποπνιχτική φωνή ενός. «Μάζεψε τα κωλόπαιδα σου από τους δρόμους, τώρα!...».
Η συνάντηση αυτή θα μπορούσε να είναι αρχή ταινίας, αλλά δεν είναι. Είναι πραγματικότητα και συνέβη σε φυλακές του Σάο Πάολο στις 14 Μαΐου, δύο μέρες μετά το ξεκίνημα των ταραχών σε αρκετά προάστια και φυλακές της πλουσιότερης επαρχίας της Βραζιλίας, του Σάο Πάολο, με τη λήξη των οποίων οι αρχές μέτρησαν:
141 πτώματα και 53 τραυματίες.
41 αστυνομικοί και δεσμοφύλακες,
4 πολίτες,
17 κρατούμενοι,
79 μέλη συμμοριών.
Dream Syndicate
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή και πιο συγκεκριμένα από τις 31 Αυγούστου 1993 και τις φυλακές Taubat γνωστές και σαν Piranho (μεγάλο πιράνχας). Εκείνη τη μέρα εννέα κρατούμενοι μαζεύτηκαν για έναν ποδοσφαιρικό αγώνα και αποφάσισαν να δημιουργήσουν μία ποδοσφαιρική ομάδα με το όνομα Κεντρική Διοίκηση. Αυτή η ομάδα έγινε αργότερα η μεγαλύτερη εγκληματική οργάνωση στη Βραζιλία με το όνομα PrimeiroComandodaCapital (PCC). Η PCC δεν είναι ένα απλό συνδικάτο του εγκλήματος. Διαθέτει πολιτική διακήρυξη (κάποιοι λένε ότι οι αρχές της αριστερίζουν), έχει σκοπό να σταματήσει την καταπίεση στις βραζιλιάνικες φυλακές και αρχικά, να εκδικηθεί το θάνατο 111 κρατουμένων που σκοτώθηκαν από την αστυνομία στις 2 Οκτωβρίου 1992 (η σφαγή του Carandiru) σε έφοδό της στις φυλακές. Η οργάνωση έχει έμβλημα της το κινέζικο σήμα του γιν γιαν (ο κύκλος που χωρίζεται σε δύο χώρους, άσπρο και μαύρο, με μία τελεία στο χώρο του αντίθετου χρώματος), καθώς πρεσβεύει ότι ο τρόπος να ισορροπηθεί το καλό με το κακό έρχεται από τη σοφία. Η ιδρυτική της διακήρυξη, όπου αναφέρονται οι βασικές της αρχές, αναφέρει ότι τα μέλη πρέπει να αγωνίζονται για ελευθερία, δικαιοσύνη και ειρήνη. Απαγορεύονται οι εσωτερικές έριδες. Πρωταρχικός στόχος είναι να ασκηθεί πίεση ώστε να αλλάξουν οι διαδικασίες εγκλεισμού και διαβίωσης στις φυλακές. Τελικός στόχος είναι η ανατροπή του βραζιλιάνικου κατεστημένου που καταπιέζει το μεγαλύτερο κομμάτι του λαού, μέσα από τις ενέργειες της ένοπλης πτέρυγας της οργάνωσης με κάθε κόστος, μέχρι την τελική νίκη. Το Φεβρουάριο του 2001 ο "Sombra" (Σκιά) CarlosAmbrοsio έγινε ο πιο περίοπτος ηγέτης της οργάνωσης όταν διέταξε και συντόνισε ταυτόχρονη εξέγερση φυλακισμένων σε 29 φυλακές, από το κινητό του τηλέφωνο, μέσα από τη φυλακή. Ο Sombra ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου 5 μήνες αργότερα από επίδοξους δελφίνους. Μέσα από διάφορες δολοπλοκίες και αλλαγές φτάνουμε στο 2002 όταν την εξουσία αναλαμβάνει ο σημερινός ηγέτης Marcos"Marcola"WilliansHerbasCamacho. ToPCC, υπό τις διαταγές του Marcola, ο οποίος εκτίει ποινή για ληστεία σε τράπεζα, δολοφόνησε το δικαστή Ant?nioJos? MachadoDias υπεύθυνο για την πιο ασφαλή και αυστηρή φυλακή, κάνοντας σαφές ότι οι εξεγέρσεις στις φυλακές θα χρησιμοποιηθούν ως μέσω πίεσης εναντίον του δικαστικού και όχι μόνο συστήματος.
Τα μέλη της οργάνωσης ονομάζονται «αδέρφια» και είναι υποχρεωμένοι να συνεισφέρουν 23$ ανά μήνα αν βρίσκονται στη φυλακή και 230$ αν βρίσκονται έξω. Πληρώνονται από την οργάνωση ανάλογα με τις «δουλειές» που κάνουν. Οι δραστηριότητες της οργάνωσης είναι, φυσικά, παράνομες. Ληστείες, απαγωγές, εκβιασμοί, μαστροπεία και διακίνηση ναρκωτικών και όπλων μέσω των συνόρων των γειτονικών χωρών είναι οι κυριότερες. Ο αριθμός των μελών δεν είναι εξακριβωμένος. Η πιο πιθανή εκτίμηση είναι κάπου μεταξύ 10.000 και 30.000 μελών (50% των οποίων είναι έγκλειστοι των φυλακών) και η μεγαλύτερη επιχείρησή τους έγινε το Μάιο που μας πέρασε.
To ημερολόγιο της εξέγερσης
Στις 11 Μαΐου 2006 η υπηρεσία παρακολούθησης της αστυνομίας του Σάο Πάολο υπέκλεψε συνομιλία στην οποία γίνονταν λόγος για μαζική εξέγερση. Την ίδια μέρα το υπουργείο δικαιοσύνης ανακοινώνει ότι θα μεταφέρει 7 ηγετικά μέλη της PCC, μαζί και το Marcola, σε άλλη φυλακή,
Στις 12 Μαΐου ο Marcola οδηγείται για ανάκριση όταν ταυτόχρονα ξεκινά η επίθεση του PCC. Το 55ο αστυνομικό τμήμα δέχεται πρώτο επίθεση από 15 αυτοκίνητα. Αρκετοί αστυνομικοί δέχονται επιθέσεις όπου κι αν βρίσκονται.
Στις 13 Μαΐου 24.472 κρατούμενοι στασιάζουν σε 24 φυλακές της πολιτείας του Σάο Πάολο παίρνοντας 129 ομήρους. Οι επιθέσεις συνεχίζονται με αμείωτο ρυθμό σε αστυνομικά τμήματα, κυβερνητικά και δημόσια κτίρια, λεωφορεία κλπ. Γίνονται επίσης αρκετές ληστείες σε τράπεζες.
Στις 14 Μαΐου η αστυνομία, με μικρή βοήθεια από το στρατό επανακάμπτει και μέχρι την επόμενη μέρα ελέγχει την κατάσταση.
Κατά τη διάρκεια της στάσης έγιναν συνολικά 229 επιθέσεις σε εκπροσώπους του νόμου, είτε σε μεμονωμένους στόχους, είτε σε αστυνομικά τμήματα. Αρκετές οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα μίλησαν μετά το τέλος της εξέγερσης για εκδικητικές δολοφονίες από την αστυνομία μελών της συμμορίας και των οικογενειών τους. Σύμφωνα με δημοσιεύματα του Ιουνίου η εξέγερση δε σταμάτησε από την αποτελεσματικότητα της αστυνομίας. Κλιμάκιο εννέα γερουσιαστών διαπραγματεύτηκε την παύση των εχθροπραξιών με το Marcola, ο οποίος τελικά διέταξε τα μέλη του PCCνα σταματήσουν μέσω κινητού τηλεφώνου. Το τι ειπώθηκε στη συνάντηση των δύο πλευρών δεν έχει γίνει γνωστό. Ο Marcola πάντως δε μεταφέρθηκε σε άλλη φυλακή. Αυτό που έγινε γνωστό είναι ότι η PCC σύντομα θα αποκτήσει και πολιτική πτέρυγα, καθώς θα υποστηρίξει ανεξάρτητους βουλευτές στις επερχόμενες εκλογές, ώστε να δημιουργηθεί έννομη πολιτική εκπροσώπηση του εγκλήματος στη βραζιλιάνικη βουλή.
Υ. Γ. Το Σάο Πάολο έχει πληθυσμό 20 εκατ. Από αυτούς υπολογίζεται ότι το 1/3 ζει στις φαβέλες, τις γνωστές παραγκουπόλεις, κάτω από άθλιες συνθήκες.
