Δώστε τα ινία (ξανά) στις γυναίκες
...από το τεξικανικό ρητό «στο όνομα της Παναγίας, θα σας
*@#666&^ τον Προφήτη» στη λατρεία της Μητέρας Γης
Μπορεί να μην ξέρουμε πού είναι ο
παράδεισος ακόμη, αλλά σύντομα θα ξέρουμε που πέφτει η κόλαση αν συνεχίσουμε έτσι.Ο
Σαμ θα πρέπει να σηκωθεί από το πιάνο του στο εστιατόριο του Τιτανικού και να
παραχωρήσει τη θέση του επειγόντως στις κυρίες.
Αν κάποιος επιμένει να δει κι άλλα για να
πειστεί ότι οι άνδρες έχουν οδηγήσει τον πλανήτη περιβαλλοντικά, πολιτικά, οικονομικά,
ηθικά σε χρεοκοπία, νομίζω ότι θα ξεμείνει από χρόνο. Τόσες χιλιετίες ήταν αρκετές για να κριθεί και εδώ πλέον
παίζεται αν έχουμε ένα μέλλον δεκαετιών μπροστά μας.
Κι όλα αυτά γιατί; Για να γκρινιάζουν οι άντρες στις παρέες μεταξύ τους για τις γυναίκες οι οποίες προφανώς είναι καθ' εικόνα και καθ' ομοίωση της ανδροκρατούμενης κοινωνίας! Το παράλογο είναι ότι οι άνδρες έχουν διαμορφώσει μια κατάσταση την οποία ούτε οι ίδιοι γουστάρουν. Άλλωστε το μόνο που κατάφερε η φαλλοκρατική κοινωνία εδραιώνοντας την αντίληψη της μονογαμίας αποκλειστικά και μόνο για τη γυναίκα με το στίγμα της πόρνης να αιωρείται πάνω από το κεφάλι της είναι η υποκρισία αφού ο άνδρας μπορεί να κάνει ό,τι του καπνίσει και να τον πουν και μάγκα από πάνω αρκεί να μην τον πιάσουν στα πράσα και ξεφτιλιστεί, να είναι «κερατάς» όταν φυσικά παθαίνει το αντίστροφο και να κάνει ένα κάρο αχρείαστα δώρα. Όταν ήμασταν μικροί και θέλαμε να χωρίσουμε τις διαφορές μας, παίζαμε ξύλο και μάλιστα ανηλεές και αδυσώπητο. Για ώρες. Χωρίς να παίρνουμε όπλα για να ξεκοιλιάσουμε ο ένας τον άλλο. Στο παρελθόν ακόμα και ολόκληροι λαοί βάζανε πολιτισμένα τους αρχηγούς τους να σκοτώνονται και εκείνοι παρακολουθούσαν το θέαμα. Δε σκοτώνονταν οι ίδιοι ούτως ώστε να φτάσουμε στη σημερινή κατάντια του «ο χαμένος τα παίρνει όλα.» Ήταν πολύ πιο ανθρώπινο, ρεαλιστικό. Ενώ τώρα κυριαρχεί το «μάτσο» τεξικάνικο σλόγκαν «στο όνομα της Παναγίας, θα σας *@#666&^ τον Προφήτη.
Ανατρέχοντας με τη μνήμη μου στα σχολικά
μας εγχειρίδια για την προσφορά της γυναίκας στον ανθρώπινο πολιτισμό η
απάντηση που βρίσκω είναι μονότονη. Μαρί Κιουρί, ΜαρίΚιουρί, Μαρί Κιουρί.Α,
ξέχασα και την Μπουμπουλίνα και τη Μαντώ Μαυρογένους από τα κεφάλαια της δικής
μας επανάστασης του '21. Κι όμως είναι επιστημονικά τεκμηριωμένο ότι οι πρώτες
κοινωνίες που συγκρότησε ο άνθρωπος, είναι μητριαρχικές.
Για παράδειγμα η διάσημη
αμερικανολιθουανή αρχαιολόγος Marija Gimbutas μας λέει: "Τεσσεράμισι χιλιάδες χρόνια π.Χ., στον κόσμο βασίλευε ειρήνη και
ομόνοια. Οι άνθρωποι αντί να φτιάχνουν όπλα για ν' αλληλοσκοτώνονται έφτιαχναν
υπέροχους ναούς, σπίτια που ήταν θαύματα αισθητικής, αγγεία απαράμιλλης
ομορφιάς, αγάλματα. Οι άνθρωποι για αιώνες έζησαν μέσα σε δημιουργία και
ισορροπία. Κανείς δεν σκεφτόταν τον πόλεμο. Η βία ήταν άγνωστη. Οι κοινωνίες που
ήταν δεμένες με τη γη, έζησαν ειρηνικά στην κυριαρχία των γυναικών. Στην
Νοτιανατολική και Κεντρική Ευρώπη η μητριαρχία κράτησε από το 7000 έως το 3500
π.Χ. ενώ στην Δυτική Ευρώπη από το 4500 μέχρι το 2500. Μετά οι κοινωνίες αυτές
άρχισαν να κυριεύονται από φύλα που είχανε αρσενικούς Θεούς. Από τότε και μέχρι
σήμερα ο κόσμος ζει την επιθετική ανδροκρατική παράδοση."
Ο Engels βασισμένος στο έργο του Bachofen "Μητρικό Δίκαιο" (1861) υποστηρίζει στο "Η καταγωγή της οικογένειας, της ατομικής ιδιοκτησίας και του κράτους"ότι η γέννηση της ανισότητας τοποθετείται και συμπίπτει με την καταστροφή της μητριαρχίας και την επιβολή του πατριαρχικού τύπου κοινωνικής οργάνωσης. Στη μητριαρχία όπου ίσχυε ένα καθεστώς πρωτόγονης κοινοκτημοσύνης και η διάρθρωση του συστήματος της συγγένειας προσδιοριζόταν σε αναφορά με τους εξ αίματος συγγενείς της μητέρας, δεν υπήρχαν οι προϋποθέσεις ανάπτυξης κοινωνικών διαφορών οικονομικής και εξουσιαστικής τάξης, που θα επέτρεπαν την καθιέρωση ενός συστήματος κοινωνικής ανισότητας. Η σχέση του πατέρα με το παιδί - στο βαθμό που είναι γνωστή - είναι συμπτωματική και δεν αποτελεί κοινωνική μορφοποίηση σε καμιά βαθμίδα της κοινωνικής άρθρωσης, δεδομένου ότι η οικογένεια του παιδιού συγκροτείται αποκλειστικά από τη μητέρα και τους εξ αίματος συγγενείς της. Με την επιβολή της πατριαρχίας ο πατέρας όχι μόνο εντάσσεται στο πλαίσιο της οικογένειας, αλλά γίνεται και η κεφαλή και αρχηγός της ενώ αντίστροφα η μητέρα περιέρχεται σε θέση υποταγής και απόλυτης εξάρτησης από τον κυρίαρχο άνδρα. Φυσικά οι μεταβολές αυτές στο πλαίσιο της οικογένειας και των σχέσεων των φύλων αντανακλούν ευρύτερες και θεμελιακού χαρακτήρα κοινωνικές ανακατατάξεις.
Η γυναικεία φύση είναι πιο συγκρατημένη, πιο ορθολογιστική ακόμα και πιο παραγωγική.Δεν είναι τυχαίο ούτε ότι οι πολυεθνικές έχουν πλέον στο μέσο, και πιο παραγωγικό, επίπεδο περισσότερες γυναίκες, ούτε ότι στις παραδοσιακές κοινωνίες ακόμα και σήμερα η οικιακή οικονομία είναι στα χέρια των γυναικών. Αντίθετα οι άντρες είμαστε πιο έξω καρδιά, πιο αυθόρμητοι, πιο απρόβλεπτοι, πιο περιπετειώδεις, γενικά μας αρέσει να παίζουμε. Μόνο που τα παιχνίδια που κρατάμε πλέον στα χέρια μας είναι υπερβολικά επικίνδυνα για την επιβίωση όλων.
Ας πιάσουμε λοιπόν τα παιχνίδια που πραγματικά μας ταιριάζουν, το τάβλι, την πόκα, το σκάκι, τα videogames κι ας αφήσουμε τη διαχείριση στη σύνεση των γυναικών. Γράφω διαχείριση κι όχι εξουσία γιατί δε θα είναι πλέον εξουσία (στηριγμένη στη βία και την τυφλή δύναμη των μπράτσων) αφού ο δυνατότερος (άνδρας) παραχωρώντας την (εξουσία) οικιοθελώς όπως και στο παρελθόν, ουσιαστικά την καταργεί. Ας χαλαρώσουμε επιτέλους και ας το απολαύσουμε χωρίς φαλλοκρατικούς ανταγωνισμούς. Αναιρώντας τους περιορισμούς και τις απαγορεύσεις της πατριαρχικής περιόδου, η πλήρης σεξουαλική ελευθερία και η πολυγαμικότητα των γυναικών θα άρει και τα ανόητα «μάτσο» στερεότυπα - κόμπλεξ στα οποία ο σύγχρονος άνδρας αδυνατεί να ανταποκριθεί.
Νομίζω κορίτσια ότι αν υπάρχει ακόμα ελπίδα, αυτή είστε εσείς. Ιδού η Ρόδος;
Απλά να ξέρετε ότι κανείς δεν πρόκειται να σας χαρίσει αυτό που σας αξίζει.
Υ.Γ. 1. Σύμφωνα με τα τελευταία δεδομένα η εκπροσώπηση των γυναικών στα κοινοβούλια σε παγκόσμιο επίπεδο είναι 16,6%. Πιο αναλυτικά: Αμερική (Βόρεια και Νότια): 20,6%, Ευρώπη: 18,3%, Υποσαχάρια Αφρική: 17%, Ασία: 16,4%, Ωκεανία: 12,1%, Αραβικά κράτη:8,2% (πηγή Inter-ParliamentaryUnion, Ελβετία)
Υ.Γ. 2. Προς το παρόν αρκούμαστε στις θλιβερές ποσοστώσεις που φέρνουν στην ανδροκρατούμενη εξουσία γυναίκες ανδρικά κακέκτυπα όπως η Θάτσερ και η Κοντολίζα Ράις.
