Come Together
"You will never understand how it feels to live your life with no meaning of control" PULP (Common People)
Πηγαίνοντας τον Ιούλιο του 1996 στο «Rock of Gods Festival» (φεστιβάλ ορόσημο μιας κι αποτέλεσε την εναρκτήρια προσπάθεια, σε μια νέα εποχή, για κάτι πιο οργανωμένο επιτέλους στα καλοκαιρινά live στη χώρα) ομολογώ ότι δε τολμούσα καν να φανταστώ μια εξέλιξη των μουσικών μας καλοκαιριών όπως αυτή εμφανίζεται σήμερα. Στα 10 χρόνια που ακολούθησαν, σταδιακά και με μαθηματική πρόοδο, έχουν επισκεφτεί τη χώρα μας καλλιτέχνες που άλλους δεν είχαμε δει ποτέ και άλλους που στη χρονική φάση που βρίσκονταν είτε δε θα καταδέχονταν να έρθουν, είτε θα αδυνατούσαμε να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις ενός live τους. Είναι σίγουρο ότι, με όποιο τρόπο κι αν έγινε αυτό, σημειώθηκαν σωστά οργανωτικά βήματα και αλλαγές νοοτροπιών αλλά κυρίως δημιουργήθηκαν οράματα (έστω και με οικονομική χροιά) από τους διοργανωτές καθώς και δεδομένες απαιτήσεις από το κοινό. Ανεβάσαμε αργά αλλά σταθερά τον πήχη και πλέον απολαμβάνουμε τους πρώτους καρπούς αυτών των προσπαθειών, ενώ είμαι βέβαιος ότι θα ακολουθήσουν ακόμη καλύτερες μέρες.
Ένα από τα γεγονότα που με κάνουν να πιστεύω ότι όλ? αυτά δεν είναι απλά λόγια, είναι η διοργάνωση σταθερών φεστιβάλ. Αν θεωρούμε ότι η χώρα μας ανήκει στις καλοκαιρινές μουσικές πρωτεύουσες και ταυτόχρονα σέβεται τον εαυτό της τότε πρέπει να έχει φεστιβάλ και μάλιστα όχι μόνο ένα. Κι εμείς είτε βελτιώσαμε τα υπάρχοντα, είτε δημιουργήσαμε καινούργια. Το «Φεστιβάλ Αθηνών» επιβιώνει κι εξελλίσεται, το «Synch Festival» καθιερώνεται και πρωτοπορεί, το «Ejekt Festival» κάνει τα πρώτα του βήματα και το «Rockwave festival» διαρκώς βελτιώνεται μέσα από, σίγουρα και πάντα, rock καταστάσεις. Χωρίς να ξεχνάμε ότι φεστιβάλ μανιταράκια κάνουν σχεδόν κάθε καλοκαίρι την εμφάνιση τους.
Ένα δεύτερο ενθαρρυντικό στοιχείο είναι η διαρκής έλευση σπουδαίων καλλιτεχνών. Δε θα μπω στη διαδικασία αναφοράς ονομάτων που μας επισκέφτηκαν στο πρόσφατο και μακρινό παρελθόν γιατί η λίστα έχει γίνει τεράστια. Θα περιοριστώ, αν μπορεί κανείς να το πει έτσι, στα φετινά. Από τις αρχές του χρόνου κιόλας έφταναν νέα για κλεισμένα ονόματα που μόνο ενθουσιασμό και προσδοκία για ανεπανάληπτες στιγμές μπορούσαν να προκαλέσουν. Και να τώρα που, λίγες μέρες πριν μπούμε κι επίσημα με την έλευση του Ιουνίου στo καλοκαίρι, μια γρήγορη ματιά σε μερικά από τα δεδομένα live ονόματα που θα γεμίσουν τα καλοκαιρινά μας βράδια αρκεί για να αποδείξει το δίκαιο των αισθημάτων αυτών. Philip Glass, Roger Waters, Franz Ferdinand, 50 Cent, Solomon Burke, Isaac Hayes, Tiger lilies + Alexander Hacke, Antony And The Johnsons, Roxy Music, Massive Attack, New Order αποτελούν μια γερή γεύση για το τι θ'[ ακολουθήσει.
Τέλος, δε πρέπει να ξεχνάμε ότι κι εμείς σα κοινό κι εκπαιδευτήκαμε αλλά και αποδείξαμε, όταν επιτέλους μας δόθηκε η ευκαιρία, ότι μας αξίζουν τέτοια live. Κερδίσαμε με την αξία μας το δικαίωμα ν' ακούμε μουσικές καινούργιες, φρέσκιες, πρωτοποριακές, δυνατές, κλασσικές. Το πληρώσαμε βέβαια και μάλιστα ακριβά. Οι τιμές δυστυχώς είναι τέτοιες που σε συνδυασμό με το πλήθος των ονομάτων και του συμπυκνωμένου χρόνου διεξαγωγής (2 μήνες) είναι ικανές να προκαλέσουν απελπισία και οικονομική καταστροφή (ακόμη και απώλεια καλοκαιρινών διακοπών έχει παρατηρηθεί έπειτα από ασυλλόγιστη προσέλευση σε live). Θα πω ας είναι αλλά με επιφυλάξεις κι απαιτήσεις για αλλαγή στο συγκεκριμένο τομέα.
Αν υπάρχει κάτι να με προβληματίζει είναι η ακριβώς αντίθετη όψη του ίδιου νομίσματος που παρατηρείται σχεδόν κάθε χειμωνιάτικη περίοδο. Ελάχιστες συναυλίες του φετινού χειμώνα μπορούν να συγκριθούν με αυτές του καλοκαιριού. Ένας βασικός λόγος ίσως είναι η έλλειψη κλειστών χώρων που να πληρούν τις ποιοτικές προϋποθέσεις για ολοκληρωμένα χειμωνιάτικα live. Προς θεού πάντως αν συνηθίσουμε τη χώρα μας ως μια χωρά που λειτουργεί εποχιακά σε σχέση με τις συναυλίες της. Η αυξημένη συναυλιακή ποιότητα του καλοκαιριού πρέπει να αποτελέσει το δρόμο ώστε και οι χειμώνες μας να γίνουν το ίδιο απολαυστικοί. Καλό ακουστικό καλοκαίρι!
