πώς κάνουν σεξ οι Ελβετοί και άλλα στερεότυπα
Ακριβώς επειδή πρόκειται για πραγματική ιστορία, τα ονόματα έχουν αλλαχθεί προς αποφυγήν παρεξηγήσεων. Οι εθνικότητες ωστόσο παρέμειναν οι αυτές.
Τη Νίτυα τη γνώρισε σ’ ένα πάρτυ της οδού Leinster στο Rathmines, έναν πολύ δημοφιλή δρόμο που συνήθιζε να φιλοξενεί κάμποσα πάρτυ εκείνη την περίοδο. Leinster 35, Leinster 80, Leinster 66, κλπ, κλπ. Αυτή τη φορά ήταν στο νούμερο 22 και ο Μάνθος απλά πήγε, γιατί ήταν μια περίοδος που άρχιζαν να καρπίζουν οι προσπάθειές του για κοινωνικοποίηση μετά από μια συνεχή εκστρατεία 6 μηνών. Πριν ήταν σε μια πληκτική μουσική συνεύρεση με Γάλλους (πολλούς), που χρόνια τώρα δε μπορούσαν να ξεπεράσουν το απρόσμενο σενάριο του «Αμελί» και μαζεύονταν για προβολή κάθε Κυριακή με συνοδεία γαλλικών κρασιών και ποικιλίας τυριών. Ήταν κι αυτό μέρος της εκστρατείας.
Όπως και να’ χε, όταν ήρθε η κατάλληλη στιγμή που κάποιος πήγε στην τουαλέτα, κάποιος άλλος μιλούσε στο τηλέφωνο, ο Μάνθος μπούκωσε το στόμα του με όσο το δυνατόν περισσότερες ποικιλίες τυριών μπορούσε, μάζεψε το μπουζούκι του και χαιρέτησε, με μια μπαγκέτα να εξέχει οριζόντια από τα παραμορφωμένα μάγουλά του τρέχοντας για το πάρτυ. Το πάρτυ είχε αρκετό κόσμο και το κλίμα ήταν καλό. Η Nitya καθόταν σε μια γωνιά και δε μιλούσε πολύ. Μάλλον θα είχε έρθει πολύ πρόσφατα στην πόλη. Ο Μάνθος διένυε μια περίοδο απίστευτης ρέντας και στα πρώτα 8 δευτερόλεπτα ήταν δίπλα της και μιλούσε ακολουθώντας την «αρχή του Σπύρου»: Σ’ ένα πάρτυ μίλα μόνο σε όσους δε γνωρίζεις.
Ήταν από την Ελβετία. Ο Μάνθος έδωσε ρέστα και μετά από το πολύ μισή ώρα ήταν κουλουριασμένος γύρω από το σώμα της. Το παράξενο σε όλη αυτήν την εξέλιξη είναι, ότι ενώ τη φιλούσε στο λαιμό, αυτή είτε σιωπούσε, είτε μιλούσε για τα πιο άσχετα ζητήματα, όπως αν το «GolfStream» είναι ζεστό όλο το χρόνο ή αν τα φυτά γνωρίζουν την ύπαρξη των μηνών, οπότε τα σταφύλια π. χ θα ωριμάζουν το Μάρτη στο Νότιο ημισφαίριο, που είναι ο αντίστοιχος Σεπτέμβρης του Βόρειου ημισφαιρίου!!!! Ο Μάνθος συνέχισε όμως άκαμπτος το έργο του, γιατί γούσταρε αφάνταστα το λευκό της λαιμό, αλλά όταν είδε ότι το βιολί συνέχιζε για πάρα πολύ, τραβήχτηκε. Στην τελική, σκέφτηκε, μπορεί να μη γούσταρε και να το έδειχνε μ’ αυτόν τον ιδιαίτερο τρόπο!
Είναι ανόητο να πιστεύει κανείς στις γενικεύσεις περί εθνοτήτων του στυλ «οι Άγγλοι είναι έτσι...», «οι Αυστριακοί είναι αλλιώς...», «οι Ολλανδοί είναι παραλλιώς...», γιατί τις περισσότερες φορές είναι απόψεις άστοχες οι οποίες βασίζονται σε σκόρπιες διηγήσεις και οδηγούν σε συμπεράσματα καμένα από χέρι, αλλά εκείνη τη στιγμή μπήκε ο Γιώργος στο πάρτυ και μ’ ένα «έτσι είναι οι Ελβετοί ρεεεεε, μην ψαρώνεις!» τον ξανακάθισε στη γνώριμη στάση βιολί! Ο Γιώργος ήταν παλαίμαχος και στο αρχείο του εκτός από 8 χρονάκια στη Φιλοσοφική είχε 1 στο Εδιμβούργο, 2 ως αλεξιπτωτιστής στο Μεγάλο Πεύκο και άλλο 1 στην Ελβετία. Ο Μάνθος τον θεωρούσε παλιοσειρά και σεβόταν την άποψη του.
Μετά από πολύωρες προσπάθειες ο Μάνθος φιλούσε τη Nitya έξω από το σπίτι της, ενώ έριχνε κινηματογραφικά τουλούμια. Αυτό το κορίτσι είχε ένα παράξενο φιλί, ανεξήγητο, εξωτικό. Τις επόμενες μέρες ο Μάνθος κατάλαβε τι ήταν αυτό το ανεξήγητο καθώς σε κάποια φάση της είπε, «μια μέρα, ένα από τα παιδιά σου θα σου σκάσει τρελό μπουκέτο στη μάπα, αν δεν το κάνω εγώ τώρα....»
Όλα ξεκίνησαν με τον «manwiththematress», δηλαδή τον «άνθρωπο με το στρώμα», ένα 35άρη δικηγόρο, που είχε την ατυχία να συναντήσει τη Nitya στο λεωφορείο. Πηγμένος μέσα στα χαρτιά, τους τοκογλύφους πελάτες του και τη γκρίνια της μάνας του, μόλις την αντίκρισε σκέφτηκε πόσο άχρωμη φαινόταν η ζωή στο φόντο των ματιών αυτού του κοριτσιού κι έπεσε με τα μούτρα. Μαλακία του! Η Nitya είχε μια ασύλληπτη ευαισθησία με τον ύπνο. Έτσι, μετά τις 2-3 πρώτες άυπνες νύχτες τηλεφώνησε στον «άνθρωπο με το στρώμα» (εξού και το όνομα) για να του ζητήσει, αν είχε, να της προσφέρει κανένα έξτρα στρώμα. Αυτός και να μην είχε, θα το αγόραζε επιτόπου ονειρευόμενος μια νύχτα μ’ αυτό το μαγικό κορίτσι. Τι άλλο θα μπορούσε να εννοεί ένα κορίτσι που το γνώριζε μετά βίας είκοσι λεπτά και του ζητούσε ένα στρώμα; Έτσι, το βρήκε, το αγόρασε, το πακετάρισε και το ίδιο βράδυ το ξεφόρτωνε έξω από το σπίτι της Nitya, στην οδό Leinster.
Ήταν το ίδιο βράδυ, που η Nitya τηλεφώνησε στον Μάνθο για να του ζητήσει να κοιμηθεί μαζί της. Φορτώθηκε κι αυτός ρακές, μέλια, γαρούφαλα, κανέλες, 2 κούτες προφυλακτικά κι έσκασε κάτω από το σπίτι της. Εκεί όμως τον πήρε και με ψιθυριστή φωνή - μάλλον από το μπάνιο θα έπαιρνε - του είπε να περιμένει λίγο γιατί λέει έχει ένα φίλο της!!!! Τα πρώτα δέκα λεπτά αντέδρασε μάλλον... ευρωπαϊκά επαναλαμβάνοντας τις γενικεύσεις του Γιώργου σαν το κύριε ελέησον,
«έτσι είναι οι Γερμανοί...»,
«έτσι είναι οι Ολλανδοί ...»,
«έτσι είναι οι Γάλλοι...», «που είσαι ρε Γιώργο να με δεις!!!»,
«έτσι είναι οι Πολωνοί...»,
«έτσι είναι οι Σλοβάκοι...»,
«έτσι είναι οι Λετονοί...», «γαμώ και τη διευρυμένη ζώνη της Ευρωπαϊκής Ένωσης!!!».
Σε δεύτερη φάση κι επειδή το κρύο τσάκιζε κόκαλα, αντέδρασε σα γνήσιος κρητικός που ήταν και αφού κατέβασε τη μισή ρακί, όρμηξε προς την πόρτα σαν ταύρος. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ξεμύτισε κι ο «άνθρωπος με το στρώμα» ο οποίος αν και ήταν κατασκότεινα γύρισε και του έσκασε ένα πικρό χαμόγελο. Ο Μάνθος μπερδεύτηκε απόλυτα και δεν ήξερε ποιόν να λυπηθεί περισσότερο.
Το στόρι όμως δεν τέλειωσε τόσο εύκολα και για την ακρίβεια δεν είχε ακόμα αρχίσει. Ό Μάνθος όρμησε πάνω και μετά από μερικά «sorryManthos, Ihopeyouunderstand», κλπ, κλπ, η Nitya τον έβαλε να στριμώξει το νέο σούπερ - ντούπερ ανατομικό ημίδιπλο -τετράδιπλο στρώμα, που αγόρασε ο δικηγόρος, δίπλα στο παλιό. Δεν καταλάβαινε, αλλά το έκανε γιατί σκέφτηκε ότι «έτσι είναι οι Ελβετοί...» και μπορεί στην τελική η κοπέλα να είχε κάποια βίτσια.
Βέβαια, στο όλο σκηνικό υπήρχαν δυο άτοπα. Το ένα ήταν ότι τα στρώματα έπιαναν συνολικά 12-13 τετραγωνικά μέτρα και ότι το νέο στρώμα ήτανε πάνω σ’ ένα άλλο τρίτο στρώμα (που ούτε κι αυτό της έκανε) και το παλιό ήταν στο πάτωμα δημιουργώντας έτσι ένα «στρωματένιο σκαλί». Με αυτή τη δεύτερη παρατήρηση η φαντασία του Μάνθου απογειώθηκε και γι’ αυτό δε μπήκε στη διαδικασία των περαιτέρω ερωτήσεων για να συντομεύσει τη διαδικασία.
Εκείνη τη στιγμή έσκασε και η συγκάτοικος, μια ιρλανδέζα, που η Nitya αντιπαθούσε ιδιαίτερα, γιατί ήταν λέει αντικοινωνική, ακατάστατη κι έβλεπε όλη μέρα τηλεόραση καταλαμβάνοντας το καθιστικό. Η Nitya παρ’ όλ’ αυτά δε θεώρησε σωστό να της κλείσουν την πόρτα στη μάπα και έτσι μισόγυμνοι - μισοντυμένοι βγήκαν έξω και άρχισαν να συζητούν, πίνοντας τσαγάκι στο σαλόνι, ένα σωρό άκυρα πράγματα. Ο Μάνθος, σκεφτόμενος ότι 2 ώρες μάχης με τα στρώματα συν μισή ώρα αναμονής στον κήπο ήτανε ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ για μια φάση, προσποιήθηκε ότι πάει τουαλέτα. Ντύθηκε, μάζεψε τις υπόλοιπες ρακές και άνοιξε την πόρτα να φύγει. Αυτή η κίνηση ΜΑΤ τους έφερε σε 6 λεπτά γυμνούς στο ημισκότεινο δωμάτιο - στρώμα. Αυτό βέβαια ήταν και το μεγάλο λάθος!
Αφού μίλησαν λίγο και κάλμαραν από τη γενικότερη ένταση των τελευταίων πια ωρών, ήρθαν σε γενικά καλή έως γενικά απροχώρητη κατάσταση. Τότε το σκοτάδι γίνεται κομμάτια σαν καρτούν από Τομ και Τζέρυ από μια τσιριχτή φωνή:
- WHAT ARE YOU DOING Manthos?????????
- eh… I am trying to put a condom…
- YES, BUT I CANNOT DO IT NOW!!!
- ok…but now it’s THE proper moment to put it….otherwise I won’t be able….
- YES, BUT….I AM NOT READY!!
- Έτσι είναι οι Ελβετοί ρε Γιώργο!!!
- WHAT?
- ...ξέρω εγώ τι λέω!
- I THINK YOU ARE THINKING ONLY YOURSELF
Ξάπλωσε δίπλα της και αφού πέρασε ο αρχικός εκνευρισμός, μπήκε σχεδόν αντανακλαστικά στο moοd του… εκπαιδευτικού και αντλώντας πείσμα, δύναμη και εμπειρία από τις εκατοντάδες ώρες πτήσεις μέσα στα ιδιαίτερα μαθήματα, αρχίζει ένα διάλογο μες το κατασκόταδο. Από το μυαλό του πέρασαν δεκάδες παιδικά προσωπάκια, του Νικολάκη, του Πετράκη, της Ελενίτσας που αδυνατούσαν να κατανοήσουν τη διακρίνουσα, τη δευτεροβάθμια εξίσωση, τις απόλυτες τιμές ή τους νόμους του Νεύτωνα. Πόσες φορές δεν είχε ξεκινήσει από το μηδέν με τη φράση, «...λοιπόν, Κωστάκη, ας το πάρουμε από την αρχή, έχουμε....». Εδώ, ούτε λίγο ούτε πολύ η Nitya ήτανε απλά κάπως παράξενη με το ζήτημα και ήθελε το χρόνο της. Σωστό! Ούτε πυθαγόρεια, ούτε τίποτα.
Σκεφτόμενος τον «άνθρωπο με το στρώμα», την ιρλανδέζα συγκάτοικο και την πρώτη αποτυχημένη προσπάθεια, είπε να δώσει χρόνο γιατί έτσι κι αλλιώς θα ξημέρωνε σε λίγο και σε ελάχιστες ώρες θα έπρεπε να πάει σ’ ένα καρακρίσιμο ραντεβού με τον καθηγητή του, που ήταν υπεύθυνος στα εργαστήρια.
Στις 6.30 ώρα πρωινή μόνο μια λέξη κουδούνιζε στα αυτιά του... ΚΑΘΑΡΣΗ !!!!
Όμως, καθώς όλα είχαν τελειώσει και ήταν σε μια τρυφερή αγκαλιά και όλα τα μίζερα σπίτια της πόλης έμοιαζαν με πασχαλινές σοκολάτες, κάνει την κίνηση και πετάει το προφυλακτικό.....
-WHAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAT!
Με μια τσιριχτή φωνή, η Nitya σηκώνεται λες και την κέντρισε ρινόκερος με ταχύτητα 60 χλμ/ ώρα, ανάβει τέρμα όλα τα φώτα κι αρχίζει να παλεύει με ρούχα, παπλώματα, στρώματα σα να ψάχνει το χαμένο δισκοπότηρο. Βρίσκει το προφυλακτικό, το σηκώνει ψηλά και το εξερευνά όπως ο Ζακ Υβ Κουστώ που βλέπαμε παλιά στην ΕΡΤ. «Θα κάνει κάτι πολύ extreme», σκέφτηκε ο Μάνθος και δεν έπεσε πολύ έξω καθώς άρχισε ν’ ακούει τον εξάψαλμο, γιατί δε σέβεται τίποτα και βρωμίζει έτσι το υπνοδωμάτιο και μπλα, μπλα, μπλα. Αυτό έβγαλε τον Μάνθο έξω απ’ τα ρούχα του (που δε φορούσε) μα πριν προλάβει ν’ αντιδράσει, η Nitya πιάνει το προφυλακτικό, το δένει κόμπο με αριστοτεχνικό τρόπο, τρέχει στο μπάνιο, φέρνει χαρτί, το τυλίγει, το αφήνει δίπλα στο κρεβάτι, τακτοποιεί τα παπλώματα, κλείνει τα φώτα κι επανέρχεται στην προηγούμενη φάση. Εκεί έπεσε και η ιστορική ατάκα, «μια μέρα ένα από τα παιδιά σου θα σου σκάσει τρελό μπουκέτο στη μάπα, αν δεν το κάνω εγώ τώρα....». Ωστόσο τα άπειρα σκηνικά τον είχαν ήδη εξοντώσει και η εικόνα του εφήβου να απαντάει με ωμή βία στις άπειρες παρατηρήσεις-επικρίσεις για καθαριότητα, του φάνταζαν πιο καλλιτεχνική.
ΟΧΙ!! Η σκηνή με τον κόμπο δεν ήταν ο επίλογος. Ο Μάνθος αφού ηρέμησε γλυκά μέσα στην αγκαλιά της Nitya και αριθμούσε τα σοκολατένια σπίτια της πόλης....
-Manthos...you know...we cannot sleep like that...I do not have enough space...I cannot sleep
-….yes, but it is so nice to sleep like that…
-DO NOT THINK ALWAYS OF YOURSELF!!!!
Και τότε, του έδωσε ούτε λίγο ούτε πολύ δύο επιλογές.
1ον να την πέσει στο παλιό στρώμα, που στην ουσία ήταν κάτω από το κρεβάτι, κάτι σαν το χαλάκι του σκύλου ή 2ον να ξαπλώσουν μαζί αγκαλιά μέχρι ν’ αποκοιμηθεί και μετά τον σπρώχνει να πέσει στο παλιό στρώμα.
Ο Μάνθος με θρυψαλιασμένο τον εγωισμό του, μάζεψε τα σεντόνια και διάλεξε την κουρτίνα ένα.
Ο ήλιος σηκωνόταν σιγά-σιγά, λιώνοντας ένα ένα τα σοκολατένια σπίτια του Rathmines. Λίγο πιο πέρα στην πανεπιστημιούπολη, μέσα σ’ ένα απ’ τα εργαστήρια, κάποιος αγουροξυπνημένος καθηγητής αναθεμάτιζε, «έτσι είναι οι Έλληνες...». Τα μάτια του Manthos έγερναν με μια γλυκιά, ακατανίκητη βαρύτητα.
Ήταν το πρώτο βράδυ με τη Nitya.
