Jazz
Του Κώστα Γεωργίου
ROY HARGROVE
ΕΝΑΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ DR. JEKYL ΚΑΙ MR. HIDE ΤΗΣ ΜΑΥΡΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ
Έχουμε
συνηθίσει στη μουσική να αποδεχόμαστε τις κατηγοριοποιήσεις ήχων και ρευμάτων.
Σίγουρα αυτό έχει τη χρησιμότητά του βοηθώντας τον κάθε μουσικόφιλο να βάλει
μια τάξη στα γούστα του. Φυσικά κι οι ίδιοι οι καλλιτέχνες το έχουν αποδεχθεί αφού
έτσι μπορούν να προσδιορίσουν καλύτερα τον ήχο τους και να λειτουργήσουν δημιουργικά
περνώντας την εικόνα που θέλουν στο κοινό.Αυτά λοιπόν τα
οποία ακούγονται πολύ λογικά, μοιάζουν να τ' ακολουθούν όλοι. Όλοι; Ο κύριος που ακούει στο όνομα Roy Hargrove ζει και λειτουργεί μέσα στην απόλυτη ανατροπή όλων των
παραπάνω. Το πως και το γιατί ήρθε να το αποδείξει έμπρακτα ο ίδιος με τις δύο
ταυτόχρονες, πρόσφατες δισκογραφικές δουλειές του στη Verve ονομάζοντας το ένα cd "Distractions" και το άλλο "Nothing serious" και που διαφέρουν
εντελώς μεταξύ τους με μόνο κοινό παρανομαστή την παρουσία του δημιουργού τους,
του τρομπετίστα Roy Hargrove. Πριν καταπιαστούμε με το τι
έκανε και πώς λειτούργησε ο Hargrove, ας
δούμε λίγο την προϊστορία του και το πώς έφτασε μέχρι εδώ. Ο Hargrove είναι ένας νέος άνθρωπος και παρά τα 37 του χρόνια
είναι εδώ και καιρό ένας καταξιωμένος καλλιτέχνης που ξεπήδησε μέσα από τη νέα
γενιά των μουσικών της jazz που
πρωτοεμφανίστηκε στα χρόνια της δεκαετίας του '80. Γεννήθηκε στο Τέξας και από
μικρός άρχισε ν' ανοίγει τις αισθήσεις του σε κάθε ήχο και κάθε έκφραση του
αφροαμερικάνικου μουσικού πολιτισμού. Γεγονός που λειτούργησε ως η καλύτερη
βάση για ν' αρχίσει να διαμορφώνεται μια πλούσια και πολύμορφη παιδεία.
Ο Hargrove
γρήγορα κατέληξε στην τρομπέτα και το αστέρι του, βοηθούμενο από την εξαιρετική
του δεξιοτεχνία, άρχισε ν' ανεβαίνει κατακόρυφα με αποτέλεσμα να εμφανιστεί
δίπλα σε πολλά και μεγάλα ονόματα της jazz όπως
για παράδειγμα ο θρυλικός σαξοφωνίστας Jackie McLean. Όμως ο Hargrove είχε άλλο στόχο. Να στρώσει μια προσωπική καριέρα
παρουσιάζοντας εκεί όλο το εύρος των ήχων και των ιδεών που είχε στη σκέψη του
κι αυτό έκανε θέλοντας να εξωτερικεύσει τόσο την αγάπη του για την straight jazz όσο
και τη δυνατή έλξη που τον τραβά προς τη μεριά καταστάσεων όπως το funk, το hip - hop και γενικά κάθε groovy διαδικασία. Έτσι, αποφάσισε να χαράξει δύο
παράλληλους δρόμους και να τους ακολουθήσει ταυτόχρονα παίρνοντας και το ρίσκο
αυτής της επιλογής. Έφτιαξε λοιπόν το σχήμα των «RHFACTOR»,
το μουσικό όχημα δηλαδή μέσα από το οποίο οι κάθε λογής πειραματισμοί του βρίσκουν
πρόσφορο έδαφος για να αναπτυχθούν και με αυτούς ηχογράφησε τον έναν από τους
δύο καινούργιους του δίσκους, το "Distractions".
Εδώ κυριαρχεί μια ενθουσιώδης και ρυθμική φάση με soul, funk, hip - hop διαδρομές,
με εφέ, ηλεκτρισμό και ραπ πινελιές, ένα απολύτως μέσα στα πράγματα άκουσμα που
προκαλεί δονήσεις στην ψυχή και το σώμα από τα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα. Το
σχήμα γύρω από τον Hargrove απολαυστικό, με τη φωνή
της ReneeNeufveile,
τα σαξόφωνα του KeithAnderson, την κιθάρα του TaddParsnow, ενώ ως guest, κάτι που αποτελεί και φόρο τιμής εκ μέρους του Hargrove, εμφανίζεται ο παλαίμαχος σαξοφωνίστας του RayCharles, o David "Fathead" Newman. Εκεί λοιπόν που στροβιλίζεσαι στους ρυθμούς
του, ο RoyHargrove
κάνει την κίνησή του κι εμφανίζει τον άλλο του εαυτό, ενός καθαρόαιμου jazzman που ακολουθεί πιστά τη mainstream δεοντολογία δουλεύοντας με απαράμιλλη μαεστρία και
ώριμη σκέψη τους κανόνες του be - bop και neo - bop. Πάνω σ' αυτή τη ρότα ηχογραφήθηκε παράλληλα με το "Distractions" και ο δεύτερος νέος δίσκος του, που τον ονόμασε "Nothing serious".
Μόνο που αντίθετα απ' ό,τι προτείνει στον τίτλο πρέπει και αξίζει να τον
πάρουμε πολύ στα σοβαρά. Γιατί μέσα εκεί ο RoyHargrove
προβάλλει μίας σπάνιας αξίας jazz
προσωπικότητα, ένα πνεύμα που έχει κατακτήσει ορίζοντες, μια μουσική αίσθηση
που αντανακλά όλο το πάθος και τη γοητεία της τέχνης της jazz. Η τρομπέτα του αστραφτερή, καθαρή, κρυστάλλινη,
ανεβοκατεβαίνει σε κλίμακες κι ανεβάζει ταχύτητες με άνεση χαρακτηριστική,
καταξιώνοντας έτσι τον Hargrove ως μία
από τις στιβαρότερες δυνάμεις της σύγχρονης jazz. Μαζί του στο "Nothingserious"
(όπως και στο "Distractions") ένας ακόμη guest από την παλιά και θρυλική φρουρά της jazz, ο τρομπονίστας Slide Hampton. Ακούγοντας εναλλάξ τις δύο αυτές δουλειές του
Hargrove που τόσο πολύ διαφέρουν μεταξύ τους, διαπιστώνεις
αφενός το εύρος της αισθητικής του καλλιτέχνη αλλά ταυτόχρονα τη δυναμική και
το θάρρος με το οποίο αντιμετωπίζει την κατάσταση της μουσικής δημιουργίας
επιλέγοντας να εξωτερικεύσει ταυτόχρονα ό,τι τον γεμίζει. Δε διστάζει να
παρουσιάσει στον κόσμο δύο εντελώς διαφορετικά πρόσωπα την ίδια μάλιστα στιγμή
κι αυτό είναι ένα ακόμη στοιχείο που έρχεται να προστεθεί στα όσα
προαναφέρθηκαν και δικαιωματικά του δίνουν το χαρακτήρα του μεγάλου καλλιτέχνη.
