«Θα έχουμε πάντα το Παρίσι»
Αρχές Απρίλη. Οι διαδηλώσεις και οι κινητοποιήσεις ενάντια στο CPE, το νόμο «γρήγορης πρόσληψης, γρήγορης απόλυσης» καλά κρατούν σε ολόκληρη τη Γαλλία. Με παίρνει τηλέφωνο ο Άγγελος, ο φωτογράφος του περιοδικού. «Έλα, πρέπει να φύγουμε για Παρίσι.» μου λέει.
«Καλά, κλείνω το τεύχος και φεύγουμε» του απαντώ.
Βγάζω εισιτήρια για τις 17 Απρίλη και κλείνω ξενοδοχείο ακριβώς απέναντι από την υπό κατάληψη Σορβόννη. Θα πηγαίναμε κατευθείαν στο μάτι του κυκλώνα. Η περιοχή ήταν πεδίο συγκρούσεων φοιτητών και μπάτσων τις τελευταίες βδομάδες. Η 17η Απρίλη ήταν κρίσιμη ημερομηνία γιατί τότε έκλεινε η Γαλλική εθνοσυνέλευση για Πάσχα. Ήταν η διορία που είχαν δώσει φοιτητές και εργάτες στην κυβέρνηση του Ντε Βιλπέν για απόσυρση του νομοσχεδίου.
Και οι δύο πλευρές δείχνουν ανυποχώρητες. Ωστόσο η λογική ποντάρει στη φθορά και το ξεφούσκωμα των κινητοποιήσεων υπό το βάρος του χρόνου αλλά και του ? ξύλου. Οι συλλήψεις ανέρχονται στις 3.400 ενώ ένας διαδηλωτής χαροπαλεύει στο νοσοκομείο.
Μόνο στο Παρίσι πραγματοποιούνται διαδηλώσεις με 700.000 - 800.000 κόσμο. Ξεκινάμε επαφές με τους εκεί φοιτητές. Και ξαφνικά, μια βδομάδα πριν πάμε, μια Δευτέρα (10 Απρίλη), ο Σιράκ αποσύρει το CPE). Οι φοιτητές φεύγουν με ήσυχη τη συνείδησή τους για τις διακοπές του Πάσχα, ο Άγγελος ακυρώνει το εισιτήριό του και ο Ντε Βιλπέν πάει για ? ψάρεμα εγκαταλείποντας την κούρσα της διαδοχής στην προεδρία.
Μια βδομάδα μετά, φτάνω στο κατακλεισμένο από τουρίστες και ουχί από φοιτητές Παρίσι. Παρ' όλα αυτά το πανεπιστήμιο της Σορβόννης όχι απλά φρουρείται αλλά είναι περικυκλωμένο από ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις επί 24ώρου βάσεως. Το πλάνο με την κλούβα των ΜΑΤ μπροστά από το ερμητικά κλειστό πανεπιστήμιο, είναι ελκυστικά προκλητικό. Προλαβαίνω να κάνω μόλις δύο τρία κλικ.
-Απαγορεύεται η φωτογράφηση του κτιρίου, κύριε!
-Α, η φωτογράφηση της κλούβας επιτρέπεται λοιπόν!, απαντώ και κάνω μεταβολή.
Θα έρθω το πρωί που δε θα έχεις εσύ βάρδια μαλάκα, κι ας ελπίσω ότι θα πέσω σε κάποιον ποιο ευσυνείδητο μπάτσο που θα χαζεύει. Ήταν προφανές ότι η ήττα τους είχε κάτσει στο λαιμό και έβγαζαν όλο τον κομπλεξισμό τους.
Λένε ότι ο καλύτερος μήνας για να επισκεφτείς το Παρίσι είναι ο Απρίλιος. Ο καιρός ήταν το ίδιο ζεστός με τη Αθήνα και οι Παριζιάνοι είχαν ξεχυθεί στις αποβάθρες και τις γέφυρες του Σηκουάνα, τα αλάνια λιάζονταν μπροστά από το κτίριο σύγχρονης Τέχνης Πομπιντού και οι σκειτμπορντάδες έδιναν το δικό τους σόου μπροστά από την Παναγία των Παρισίων. Λένε ότι το Παρίσι είναι πανάκριβη πόλη. Και δεν έχουν άδικο. Οι τιμές είναι ακριβώς ίδιες με της Αθήνας. Αλλά ας μη δίνω ιδέες καλύτερα. Αυτοί είναι ικανοί να το ανάγουν σε προεκλογικό σύνθημα. «Έλληνίδες, Έλληνες πλέον χαλάτε στο Παρίσι ό,τι και στην Αθήνα . Το ευρωπαϊκό μας νόμισμα έχει αξία!» Η πολυπόθητη σύγκλιση επήλθε τελικά αλλά μόνο στα έξοδα.
Λένε επίσης ή μάλλον λέμε επίσης ότι οι Γάλλοι αν και ξέρουν αγγλικά, δε σου μιλάνε αν δεν τους απευθυνθείς στη γλώσσα τους. Σε σνομπάρουν. Παντού υπάρχει ένας μύθος αφού αυτό δεν ισχύει. Ίσα ίσα είναι τόσο ευγενικοί που δεν περιγράφεται. Δεν είναι τυχαίο που σου λένε καλημέρα όχι μόνο το πρωί αλλά όταν σε δούνε για πρώτη φορά ακόμα και στις οκτώ το απόγευμα. Ένα ακόμα στερεότυπο έσπαγε. Αν και από τότε που ένας Σκοτσέζος και ένας Αλβανός με κερνούσαν μπύρες στο Χήθροου μέχρι τελικής πτώσεως, λίγα ήταν τα στερεότυπα που δεν είχαν καταρριφθεί.
Ένα στερεότυπο ωστόσο το οποίο έχει βάση είναι ότι οι Γάλλοι είναι ερωτικός λαός. Αρκεί μια και μόνο μέρα στο Παρίσι για να το καταλάβεις. Περπατώντας στο δρόμο νοιώθεις τα βλέμματα που διασταυρώνονται, όχι πεταχτές ματιές αλλά προκλητικά καρφώματα σε σημείο? παρεξηγήσεως οι γυναίκες στους άντρες και το αντίστροφο φυσικά. Το βράδυ εκτός από τους άστεγους σε όλες τις γωνιές της πόλης συναντάς ζευγάρια σε περιπτύξεις που η λέξη χαμούρεμα δε φαντάζει μόνο αισχρή αλλά και ελάχιστη για να περιγράψει αυτό που γίνεται. Στιγμιότυπο. Μεσάνυχτα, ο τύπος γύρω στα είκοσι και κάτι ψιλά, κάθεται στο πεζούλι μιας πολυκατοικίας, και πάνω του φάτσα με φάτσα ένα μωράκι στην ίδια ηλικία. Το στυλ τους είναι τελείως εξαρχειώτικο. Τον έχει αγκαλιάσει με τα πόδια της και υπό το ημίφως του διπλανού φανοστάτη διακρίνω τις ζαρτιέρες κάτω από την τραβηγμένη φουστίτσα της. Οι Γάλλοι \ Γαλλίδες στο σεξ θυμίζουν το προσκοπικό σύνθημα «Έσω έτοιμος.»
Είναι γεγονός ότι ο ιστορικός πυρήνας του μυθιστορήματος «Κώδικας Ντα Βίντσι» εν πολλοίς ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Ωστόσο για όποιον είχε την τύχη να επισκεφτεί το Λούβρο, η μεγαλύτερη φαντασίωση που του προσφέρει ο Νταν Μπράουν είναι εκείνη του άδειου μουσείου το βράδυ! Όσοι έχουν σπρώξει και σπρωχτεί ανελέητα για να πάρουν μια καλύτερη θέση όχι κοντά στο καλάθι αλλά μπροστά από το πορτρέτο της Μόνα Λίζα, καταλαβαίνουν πολύ καλά τι εννοώ.
Το Παρίσι είναι μια επίπεδη πόλη. Τα μόνα μέρη που μπορείς να έχεις θέα είναι στην κορυφή του πύργου του Άιφελ και στο λόφο της Μονμάρτης. Μιας Μονμάρτης που είναι αναμφισβήτητα η ομορφότερη περιοχή της πιο όμορφης πόλης στον κόσμο. Η Βασιλική της SacreCoeurδεσπόζει επιβλητική στην κορυφή του λόφου. Κάτω από τη σκιά της, στα λιθόστρωτα σοκάκια περιπλανιόντουσαν στις αρχές του προηγούμενου αιώνα ο Πικάσο, ο Απολινέρ, ο Μπρακ και η λοιπή πολυεθνική avant- gardeτης τέχνης προκαλώντας αναταραχή από όπου κι αν περνούσαν αμφισβητώντας τα πάντα ακόμα και με πυροβολισμούς. Ακολούθησε η μετακόμιση από τη γεμάτη μπουρδέλα Μονμάτρτη στην άλλη πλευρά του Σηκουάνα, στο Μοντπαρνάς, όπου κυριαρχούσαν οι παρέες των φοιτητών ανάμικτες με εκείνες των ποιητών στο περίφημο Καρτιέ Λατέν. Αρκετά αργότερα θα μετακόμιζε και η αναγνώριση των κριτικών από τις κλασικές ως τότε φόρμες στη μοντέρνα τέχνη.
Σιγά σιγά οι φοιτητές αρχίζουν να επιστρέφουν από τις διακοπές τους. Είναι η ώρα να πανηγυρίσουν τη μεγάλη νίκη ενάντια στο CPE. Το απόγευμα της Πέμπτης 20 Απριλίου, η ήσυχη μικρή πλατεία του Καρτιέ Λατέν ακριβώς μπροστά από την πύλη της υπό κατάληψης ?από τους μπάτσους πια- Σορβόννης θυμίζει Μαβίλη στις δόξες της. Γυρνώντας από τον ημερήσιο περίπατό μου καταλαβαίνω ότι έχει πέσει σήμα. Ανεβαίνω στο ξενοδοχείο, κάνω ένα μπάνιο και κατεβαίνοντας οι πιτσιρικάδες είναι πλέον διπλάσιοι από πριν. Έχουν αράξει με κιθάρες, κασετόφωνα, κρασιά και? πατίνια στήνοντας ένα πολύχρωμο αυτοσχέδιο πάρτυ. Με το που πέφτει η νύχτα, οι μπάτσοι μη γνωρίζοντας τις προθέσεις τους ?ή και απλά για τρομοκρατία-κυκλώνουν την πλατεία με άπειρες διμοιρίες. Η κατάσταση μυρίζει μπαρούτι. Φαντάζομαι την πλατεία Εξαρχείων με διακόσια αλάνια να κάνουν πάρτυ και γύρω άλλους τόσους Ματατζήδες και απλά σκέφτομαι ότι? αυτό δεν υπάρχει. Στη θέα ο ενός του άλλου, δε θα άφηνε κολυμπιθρόξυλο. Τις πρώτες πρωινές ώρες οι φοιτητές γυρνάνε στις εστίες τους να ξεκουραστούν έχοντας χορτάσει τραγούδι και οι μπάτσοι ξενυχτισμένοι τελειώνουν άλλη μια βαρετή βάρδια. Δεν είχε γίνει απολύτως τίποτα. Παρίσι, η πόλη του φωτός!
