Ένα από τα βασικά παρελκόμενα της καθιέρωση της βάσης του 10 στις γενικές εξετάσεις είναι η λεγόμενη υποβάθμιση των Τ.Ε.Ι. στις διάφορες πόλεις της επαρχίας όπου εδράζουν. Η κυριότερη αντίδραση συμπυκνώνεται στο ότι η εξέλιξη αυτή θα συμβάλλει στη μεγαλοποίηση του ήδη βεβαρημένου οικονομικού ζητήματος στις πόλεις αυτές. Καμία αντίρρηση. Δύο είναι τα βασικά ερωτήματα που εγείρονται. Με ποια λογική οποιαδήποτε κυβέρνηση εδώ και χρόνια, τώρα απλά το θέμα πήρε γιγάντιες διαστάσεις, βασίζει και στηρίζει την οικονομική ανάπτυξη αρκετών επαρχιακών πόλεων της χώρας, που έχει την ευθύνη υποτίθεται να κατευθύνει προς την ευημερία, στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα και τα χρήματα που αυτά στο σύνολο τους αντιπροσωπεύουν και το δεύτερον τους λόγους που οδήγησαν το κράτος να ακολουθήσει αυτήν την πολιτική διασποράς των ιδρυμάτων και των τμημάτων τους σε ολόκληρη την Ελλάδα και τελικά πως πραγματοποιήθηκε, σε τι βαθμό και με ποια μελλοντική πρόβλεψη.
Η λογική που κινείται το κράτος είναι απλή. Βαριά βιομηχανία δεν υπάρχει, ανάπτυξη οικονομική το ίδιο, υπάρχει όμως ανεργία και μια ολόκληρη επαρχία να κράζει για τις ευκαιρίες της Αθήνας που αυτή ποτέ δε θα έχει. Ταυτόχρονα όμως υπάρχουν και χιλιάδες νέοι, φοιτητές και στρατιώτες καθώς και το προσωπικό των σχολών. Γιατί να σχεδιαστεί σοβαρή οικονομική πολιτική, να σταματήσουν οι κλοπές και η διασπάθιση του δημόσιου χρήματος, να δώσουμε κίνητρα ώστε ο ντόπιος πληθυσμός να μη φύγει αλλά να μείνει και να δημιουργήσει στην πόλη του; Βλακείες, θα στέλνονται όλοι αυτοί εκεί να τους στηρίζουν. Το χρήμα θα γυρίζει εξάλλου. Δουλεύει ο πατέρας στην Αθήνα για να σπουδάσει το παιδί, τα λεφτά τα παίρνει ο ιδιοκτήτης του σπιτιού που νοικιάζει που έχοντας κι αυτός παιδί σπουδαστή εκτός σπιτιού τα δίνει σε έναν άλλο πατέρα?. Αυτά έχουν παρατηρηθεί. Είναι οι τραγικές καθημερινές ειρωνείες μέσα σε ένα περιβάλλον που μας κλείνει προκλητικά κι επί καθημερινής βάσης το μάτι και μας δουλεύει κατάμουτρα. Σίγουραη αγωνία ενός ανθρώπου που επένδυσε βασιζόμενος να εισπράξει από τους φοιτητές γίνεται κατανοητή και σεβαστή αλλά το ερώτημα είναι πως έφτασε στο σημείο να περιμένει να εξελιχθεί ή να επιβιώσει οικονομικά βασιζόμενος απόλυτα στην παροχή υπηρεσιών και όχι σε κάποια δημιουργικότητα ή μια νέα επιχειρηματική ιδέα. Έμαθε έτσι, γαλουχήθηκε έτσι. Η έννοια του εύκολου πλουτισμού. Με κομπίνες, με ενοικιαζόμενα, με απλές υπηρεσίες, με οτιδήποτε. Αυτή είναι η λογική του μάγκα ελληνάρα που κατά την άποψη μου υπάρχει σαν τύπος ανθρώπου εντονότατα στην επαρχία. Να κονομάω εύκολα, πολλά κι εκμεταλλευόμενος την τσέπη των άλλων. Γι? αυτό δεν είναι τιναγμένη η αγορά μας από χρωστούμενα χρήματα κι ακάλυπτες επιταγές ή το χρηματιστήριο μήπως το ξεχάσαμε;
Επιπλέον, γιατί οι αξιοσέβαστοι κάτοικοι των επαρχιακών πόλεων δε μας αναφέρουν τις πολιτικές μη σεβασμού που επιδεικνύουν συχνά στους φοιτητές, τα υπέρογκα νοίκια, τα υπόγεια που έχουν βαφτίσει σπίτια, τα κακά εστιατόρια και άλλα πολλά. Για μένα που έχω σπουδάσει στην επαρχία τους καταλαβαίνω αλλά δε τους λυπάμαι. Θα το πω ωμά. Όταν μου τα έπαιρναν εμένα και κερατιάτικα ήταν καλά. Πόσοι από αυτούς τους τύπους που κλαίνε για το πρόβλημα τους έχουν ξεζουμίσει και ξεπουπουλιάσει φοιτητές και τις οικογένειες τους. Ιδιαίτερα όταν τους πετύχαιναν στην ανάγκη; Όταν οι γονείς μας την ίδια στιγμή σκίζονται για τα χρήματα αυτά τότε δεν τους λυπάμαι.
Μια δεύτερη όψη του ζητήματος είναι ότι η διασπορά των τμημάτων έχει δημιουργεί αρκετά λειτουργικά και μη προβλήματα. Επιφέρει μεγαλύτερη σπατάλη και δυσχαιρένει εξαιρετικά το συντονισμό των λειτουργιών ενός Τ.Ε.Ι., δε δημιουργείται μεγάλη και πολυσύνθετη πανεπιστημιακή κοινότητα με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν επαφές με άλλους συναδέλφους και να μην προάγεται η πολύπλευρη γνώση. Το φαινόμενο των καθηγητών που δεν είναι ποτέ εκεί με ότι συνέπειες μπορεί να έχει αυτό, οι έρευνες δε μπορούν να προχωρήσουν σωστά λόγω των αποστάσεων μεταξύ των 2 συνεργαζομενων τμημάτων ενός Τ.Ε.Ι. και τέλος οι φοιτητές ως νέοι δε μπορούν να βρουν σε τόσο μικρές πόλεις, ανοργάνωτες και στερούμενες ουσιαστικών υποδομών τις ευκαιρίες για ασχολίες κι ενδιαφέροντα, που μια ολοκληρωμένη πόλη μπορεί να προσφέρει. Το θέμα δεν είναι ποιος έχει άδικο ή ποιος φέρθηκε πούστικα στο παρελθόν ή πως θα εκδικηθεί ο ένας τον άλλο. Όλοι (σχεδόν) είμαστε κυριολεκτικά στο ίδιο καζάνι. Γι' αυτό και δεν έχω σκοπό να επιτεθώ σε κανέναν, αλλά να ασκήσω κριτική γι' απόψεις και πολιτικές που κάνουν κακό στη χώρα μας. Η στήριξη πόλεων από τους φοιτητές δεν ήταν μια παράλογη πρόταση και σε αρκετές περιπτώσεις έχει πετύχει όταν όμως υπάρχει οργάνωση, μέτρο και κυρίως πρόβλεψη. Ίσως αυτό να λείπει πιο πολύ από τη χώρα μας, η πρόβλεψη. Κάπου εκεί δε κρύβεται και η αποτυχία μας στους Ολυμπιακούς αγώνες; Στην αδυναμία μας να προβλέψουμε τι θα γίνουν τα έργα μετά. Καλή δύναμη.
* Τσαρλς Μπουκόφσκι
