Ξυπνάω ξαφνικά στη μέση της νύχτας. Επιτέλους είναι η σειρά μου. Είναι η σειρά μου να ετοιμάσω την ταινία. Χαίρομαι. Αν και όπως πάντα ο χρόνος είναι περιορισμένος ή έτσι μοιάζει. Φτάνουν τα λόγια. Δουλειά. Γρήγορα. Πρέπει να επιλέξω το μέρος. Σπίτι. Όχι. Δρόμος. Όχι. Εξοχή. Τσου. Πεζοδρόμιο. Χμμμ... Πεζοδρόμιο με αέρα. Ενδιαφέρον. Πεζοδρόμιο με αέρα και βροχή. Πολύ ενδιαφέρον. Πεζοδρόμιο με αέρα και βροχή, με εκείνη να συναντά εκείνον. Τέλεια. Καλά πάνε τα πράγματα, έκανα και casting την ίδια στιγμή με την αναζήτηση χώρου. Ωραία. Τώρα, τι ρούχα να φοράνε αυτοί οι δύο; Μμμμ... εκείνη είναι γύρω στα 35, όμορφη, όχι πολύ ψηλή. Έχει ωραία πόδια, είναι κρίμα να τα χάσουμε, ίσως κάνουμε και ένα κοντινό. Μια φούστα μέχρι το γόνατο. Εφαρμοστή. Ωραία. Μαύρη, βγάζει φινέτσα. Βέβαια τα ρούχα δεν θα φαίνονται μέσα από το παλτό της αλλά σημασία έχει πάντα η λεπτομέρεια. Όλα πρέπει να είναι τέλεια. Παλτό; Το καλό της, το κασμιρένιο. Ωραία. Το έχουμε. Καλσόν; Ναι, ένα μαύρο με ζαρτιέρες. Εντάξει, ξέρω, δε θα φαίνεται αλλά το πλάνο πρέπει να αποπνέει τον αέρα που θέλω. Εκείνη θα συναντήσει εκείνον, δεν μπορεί να πάει όπως κι όπως. Ωραία. Ομολογώ ότι θα μου κέντριζε το ενδιαφέρον (καθαρά από σκηνοθετικής πλευράς) να μη φοράει εσώρουχα, αλλά νομίζω ότι ένα απαλό σετ από μεταξωτά
Πρώτο πλάνο: Η βροχή που κατεβαίνει μελαγχολικά αργά από τον κατάμαυρο ουρανό.
Δεύτερο πλάνο: Τα πόδια της που βαδίζουν νευρικά ανάμεσα σε πλήθος άλλων ποδιών. Κοντινό στα πόδια της (ωραία...)
Τέταρτο πλάνο: Το λευκό της πουκάμισο. Έντονο κοντράστ με το μαύρο του χώρου. Ωραία...
Πέμπτο πλάνο: Το κόκκινο τριαντάφυλλο στα χέρια του (έχει όμορφα χέρια. Να μείνουμε λίγο πριν κάνουμε κοντινό στο λουλούδι). Η βροχή κάνει το τριαντάφυλλο να δείχνει φτιαγμένο από φρέσκο αίμα.Έκτο πλάνο: Τα κόκκινα χείλη της.
Έβδομο πλάνο: Τα χείλη του. Είναι ακίνητα λες και έχουμε παγώσει το πλάνο. Αλλά σπάνε σε ένα περίεργο, μισοτελειωμένο χαμόγελο.
Όγδοο πλάνο: Το μισό της πρόσωπο κρύβεται από το πίσω μέρος του κεφαλιού του. Το άλλο μισό λάμπει, σαν μισοφέγγαρο.
Ένατο πλάνο: Αγκαλιάζονται. Μια σταγόνα κυλά από το μάτι της. Δεν είναι βροχή. Είναι δάκρυ. Εκείνος τρέμει. Το τριαντάφυλλο γλιστρά από το χέρι του. Πέφτει στο πεζοδρόμιο μέσα σε μια λιμνούλα από βρώμικο νερό. Βουλιάζει. Ναυαγεί.
Cut
Ξυπνάει ξαφνικά στη μέση της νύχτας. Είναι η σειρά της τώρα. Κοιτάζει στο πλευρό της τον καλοζωισμένο, πλούσιο άνδρα της. Το πούρο του είναι μισό μέσα στο τασάκι. Θα γύρισε αργά κι απόψε. Το στόμα του μύριζε καπνό, αλκοόλ και πληρωμένο έρωτα. Τη φίλησε πιο πολύ από υποχρέωση. Εκείνη έκανε πως κοιμόταν. Είναι στα 35 της αλλά νιώθει νεκρή. Είχε να διαλέξει ανάμεσα στον έρωτα και τη σιγουριά. «Ο έρωτας τελειώνει» σκέφτηκε και διάλεξε τη σιγουριά. Ο έρωτας τελειώνει... Αν υποθέσουμε ότι ο έρωτας είναι ένα ποτήρι με παγωμένο νερό μέσα στο κατακαλόκαιρο, η σιγουριά είναι ένα άδειο ποτήρι γεμάτο τρύπες. Ο έρωτας σε ξεδιψά και τελειώνει. Μπορεί να ξαναγεμίσει, μπορεί και όχι. Η σιγουριά όμως δεν μπορεί να γεμίσει με τίποτα. Άδειο ποτήρι. Άδεια ύπαρξη. Άδεια ζωή...
Θα μου πείτε και ποιος είσαι εσύ και μιλάς, ένας σκηνοθέτης είσαι που φτιάχνει χιλοειπωμένες ιστορίες μικρού μήκους ή έτσι τουλάχιστον μοιάζουν. Εγώ μιλάω με τα έργα μου. Και μίλησα για έρωτα αλλά ψιθύριζα για θάνατο. Νομίζω όμως ότι αυτά τα δυο πάνε πάντα μαζί, όπως όλα όσα αξίζει να ζεις. Όπως όλα όσα αξίζει να πεθάνεις. Αλλά ποιος είμαι εγώ. Ένας σκηνοθέτης είμαι, ένας σκηνοθέτης των 9 δευτερολέπτων που ο χρόνος του τελείωσε. Όπως τελειώνει ο έρωτας. Όπως τελειώνουν όλα. Ελπίζω μόνο να έκανα τη δουλειά μου καλά. Ελπίζω να μη ζητήσετε τα λεφτά σας πίσω.
Καληνύχτα...
