«το παιχνίδι είναι στημένο και ο νικητής γνωστός από τα αποδυτήρια»
Όταν ακούσαμε ότι ένα
κόμμα, ο Συνασπισμός, επέλεξε για υποψήφιο δήμαρχο της Αθήνας έναν νέο άνθρωπο,
γεννημένο το 1974, το αντιμετωπίσαμε πολύ θετικά. Eίναι νομίζουμε καιρός να μπουν σε
καίριες θέσεις νέοι άνθρωποι. Άνθρωποι που εξακολουθούν να έχουν ενέργεια,
οράματα, διάθεση για ανατροπές. άνθρωποι που αισθάνονται το σύστημα που έχει
επιβάλει η πολιτική γερουσία σαν τροχοπέδη για τα «θέλω» της νέας γενιάς και
δεν έχουν κανένα πρόβλημα να συγκρουστούν μαζί του.
Έτσι οι μόνοι ενδοιασμοί
που είχαμε για την επιλογή του Αλέξη Τσίπρα ήταν ότι τον επέδειξε ένα κόμμα,
και άρα μπορεί να ήταν ένα επικοινωνιακό τρυκ για να προσελκύσει τις ψήφους των
νέων. Όταν κάποιος συμμετέχει σε έναν κομματικό μηχανισμό μπορεί να είναι νέος
κατ' όνομα αλλά να έχει μετατραπεί σε έναν γραφειοκράτη που ζει, σκέφτεται και
μιλάει σαν μεσήλικας. O μόνος τρόπος που υπήρχε για να δούμε
τι πραγματικά συμβαίνει ήταν να μιλήσουμε μαζί του πράγμα που κάναμε. Έτσι
σήμερα σας παρουσιάζουμε μια συνέντευξη με τον Αλέξη ώστε να βγάλετε μόνοι σας
τα συμπεράσματα σας.
Πώς βρέθηκες να είσαι υποψήφιος δήμαρχος;
Ποια είναι η πολιτική σου διαδρομή;
Η αλήθεια είναι ότι δεν το
περίμενα, παρόλο που δεν ξεκίνησα χτες να ασχολούμαι με τα κοινά και με την
αριστερά. Εντάχθηκα στην οργανωμένη δράση της αριστεράς από τα σχολικά μου
χρόνια, σε μια εποχή που είχε πάψει πια να είναι μόδα, και άρα κατά μία έννοια
η επιλογή μου όλα αυτά τα χρόνια ήταν κόντρα στο ρεύμα. Με απογοητεύσεις, με
πολύωρες και ατελέσφορες συνεδριάσεις αλλά και με ένα συνολικό ισοζύγιο ψυχής
θετικό. Όταν όλα γύρω μας μετριούνται με υλικούς όρους και με ανταποδοτικότητα
καριέρας, το να βιώνεις την αλληλεγγύη και τη συντροφικότητα, και να κάνεις
όνειρα για να αλλάξεις τον κόσμο είναι πολύ σημαντικό πράγμα.
Αλέξη είσαι 32 χρόνων.
Για να καταλάβουμε πόσο κοντά μας είσαι θα θέλαμε να ξέρουμε πώς ζεις, τι σου
αρέσει να κανείς στον ελεύθερο σου χρόνο, πού πίνεις τον καφέ σου, πού
διασκεδάζεις, τι μουσική ακούς;
Δεν νομίζω ότι κάνω κάτι
διαφορετικό από τους περισσότερους ανθρώπους στην ηλικία μου. Δουλεύω ως
πολιτικός μηχανικός, πότε στο εργοτάξιο και πότε στο γραφείο. Ζω στα Εξάρχεια
-νοικιάζω ένα δυάρι στη Ζωοδόχου Πηγής-, και όταν μου μένει χρόνος μου αρέσει
να πίνω τον καφέ μου στην Καλλιδρομίου, στην Πλάκα και στο Θησείο. Δεν
τρελαίνομαι για κλάμπινγκ. Προτιμώ κάποιες χαμηλότερων τόνων γωνιές διασκέδασης
στο Γκάζι, στου Ψυρρή, στο Μεταξουργείο. Πηγαίνω πολύ συχνά σινεμά, και τις
Κυριακές πηγαίνω γήπεδο να δω τον Παναθηναϊκό. Ακούω πολύ έθνικ και τζαζ, αλλά
δεν είμαι φονταμενταλιστής. Μπορώ να ακούσω από ροκάκια μέχρι ρεμπέτικα. Στα
σκυλάδικα έχω μόνο μια ιδοτροπία: μ' αρέσει να τα ακούω μόνο στο φυσικό τους
χώρο, σε κάποιο χιλιόμετρο της Εθνικής φερ' ειπείν. Οπουδήποτε αλλού βγάζω
σπυράκια.
Αφού είσαι Παναθηναϊκός
τι λες για το γήπεδο;
Λέω ότι είναι ντροπή να
μας νοιάζει μόνο να φτιάξει γήπεδο η ομάδα μας και να αδιαφορούμε για το αν
αυτό θα το χρεωθεί ο Έλληνας φορολογούμενος για να τα κονομάει ο πρόεδρος (και
να 'κανε και καμιά μεταγραφή της προκοπής πάει στο διάολο). Ακόμη μεγαλύτερη
ξεφτίλα βέβαια είναι να είσαι βαμμένος γαύρος όπως ο Σκανδαλίδης και ο Κακλαμάνης,
αλλά να πίνεις νερό στο όνομα των οπαδών του ΠΑΟ και να τους υπόσχεσαι γήπεδο
ακόμα και στην Ακρόπολη, μόνο και μόνο για να σε ψηφίσουν.
Για το γήπεδο η περιοχή
του Ελαιώνα δεν είναι κατ' ανάγκη κακή λύση, όχι όμως σε χώρο χαρακτηρισμένο ως
πράσινο, ούτε με τα τρελά ντιλ των δισεκατομμυρίων που θα δημιουργήσουν ένα
τεράστιο εμπορικό συγκρότημα, συνοδευόμενο (παρεμπιτόντως) κι από ένα γήπεδο.
Εμένα με ενδιαφέρει τις Κυριακές να βλέπω μπάλα σε ένα ωραίο γήπεδο, όχι να
φορτώνω την πιστωτική μου κάρτα πριν και μετά το σφύριγμα του διαιτητή.
Οι πιο πολλοί νέοι
βρίσκονται μέσα σε κάποιο εκπαιδευτικό μηχανισμό. Τι λες για την παιδεία γενικά
αλλά και για τον τελευταίο αναβρασμό σε αυτήν με τις καταλήψεις;
Το φοιτητικό κίνημα του
Ιούνη ήταν το πιο ευχάριστο ξάφνιασμα των τελευταίων χρόνων στην ελληνική
κοινωνία. Κι αυτό γιατί ήταν τόσο απρόσμενο, τόσο αυθεντικό, τόσο
αντιιεραρχικό. Όσοι βρεθήκαμε τα προηγούμενα χρόνια στα πανεπιστήμια δεν
μπορούσαμε να φανταστούμε ότι θα μπορούσε να ξεπηδήσει ένα τόσο επαρκώς
πολιτικοποιημένο και οργισμένο φοιτητικό ξέσπασμα που θα βγάζει τη γλώσσα,
πρώτα και κύρια στις καθεστωτικές φοιτητικές παρατάξεις, αλλά και σε εκείνα τα
κομμάτια της φοιτητικής αριστεράς που όταν κάποια κινητοποίηση ξεφύγει από τον
κομματικό έλεγχο, προτιμούν να τη διαλύσουν. Ελπίζω αυτό το ξέσπασμα να έχει
και συνέχεια.
Σε τι διαφέρει η
Ανοιχτή Πόλη από τις άλλες δημοτικές παρατάξεις
Με τη δημιουργία της
Ανοιχτής Πόλης προσπαθούμε να πάμε ένα βήμα πιο μπροστά την υπόθεση της
ενότητας της αριστεράς, που θεωρούμε αναγκαία. Γι' αυτό χαίρομαι ιδιαίτερα που
η δημοτική μας κίνηση δεν έχει συσπειρώσει μόνο ανθρώπους από τον Συνασπισμό,
αλλά και από άλλες δυνάμεις της αριστεράς και της οικολογίας, με τους οποίους
έχουμε κοινούς αγώνες τα τελευταία χρόνια στα ελληνικά και τα διεθνή κοινωνικά
κινήματα.
Αυτό όμως είναι μόνο το
ένα σκέλος του στοιχήματός μας. Η Ανοιχτή Πόλη είναι ταυτόχρονα μια προσπάθεια
να δημιουργήσουμε μια δημοτική κίνηση που δεν θα ενεργοποιείται μόνο σε κάθε
εκλογές, αλλά θα συνδέει ανθρώπους που δραστηριοποιούνται στα ζητήματα της
πόλης καθ' όλη τη διάρκεια της τετραετίας και θα
ενισχύει τη φωνή τους στο
Δημοτικό Συμβούλιο, αλλά και έξω από αυτό.
Η Ανοιχτή Πόλη δεν είναι η
παράταξη του Τσίπρα, αλλά όλων όσοι συμμετέχουν, και αυτό είναι μια σημαντική
διαφορά από τις υπόλοιπες παρατάξεις. Λειτουργούμε με συλλογικές δημοκρατικές
διαδικασίες, με τη συμμετοχή πολλών ανθρώπων που δεν είναι ενταγμένοι σε κάποιο
κόμμα, αλλά θέλουν αν συντονίσουν τη δράση τους με άλλους ενεργούς πολίτες σε
μια ριζοσπαστική κατεύθυνση.
Σε ποια πράγματα ή
κινήματα αναφέρεσαι πολιτικά;
Νομίζω ότι η μεγάλη ελπίδα
για έναν καλύτερο κόσμο έρχεται από τα κινήματα της Λατινικής Αμερικής. Από τον
Μάρκος ως τον Έβο Μοράλες κι από τον Τσάβες ως τους εξεγερμένους ακτήμονες της Βραζιλίας,
έχουμε ένα ζωντανό εργαστήρι ιδεών, και εφαρμογής, σε δύσκολες συνθήκες, ενός
πειράματος αυτοδιαχείρισης. Αυτά τα κοινωνικά κινήματα, όπως και το πολύχρωμο
κίνημα των κινημάτων, το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ, που διατυπώνει ξανά και με
όρους ανταγωνιστικούς το αίτημα ενός άλλου, δικαιότερου κόσμου, αποτελούν
νομίζω πυξίδα και ελπίδα για κάθε αριστερό που σέβεται τον εαυτό του και δεν
αυτοϊκανοποιείται με ιδεολογικές κατασκευές του σωλήνα.
Γιατί πρέπει να σε
επιλέξει κάποιος; Γιατί να σε ψηφίσει ένας νέος αφού κατά τα φαινόμενα μάλλον
δεν θα βγεις δήμαρχος;
Πρώτα και κύρια γιατί όταν
το παιχνίδι είναι στημένο και ο νικητής γνωστός από τα αποδυτήρια, είναι
ξενέρωτο να είσαι μαζί του. Είναι ξενέρωτο να δίνεις την ψήφο σε κάτι που
γνωρίζεις ότι δεν σου πάει, που σχεδόν υποτιμά τη νοημοσύνη σου, μόνο και μόνο
επειδή μπορεί να νικήσει. Άλλωστε σημασία δεν έχει αν θα νικήσει ο
Κακλαμάνης, ο Σκανδαλίδης ή ο Τσίπρας αλλά αν θα κερδίσουμε όλοι μας το
παιχνίδι. Και για να κερδίσουμε όλοι μας μια καλύτερη πόλη, μια αξιοπρεπή ζωή,
δεν έχουμε παρά να διεκδικήσουμε συλλογικά όσα μας ανήκουν, και οι διάφοροι
λαμπεροί δήμαρχοι και η πολιτική τους μας στερούν. Αυτό λοιπόν που για μένα
έχει σημασία είναι να μπορούμε μετά τις εκλογές, μέσα κι έξω από το δημοτικό συμβούλιο,
να συντονίσουμε ένα κίνημα επαναδιεκδίκησης της πόλης. Και για να το κάνουμε
αυτό επιτυχημένα, δεν είναι σώνει και καλά απαραίτητο να βγω δήμαρχος. Ένα
δυνατό ποσοστό είναι, για αρχή, ό,τι πρέπει.
