Το μήνυμα έλεγε, «Δημήτρη, οι συγκάτοικοι μου κάνουν πάρτυ με θέμα καρτούν-WaltDisneyστις 3 του Μάρτη. Φέρε κιθάρα και κόσμο. Δεν υπάρχει πρόβλημα Κτίριο 7, διαμέρισμα 3». Βέβαια ακόμα ήταν μέσα φλεβάρη και είχα πολύ πιο ουσιαστικά πράγματα να κάνω αυτές τις μέρες, άσε που το βράδυ έπαιζε άλλο σούπερ πάρτυ σε κάποια άλλη γωνιά των εστιών που δε θα το έχανα με τίποτα! Από την άλλη τι να περιμένεις από συγκατοίκους- RAs; Το RA κάθεται για το Resindential Assistantκι όσο σοφιστικέ κι αν ακούγεται, αυτοί οι τύποι δεν είναι τίποτα άλλο παρά φτηνοί λακέδες που τα παίρνουν καλά και μένουν τζάμπα σ? αυτές τις πανάκριβες εστίες με μια και μόνη υπευθυνότητα, να διατηρούν την ασφάλεια και την τάξη στις εστίες παρακολουθώντας και χαφιεδίζοντας τους πάντες. Ειδικότης τους δε, το σπάσιμο των πάρτυ! Οι τύποι έχουν στην κατοχή τους από μια κάρτα πασπαρτού και με αυτή μπορούν να μπούν σε οποιοδήποτε διαμέρισμα. Όταν λοιπόν ο RA εν καθήκον (=...onduty!) εντοπίσει ή ειδοποιηθεί ότι παίζει κάποιο πάρτυ, θα βγάλει τις πυτζάμες του, θα ντυθεί και θα έρθει στο πάρτυ να το διακόψει με το δικό του ξεχωριστό τρόπο. Αυτό θα συμβεί κατά τις 11.30 το αργότερο. Τις Παρασκευές συνήθως θα παίξει και το γνωστό έργο, «πέντε πάρτυ, δέκα σπίτια», το δημοφιλές κρυφτό oncampus. Λίγα λόγια για το έργο: αφού ο RA θ? αδειάσει το πρώτο σπίτι κατά τις 11.30, θα πέσει το παρασύνθημα για το δεύτερο, όπου μετά από καμιά ώρα θα μας βρει, μετά θα βρεθούμε στο τρίτο σπίτι,κοκ. Έχει κι αυτό την πλάκα του που ωστόσο τη χάνει όταν ο τύπος θ? αρχίσει τις απειλές σε στυλ δημοτικού, «ποιος μένει εδώ;», «αν δε φύγετε σε δύο λέπτα θα σας πάρω τον αριθμό της κάρτας σας» και άλλα τέτοια που δυστυχώς εδώ πιάνουν! Δε μπορώ να διανοηθώ την τύχη ενός τέτοιου τύπου που θα έσκαγε σε πάρτυ στην παναπιστημιούπολη κατά τις 11.30 το βράδυ να πει, «παιδιά όλοι έξω, το πάρτυ τέλειωσε!!!»
Ειδικότερα πέρσι μου είχαν σπάσει τα νεύρα τελείως. Κάθε φορά κατά τις 11.30-12.00 και καθώς το πάρτυ έπαιρνε για τα καλά τα πάνω του, έσκαγαν μέσα τα RA, άναβαν τα φώτα και έδιωχναν τον κόσμο με απειλές. Τόσο πολύ που το επόμενο καλοκαίρι την ίδια ώρα κάθε βράδυ ένιωθα ένα βάρος στην καρδιά ότι κάποιος θα εμφανιστεί από το πουθενά να πει, «έλα παιδιά, όλοι έξω το πάρτυ τέλος!». Μια από εκείνες τις φορές, στο πάρτυ της Μαρί και της Λούνα, μ? έκρυψαν στο δωμάτιο τους κι έκατσα και μετά την έφοδο. Τουλάχιστον να τελειώσεις το ποτό σου με αξιοπρέπεια! Εκεί που είχαμε βουλιάξει στους καναπέδες, γίναμε μάρτυρες μιας απίστευτης υστερίας της ιρλανδέζας συγκατοίκου τους: άρχισε να τρέχει πάνω κάτω στο διάδρομο, ν? αλλάζει χρώματα και να φωνάζει γεμάτη πανικό, «πάει, αυτό ήταν, καταστράφηκα», «από την αρχή δεν ήθελα να κάνουμε πάρτυ» και το αθάνατο «εσείς είστε εράσμους και θα φύγετε, εμένα θα με βάλουν στη μαύρη λίστα και δε θα με ξαναδεχτούν στις εστίες»!! Παρά την υπερχαλαρή κατάστασή μου, κάποιο ακόμα δραστηριοποιημένο κομμάτι του εγκεφάλου μου δεν κρατήθηκε και ξεστόμισε το εύλογο σχόλιο, «καλά, με τόσα λεφτά που δίνεις εδώ, μπορείς να βρεις σπίτι σε οποιοδήποτε μέρος του Δουβλίνου...». Δεν ξέρω αν την επηρέασε η στάση μου στον καναπέ της ή η ίδια η ερώτησή μου, αλλά με κοίταξε κρατώντας μια σκούπα στα χέρια έτοιμη να μου επιτεθεί. Προφανώς, τελευταία στιγμή κρατήθηκε και μου πέταξε τη σουρεαλιστική απάντηση, «ναι, αλλά εγώ θέλω ένα δωμάτιο με γραφείο για να μελετώ και άμα με διώξουν από εδώ που θα το βρώ;». Ε, εκεί δεν κρατήθηκα, γιατί πραγματικά με είχε απογειώσει τελείως. «Μα καλά, αρχιτεκτονική σπουδάζεις και θέλεις γραφείο; Αφού πολιτικές επιστήμες δεν κάνεις;» η γκόμενα δεν ξέρω γιατί πήρε στραβά την ερώτηση μου αλλά πέταξε πάνω μου ότι βρισκόταν σε ακτίνα ενός μέτρου! Μήπως ήμουν παράλογος;
Τώρα οι RΑs, αυτά τα μίζερα τσουτσέκια έκαναν πάρτυ με θέμα cartoon-WaltDisneyκι από πάνω ήθελαν και να τους κάνω και το πάρτυ, ΠΑΡΤΥ. «Φέρε κιθάρα και κόσμο», μήπως ήθελαν να τους φέρω και τον WaltDisney τον ίδιο; Δεν ξέρω γιατί με έχει εκνευρίσει τόσο πολύ η παρουσία τους, αλλά μου τη σπάει που και από πάνω ο κόσμος εδώ αντι να τους φτύνει κατάμουτρα τους βλέπει με συμπόνοια, λες κι όποιος έχει το δίκαιο κίνητρο της φτώχιας μπορεί να νομιμοποιεί οποιαδήποτε ανηθικότητα. Η υπόθεσης είναι ότι η Ράνια ζούσε, χωρίς να μπορεί να το επιλέξει, με αυτές τις τρεις RAκαι μπαινοβγαίνοντας μέσα στο σπίτι τους τις είχα γνωρίσει. Το σουρεαλιστικό της ιστορίας είναι ότι με καρασυμπαθούσαν! Δεν ξέρω ίσως και να με γουστάρανε, αλλά εγώ τις έβλεπα σα μπατσίνες και δε νομίζω να υπάρχει πιο ξενέρωτο πράγμα απ?το να φανταστείς να φιλάς μπατσίνα.
Τελοσπάντων, όλα αυτά τα σκεφτόμουν καθώς πήγαινα στη γραμματεία για τρίτη συνεχόμενη φορά. Το γεγονός ότι είχα βρει το μηχανάκι που μου είχαν κλέψει μέσα από τις εστίες, είχε παραγραφεί μπροστά σε ένα γεγονός μεγαλύτερης ουσίας. Είχα βάλει το σπασμένο μηχανάκι μέσα στο κτήριο κάτω από τις σκάλες κι αυτό αντιτίθεται με τους κανόνες ασφαλείας του κτηρίου. Αυτό δηλαδή ήταν το πρόβλημα. Η Ms. Suzanne που δουλεύει στη γραμματεία πρέπει να έχει πολυετή πείρα από δημοτικό σχολείο, γιατί ο τρόπος που σου μιλάει σε κάνουν να νομίζεις ότι φοράς καθολική ποδιά και παιδεύεσαι να μάθεις τη διαίρεση. Αυτή τη φορά με άρχισε στην τρελή ιστορία ότι πέρασε ο υπεύθυνος ασφαλείας και της έβαλε τις φωνές για το μηχανάκι και ότι δεν ήξερε τι δικαιολογία να του πει, κλπ,κλπ. Σκέφτηκα να της πω, «καλά μαντάμ, συγγνώμη, με δουλεύεις», αλλά χαμογέλασα κι έπαιξα στο ίδιο έργο λέγοντας της ότι αύριο το μεσημέρι θα περάσει το φορτηγάκι από το συνεργείο να το πάρει. Τις άλλες δύο φορές δεν είχα κρατηθεί και τη ρώτησα αν οι κανόνες των εστιών είναι μέρος της λύσης ή μέρος των προβλημάτων. Έτσι, σε καθαρά διπλωματικό επίπεδο αυτή η κίνηση μου φάνηκε σα θετική τουλάχιστον.
Το βράδυ πήρα με τους συγκάτοικους ό,τι ξύδι έπαιζε, βάλαμε και την κιθάρα στον ώμο και κινήσαμε για το πάρτυ. Μέναμε στο κτήριο 1 ακριβώς απέναντι από το πάρτυ αλά RA, αλλά περάσαμε περιφρονητικά το κτήριο 7 και προχωρήσαμε για την άλλη πλευρά των εστιών. Η αλήθεια είναι ότι είχαμε ψιλοαργήσει αλλά, καμιά φορά, η προετοιμασία του πάρτυ είναι πιο καλή από το ίδιο το πάρτυ. Η ώρα είχε πάει ήδη έντεκα και μάλλον δε θα βρίσκαμε τίποτα άλλο εκτός από τα απομεινάρια ενός πρόωρα διαλυμένου πάρτυ. Η αλήθεια ήταν τελείως διαφορετική! Σε αυτό το μικρό διαμέρισμα είχαν πακτωθεί πάνω από 120 άτομα. Η μουσική είχε χάσει κάθε νόημα αφού acapelaομάδες των δέκα ατόμων τραγουδούσαν ότι να 'ναι σε ότι να΄ναι γλώσσα. Την εικόνα της παράνοιας συμπλήρωναν ο καπνός και ο ιδρώτας που έβγαινε με πίεση από τα θαμπωμένα παράθυρα καθώς και ο συναγερμός της φωτιάς που θα βάραγε τουλάχιστον κανένα δίωρο σε όλα τα γειτονικά κτήρια. Σ? αυτό το χαμό μπήκαμε κι εμείς! Δεν κάτσαμε όμως και πολύ, αφενός γιατί σε λιγότερο από 10 λεπτά σκάσανε τα RΑs κι αφετέρου η ατμόσφαιρα ήταν τόσο αποπνιχτική όσο και μια συναυλία των Sepulturaσε απόσταση
Σε λιγότερο από είκοσι λεπτά όλο αυτό το τσούρμο είχε βγεί έξω ακριβώς από το κτήριο και συνέχιζε στους ίδιους ακριβώς ρυθμούς. Ωστόσο στα μάτια όλων έβλεπες μια ερώτηση, τώρα πού; Εκείνη ακριβώς τη στιγμή μου ήρθαν στο νου τα λόγια, «Φέρε κιθάρα και κόσμο. Δεν υπάρχει πρόβλημα Κτίριο 7, διαμέρισμα 3.» και με ένα γλυκό χαμόγελο στα χείλη φώναξα «Κτίριο 7, διαμέρισμα 3!!». Ήμουν σίγουρος ότι όλοι είχαν πιάσει τα νούμερα, αλλά λόγω της μεγέθους της μάζας, η κίνηση εμφάνιζε δραματική αδράνεια. Έτσι ξεκίνησαμε με τους συγκάτοικους και την κιθάρα στον ώμο για το κτίριο 7. Την πόρτα μας άνοιξε η Όνια ντυμένη Μίνι Μάους και μόλις μας είδε μόνο σαμπάνια δεν άνοιξε. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί αυτή η κοπέλα με πάει τόσο. Τη ρώτησα αν θα την πείραζε που θα έρθουν και μερικοί φίλοι μου, αλλά μάλλον νόμιζε ότι τα αγγλικά μου δεν είναι και τόσο καλά και ότι εννοούσα αν την πείραζε που ήρθαν οι συγκάτοικοι μου κι απάντησε «1000 καλοί παντού χωράνε», «ε...δεν είναι και τόσοι σκέφτηκα, αλλά αφού η Μίνι Μάους δεν είχε πρόβλημα...». Πήρε τα παλτά μας, την κιθάρα και μας έφερε μες το σαλόνι. Η εικόνα ήταν άκρως αποκαρδιωτική. Είχαν μαζευτεί όλοι οι RΑs και κάτι άλλοι ημιθανείς σε μια γιορτή που έμοιαζε με μνημόσυνο. Ακριβώς κολλητά στο τραπέζι ήταν και το μεγαλύτερο τσουτσέκι από όλα, από το δικό μου, το τμήμα πληροφορικής, ο οποίος πάει στεγνά και δίνει στο securityτου συστήματος κόσμο ότι χρησιμοποιεί αντιγραμμένα προγράμματα, κατεβασμένη μουσική, κλπ,κλπ. «Μια ναπάλμ σ? αυτό το δωμάτιο, σκέφτηκα, θα έκανε τον κόσμο δέκα φορές ομορφότερο!». Δε σχολίασα ωστόσο κι ακολούθησα το προσωπικό μου δόγμα, από ένα πάρτυ πάρε ότι περισσότερο από το καλύτερο που μπορεί να δώσει. Δεν ξέρω πως γίνεται στα πιο τρελά πάρτυ να μην έχει ούτε μια σταγόνα ξύδι κι εδώ να μ? έχει η Μίνι Μάους στο «Μα δε θέλεις ακόμα λίγη τούρτα, να σου φτιάξω ένα Μοχίτο ή προτιμάς ένα CubaLibre;», εκεί κάπου έριξα και το αμίμητο «μήπως σου βρίσκεται κανένας αναπτήρας για ένα κοκταίηλ μολότωφ», αλλά δεν το έπιασε και συνέχισα ευτυχής να μπουκώνω το στόμα μου με ότι στερεό βρισκόταν στο τραπέζι.
Πάνω στη στιγμή που είχε αρχίσει ν? αυξάνει η πίεση γύρω από το αν θα παίξω κιθάρα αφού φάω ή αν θα παίξω τρώγοντας, ακούστηκε ο μαγικός ήχος του κουδουνιού. Η Όνια άνοιξε ανύποπτη την πόρτα και τότε έγινε το απερίγραπτο...
Χύμηξε ένα απίστευτο λεφούσι κόσμου, με πρώτους πρώτους κάτι ιταλούς που τραγουδούσαν...ουρλιάζωντας «Φάτσιο λα βέντε, φάτσιο λα τοκά» που σ? ελεύθερη μετάφραση σημαίνει, «άσε μας να το δούμε, άσε μας να στο αγγίξουμε». Φόβος και παράνοια στο κτήριο 7 καθώς περίπου 80 άτομα σε έκρυθμη κατάσταση ποδοπάτησαν τη Μίνι Μάους κι όρμηξαν στο τραπέζι του πάρτυ και κατά ένα απίστευτα αυτόματο τρόπο, εφάρμοσαν το ίδιο δόγμα!
Η Μίνι Μάους με τη βοήθεια της συγκατοίκου της Σταχτοπούτας, κατάφέραν να φράξουν με τα σώματα τους το στενό διάδρομο που οδηγούσε στο καθιστικό ουρλιάζοντας, «Δε γίνεται να περάσετε...αν γίνει αυτό θα πάθω ζημιά, θα καταστραφώ, θα χάσω τα πάντα». Κάτι πορτογάλοι λέγανε γελώντας «μην ανησυχείς, θα στα πληρώσει όλα ο θείος-Σκρούτζ», κι εγώ συνέχιζα να κάνω το δικηγόρο του διαβόλου ξαναδιαβάζοντας το μήνυμα της δυνατά σε δέκα διαφορετικούς θεατρικούς τόνους, τονίζοντας ιδιαίτερα το μέρος «Φέρε κιθάρα και κόσμο. Δεν υπάρχει πρόβλημα», «Φέρε κιθάρα και κόσμο. Δεν υπάρχει πρόβλημα», «Φέρε κιθάρα και κόσμο. Δεν υπάρχει πρόβλημα».
Μετά από κανένα μισάωρο είχαμε βρεθεί ξανά όλοι στην ίδια κατάσταση, έξω από το κτήριο 7 μαζί με πέντε-έξι κινέζους ντυμένους σε σουρεαλιστικούς Μπαγκς-Μπάνυ. Έκει κάπου και καθώς το χιονόνερο θέριζε, όλοι άρχισαν να κοιτάνε όλους αναζητώντας δύο μαγικά νούμερα. Μια σιωπή και μια δυνατή ριπή χιονόνερου ήταν αρκετή....
Κτήριο ένα....!
