Black is beautiful
Ατμόσφαιρα γεμάτη καπνό και γύρω από τη μπάντα συνωστισμός από περιποιημένες κουκλίτσες που αντάλλασσαν βλέμματα αστραφτερά διεκδικώντας η κάθε μια για τον εαυτό της το αντίστοιχο μουσικό της «έπαθλο» στο τέλος του jamsession
Όπως έχω πει πολλές φορές μέσα από αυτές
τις σελίδες, η jazz, το blues, η soul, το funk και
όλες οι άλλες συγγενείς και παράπλευρες εκφράσεις του μαύρου μουσικού
πολιτισμού είναι στην ουσία, πέρα από την καθαρά μουσική πλευρά, μια βιτρίνα, ένα
εκθετήριο του ίδιου του χαρακτήρα των καλλιτεχνών και κατ’ επέκταση του τρόπου
ζωής τους αλλά και των κανόνων της εκάστοτε εποχής. Επειδή λοιπόν αυτοί οι
ήχοι, ειδικά στα παλιότερα χρόνια, ήταν μία υπόθεση σχεδόν καθ’ ολοκληρίαν
ανδρική, δε θα μπορούσε να λείπει από το παιχνίδι η γυναίκα. Πώς θα
αναρωτηθείτε. Μα ως σύμβολο, ως πόθος, ως αίσθηση, ως τρόπαιο πολλές φορές και
άλλα τόσα που πια στην εποχή μας δε φαντάζουν και τόσο εναρμονισμένα με
ισότητες και φεμινιστικές τάσεις.
Πράγματι υπήρχε μια ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα ανάμεσα στα αρσενικά της σκηνής και στο γυναικείο ακροατήριο. Μια ματιά σε παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες των 50’s και 60’s αρκεί για να πάρεις το feeling της ατμόσφαιρας στα jazz και bluesclub της εποχής. Ατμόσφαιρα γεμάτη καπνό και γύρω από τη μπάντα που τα έδινε όλα, συνωστισμός από περιποιημένες κουκλίτσες της εποχής που αντάλλασσαν βλέμματα αστραφτερά διεκδικώντας η κάθε μια για τον εαυτό της το αντίστοιχο μουσικό της «έπαθλο» στο τέλος της παράστασης ή του jamsession. Οι καλλιτέχνες άλλο που δεν ήθελαν χτίζοντας έτσι γύρω από το όνομα τους μυθικές καταστάσεις αλλά μαγνητίζοντας ταυτόχρονα κατά πάνω τους κι ένα σωρό προβλήματα.
Όλο αυτό το αιώνιο παιχνίδι ανάμεσα στον άντρα και τη γυναίκα, δε θα μπορούσε να μείνει έξω από την ανάλογη δισκογραφία κάνοντας την εμφάνισή του στα εξώφυλλα των δίσκων. Συχνά πολλά απ’ αυτά ήταν εξαιρετικά τολμηρά (για την εποχή τους βέβαια) θέλοντας από τη μία να προκαλέσουν το βλέμμα, άρα και αύξηση των πωλήσεων, και από την άλλη να λειτουργήσουν και σαν πρόλογος εποχών και καταστάσεων που άλλαξαν ριζικά τις σχέσεις των ανθρώπων επηρεάζοντας συμπεριφορές κι αξίες.
Τα εκάστοτε γυναικεία πρότυπα ομορφιάς εμφανίζονται λοιπόν άλλοτε μέσα από μια καλλιτεχνική κι εικαστική πρόταση και άλλοτε σε αποκαλυπτικές και σέξι σκηνές. Κομμώσεις, αναλογίες, αισθητική κι ο αισθησιασμός της κάθε εποχής παίρνει τη θέση του στα εξώφυλλα των δίσκων.
Η jazz, ως πιο εγκεφαλική και καλλιεργημένη φάση, δίνει θέματα στα εξώφυλλα που είναι περισσότερο καλλιτεχνική πρόταση παρά γυμνό, παράδειγμα το «StringJazzQuartet» του VinnieBurke ή το «Passion» του WalterScharf και της ορχήστρας του.
Το blues από την άλλη μεριά μπορεί επί της μουσικής ουσίας να είναι εξαιρετικά αθυρόστομο και αποκαλυπτικό μέσα από τον στίχο, αλλά δε μπαίνει σ’ αυτήν την οπτική αισθησιακή εξερεύνηση και τις λίγες φορές που το κάνει είναι … διακριτικό όπως φαίνεται και στο εξώφυλλο του «BluesAndBrass».
Εκεί όμως που το πράγμα ανάβει και γίνεται έντονο, αποκαλυπτικό κι αισθησιακό είναι στα 60’s και 70’s, την εποχή της σεξουαλικής ελευθεριότητας, των καυτών ρυθμών της soul – jazz, του funk και της soul και για να μπείτε στο πνεύμα να μερικές προτάσεις της εποχής:
- «You’ rethecreaminmycoffee» από τον GabeWilliam, η afro-funk εκδοχή των Chakachas,
- το ενδεδυμένο με το άρωμα του hammond γυμνό στο εξώφυλλο του «GrooveGrease» του JimmyMcGriff
- ή εκείνα τα φοβερά εξώφυλλα των δίσκων των OhioPlayers με την καλλονή με το ξυρισμένο κεφάλι που εύκολα λειτουργούσαν λόγω θεματολογίας ως αφορμή για κάθε μορφή φαντασίωσης.
- Αντίστοιχα όσο καυτά είναι τα latinvibes που μπόλιασαν με «φλόγα» την jazz άλλο τόσο θερμογόνα οπτικώς είναι κάποια εξώφυλλα. Από την Αϊτή και το PuertoRico μια συλλογή με τίτλο «Merengues, Merengues, Merengues» κοσμείται με μια τρομπέτα και μία κυρία σε στάση «υποταγής»!!!
- Αλλά και στην επαναστατημένη Κούβα του Κάστρο και του Τσε λικνίζονται καλλονές στα εξώφυλλα. Μια εξαιρετική φιλοξενεί ο TeodoroMorales στο «Cubanga».
- Το oriental στοιχείο βρίσκει κι εδώ τρόπο να ταιριάξει όπως έγινε και με τον ήχο του που έδωσε στα 60’s, λόγω των εξερευνήσεων των jazz μουσικών, τα πρώτα δείγματα worldmusic, έτσι μία εξωτική φιγούρα κοσμεί το «AfricanArab» του MohammedElBakkar.
Οι κοπέλες που φωτογραφήθηκαν σε αυτού του είδους τα εξώφυλλα ήταν συνήθως μοντέλα κι εκκολαπτόμενες ηθοποιοί. Αρκετά συχνά όμως ήταν οι μόνιμες ή οι πρόσκαιρες φίλες των ίδιων των μουσικών, βλέπετε ο καθένας τους ήθελε μ’ αυτόν τον τρόπο να περάσει στην ιστορία τη δική του … Αφροδίτη!
