H ΆνοιξηστηΒαρκελώνη
Ο ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δυο φορές, ο δολοφόνος επιστρέφει πάντα στον τόπο του εγκλήματος και ο…Θεοδόσης Μίχος, γνωστός και μη εξαιρετέος μουσικόφιλος, επέστρεψε για δεύτερη φορά στη Βαρκελώνη για ένα από τα καλύτερα ευρωπαϊκά φεστιβάλ, το PrimaveraSoundFestival 2005. Ως γνήσιος Υποβρύχιος θαλασσόλυκος ιδού τι κατέγραψε στο ημερολόγιο του καπτά-Βαγγέλη…
ΤΕΤΑΡΤΗ 25/5/2005: Off We Go!
ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΞΥΔΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ:
Οι βαρελίσιες μπύρες που ξεδίψασαν την ομήγυρη (ήτοι τον υπογράφοντα κι άλλους τρεις συντάκτες του αδερφού περιοδικού Sonik) σ’ ένα από τα café-barsτου Βενιζέλου. Από τη στιγμή που ολοκληρώθηκε η διαδικασία του check-in και μέχρι την ώρα της πτήσης απέμεναν σχεδόν δύο ώρες. Όπερ σημαίνει τρία refillsμε παγωμένη ξανθιά, μισό πακέτο Winstonκαι δυο σφηνάκια Absolut. Αν αρχίσεις να υπερίπτασαι πριν καν μπεις στο αεροπλάνο είσαι σε πραγματικά καλό δρόμο…
ΤΟ ΠΟΤΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ:
Η δίλιτρη vodkaπου περιφερόταν με περίσσιο θράσος ανάμεσα στα χέρια μας καθ’ όλη τη διάρκεια της πτήσης. Απορώ, δεν έκανε καμία εντύπωση στις αεροσυνοδούς που τέσσερα άτομα ζητούσαν συνεχώς χυμό πορτοκάλι; Πάλι καλά που δεν πέσαμε σε κανένα κενό αέρος. Διαφορετικά θα μύριζαν οινόπνευμα, εκτός από την αναπνοή μας, και τα ρούχα μας.
Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ:
Η ιταλική Republicaπου μας προσέφεραν στο αεροπλάνο. Όταν εκτός από κυριολεκτικά υψομετρικά είχαμε γίνει και νοητικά highαπό το ακατάπαυστο boozing, οι σκισμένες σελίδες της έγιναν ωραιότατα εφόδια για τον πιο ανηλεή εφημεριδοπόλεμο που έχει γίνει ποτέ εν πτήσει. Αν έχει ξαναγίνει δηλαδή. Το γιατί δε μας περίμεναν οι καραμπινιέρηδες στη Ρώμη που κάναμε το transitακόμη παραμένει μυστήριο.
Ο ΤΕΚΕΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ:
Ο χώρος για τους καπνιστές στο αεροδρόμιο της Ρώμης. Ενώ παντού μπορούσες να φτιάξεις τα μαλλιά σου κοιτώντας στα πεντακάθαρα πλακάκια, ο χώρος για εμάς τους εθισμένους βρωμούσε κι έζεχνε. Απτόητοι μπήκαμε για να βγούμε μισή ώρα, τέσσερα τσιγάρα και κάμποσες τζούρες vodkaμετά, με τα ρούχα μας να χρίζουν άμεσου βιολογικού καθαρισμού για να φύγει η τσιγαρίλα. Μίλησε κανείς για ανθρώπινα δικαιώματα;
ΟΙ ΓΝΩΡΙΜΙΕΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ:
Στην PlacadeEspana, όπου μας περίμεναν όσοι θα αναλάμβαναν την επικίνδυνη αποστολή να μας προσφέρουν στέγη. Τιμή και δόξα στους Δημήτρη, Σοφία, Χαριτίνη, Ιωάννα, όλοι τους άξια τέκνα της ερασμίτικης νεολαίας της Βαρκελώνης, για ίσως την πιο καλοπροαίρετη φιλοξενία της ζωής μας. Που να μας ξέρανε κιόλας από πριν τα παιδιά.
Η ΠΡΩΤΗ ΤΣΑΡΚΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ…ΔΗΛΑΔΗ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ:
Αφήνουμε έκαστος το δισάκι του στο κατάλυμα του, καλλωπιζόμαστε τάχιστα και η πρώτη εξόρμηση στη βαρκελωνέζικη νύχτα λαμβάνει σάρκα και οστά. Αν υπήρχε ποτέ κάποια ντιρεκτίβα που θα σου επέτρεπε να βαδίσεις μονάχα πάνω σ’ ένα δρόμο στη ζωή σου, θα έκανες μέγα λάθος αν δε διάλεγες την περίφημη LasRamblas, τον πεζόδρομο (πρώην ποτάμι) που διασχίζει το κέντρο της Βαρκελώνης, από την PlacaCatalunyaμέχρι το άγαλμα του Κολόμβου στην παραλία. Κάπως έτσι οδηγηθήκαμε σ’ ένα clubπου μάλιστα φιλοξενούσε αρχικά και live, το οποίο καλύτερα να μείνει ασχολίαστο. Ασχολίαστη όμως δε μπορεί να μείνει η εξωπραγματική ποσόστωση γυναικών εντός αυτού. Τα μάτια μας γούρλωσαν κι έτσι θα έμεναν για τις υπόλοιπες ημέρες. Αν υπάρχει παράδεισος κάπως έτσι θα είναι…
ΠΕΜΠΤΗ 26/5/2005: This (Arcade) Fire Is Out of Control!
Ο ΚΑΦΕΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ:
Οι Ισπανοί δε γνωρίζουν τι εστί κρύος καφές. Αντί αυτού σου φέρνουν ένα café conleche, ήτοι ένα καπουτσινοειδές, συνοδευόμενο από ένα ποτήρι με σκέτο πάγο για να κάνεις τη σκάτζα. Ευτυχώς η γραφική mini-πλατεία κάπου στα ενδότερα του BarrioGotico (τη γοτθική περιοχή της πόλης δηλαδή) μας αποζημίωσε. Υπέροχη μεσημβρινή ρέκλα κάτω από τον καταλανικό ήλιο.
Η PAELLAΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ:
Στην παραλία της πόλης, την πανέμορφη Barcelonetta, σ’ ένα από τα πιο υποψιασμένα φαγάδικα της πόλης. Τριαξονικές παέγιες και τα πιρούνια να παίρνουνε φωτιά άμα τη όψει τους. Όταν μετά τιμήσαμε και τα διάφορα φρεσκότατα οστρακοειδή του καταστήματος άρχισε να γυαλίζει το μάτι μας και οι γυναίκες της παρέας να σκιάζονται…
Η “ΜΕΝΩ Μ’ ΑΝΟΙΧΤΟ ΤΟ ΣΤΟΜΑ” ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ:
Όταν, αφού παραλάβαμε τα δημοσιογραφικά μας πάσα, εισήλθαμε στο χώρο του festival. Πέντε λειτουργικότατες σκηνές, χωρητικότητας αρκετών χιλιάδων έκαστη, κατασκευής κατάλληλης ώστε ακόμη και οι κάτω του 1.50 να έχουν πλήρη δυνατότητα θέασης. Οργανωμένη αγορά, με gadgets, officialmerchandiseτων εμφανιζόμενων καλλιτεχνών, χιλιάδες δίσκων όλων των ανεξάρτητων δισκογραφικών. Η πιο ασφαλής και ευγενική πόρτα που έχει υπάρξει ποτέ σε festival. Φουτουριστικών χαρακτηριστικών χώρος. Και φυσικά ο χώρος για τους δημοσιογράφους, από τον οποίο είχες και πλήρη θέα στην κεντρική σκηνή αν ήσουνα υπερβολικά κομμάτια από τις δωρεάν μπύρες για να σηκωθείς από τη θέση σου. Και ορισμένες στιγμές ήμασταν πράγματι. Δύσκολη δουλειά διάλεξα…
Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΚΛΩΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ JOYDIVISIONΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ:
Από τους Βρετανούς MaximoPark, τα νέα φυντάνια της όλης αναβίωσης των πρώιμων 80’s. Αν ήσουν αρκετά πιωμένος και θολωμένος υπήρχαν φορές που θα έπαιρνες όρκο ότι στη σκηνή τραγουδούσε ο IanCurtis. Κι εγώ ήμουνα και τα δύο…
Η “ΣΕ ΠΑΝΤΡΕΥΟΜΑΙ ΤΩΡΑ” ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ:
Όταν έκανα την πρώτη επίσκεψη στο standμε τα t-shirts. Ενώ διάλεγα σχέδια και νούμερα το μάτι μου βυθίζεται στο βαθύ πράσινο χρώμα των ματιών της μελαχρινής κούκλας του προσωπικού. Εμφανώς σαστισμένος, προφανώς καρφωμένος και ακραιφνώς μεθυσμένος της χαμογελάω. Και πρέπει να το έκανα καλά, γιατί αμέσως πλησίασε και μου μίλησε. Από τη ζέστη δεν είχα λιώσει, κόντεψα όμως να το πάθω εκείνη τη στιγμή. Από τότε ξαναπέρασα από το standουκ ολίγες φορές. Το τερπνόν μετά του ωφελίμου. Κοινώς, και τη γκαρνταρόμπα μου ανανέωσα και την…κουβέντα μου έκανα.
ΤΟ ΣΥΝΑΠΑΝΤΗΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ:
Περιμένοντας στην ουρά για την απόκτηση των φωτογραφικών διαπιστεύσεων περνούν από δίπλα μου τρεις εκ των σπουδαίων Καναδών ArcadeFire. Ακολουθεί η απαραίτητη γνωριμία, ανταλλαγή φιλοφρονήσεων, λήψη φωτογραφιών και μία μπυρίτσα στο όρθιο. Λίγο μετά οι ArcadeFireθα έδιναν αν όχι το καλύτερο liveολάκερου του festival, τότε σίγουρα το…
ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ LIVEΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ:
Το ντεμπούτο τους είναι από τα πιο φορτισμένα albumsτων τελευταίων χρόνων. Ως γνωστόν όμως μια πραγματικά καλή μπάντα κρίνεται στις ζωντανές εμφανίσεις. Με βάση αυτό, ετούτοι οι ευφάνταστα ψυχωμένοι Καναδοί είναι η καλύτερη liveμπάντα που…θ’ αργήσουμε πολύ να δούμε στα μέρη μας. Ευτυχώς παίζουν σε κάμποσα καλοκαιρινά festivals. Όλο και κάπου θα τους ξαναπετύχω.
Η ΚΑΒΑΤΖΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ:
Η προσφορά δωρεάν μπύρας στους δημοσιογράφους και στους λοιπούς προνομιούχους. Όταν μερικές χιλιάδες περίμεναν στα ομολογουμένως πολλά standsτου υπόλοιπου χώρου για να δροσίσουν το λαρύγγι τους, εμείς είχαμε ήδη κατεβάσει διψήφιο αριθμό λίτρων έκαστος.
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 27/5/2005: There’s no day like Friday!
Η “ΦΡΟΥΤΟΠΙΑ” ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΑΣ:
Φέρτε στο μυαλό σας όσα διαφορετικά φρούτα μπορείτε να σκεφτείτε. Προσθέστε σ’ αυτά όσα μπορείτε να φανταστείτε. Υψώστε το σύνολο στη ν-οστή και θα έχετε μία μικρή ιδέα της ποικιλίας που υπάρχει στους πάγκους της πιο χρωματιστής αγοράς της Βαρκελώνης, στην αριστερή πλευρά της LasRamblas. Τον χυμό kiwiακόμη δεν τον έχω ξεπεράσει.
ΤΟ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΦΑΛΑΦΕΛ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ:
LasRamblasκαι πάλι. Το φτηνότερο και νοστιμότερο φαλάφελ της πόλης, υπό τους ήχους νεοσύστατων rockεν γένει groupsπου δίνουν εκεί τα cdτους. Αυτό θα πει εναλλακτικό promo!
H “ΤΙ ΕΠΑΙΡΝΕ ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ;!” ΑΠΟΡΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ:
Τα κτίρια του Gaudiτα είχα ξαναδεί από έξω κι από μέσα όταν το 2002 κόλλησα για ένα μήνα περίπου εκεί. Η θέα όμως της SagradaFamilia, της CasaBatloκαι της LaPedreraμου προκάλεσαν για μία ακόμη φορά παραζάλη.
ΤΟ ΠΙΟ “ΜΟΥ ΣΗΚΩΘΗΚΕ Η ΤΡΙΧΑ ΚΑΓΚΕΛΟ” LIVEΤΟΥ FESTIVAL:
Τον έχουν περιγράψει σαν τη gayδιασταύρωση της NinaSimoneμε τη BillieHolidayκαι τον JeffBuckley. Από τη στιγμή που οι AntonyandtheJohnsonsβγήκαν στη μισοσκότεινη σκηνή και για την επόμενη μία ώρα δεν ακούστηκε τίποτα άλλο στο εντυπωσιακό αμφιθέατρο εκτός από την απόκοσμη φωνή του Antony. Μόνο μερικοί λυγμοί…
Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ:
Ο υπογράφων πέφτει πάνω στους SonsandDaughtersκαι για κάμποση ώρα χαζογελάμε ενθυμούμενοι την εδώ συναυλία τους αλλά και του τι επακολούθησε αυτής. Λίγη ώρα μετά τα έδωσαν όλα επί σκηνής.
Η “Ο ΠΑΛΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΙΩΣ” ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ:
Φυσικά για τον Iggy, ο οποίος αν και πλέον είναι προβλέψιμος, παραμένει το πιο γνήσιο rock ‘n’ rollanimalεπί σκηνής. Έτσι για να μαθαίνουν κάτι τυχάρπαστα τσουτσέκια της εποχής.
Η ΓΕΙΩΣΗ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ:
Η εμφάνιση των NewOrderπου εν αντιθέσει με άλλες πρόσφατες συναυλίες τους έπαιξαν κυρίως το δικό τους υλικό. Παρά ταύτα, όταν ακούστηκε το “Transmission” ξεφύγαμε άπαντες. Με το “LoveWillTearUsApart” διαλυθήκαμε κυριολεκτικά…
H ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΓΕΙΩΣΗ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ:
Όταν μετά τους NewOrderκατευθύνθηκα, αν και καθυστερημένος, προς τα t-shirtsγια το προκανονισμένο ραντεβού με την πανέμορφη Καταλανή, για να πληροφορηθώ από τις συναδέλφους της ότι έφυγε πριν από λίγο γιατί νόμιζε ότι δε θα πήγαινα. Κλαψ!
Η ΠΙΟ “LOSTINSPACE” ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ:
Χαμένοι ήμασταν ούτως ή άλλως, απλά κάποιες φορές χανόμασταν κυριολεκτικά. Το αυτό έπαθα ο δύσμοιρος και κατέληξα να περιδιαβαίνω τους δρόμους της Βαρκελώνης τις πρώτες πρωινές ώρες σε κατάσταση αποσύνθεσης. Πάλι καλά που γύρισα!
ΣΑΒΒΑΤΟ 28/5/2005: Saturday Night Fever!
Η ΓΥΡΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ:
Στο BarrioGotico, πίσω από τον εντυπωσιακό καθεδρικό, για ν’ ακούσω τις μουσικές του κιθαρίστα που είχα πετύχει εκεί το 2002. Και ήταν όντως εκεί ακόμη…
ΤΟ ΠΙΟ “ΑΧ ΤΙ ΜΟΥ ΘΥΜΗΣΕΣ ΤΩΡΑ” ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ:
Το “Slaveship” του συμπαθέστατου JoshRouse. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που κι εγώ τραγουδούσα σε κάποια “Iloveyou, won’tyoumarryme?”…
ΤΟΠΙΟ“ONCE IN A LIFETIME” ΣΚΗΝΙΚΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ:
Στο liveτων DogsDieInHotCarsοπότε και πετάξαμε πάνω στη σκηνή ένα Υποβρύχιο κι ένα Sonik. Οι σεκιουριτάδες δε μας όρμηξαν, η μπάντα όμως μας κάλεσε από το μικρόφωνο (!) να τους ακολουθήσουμε στο backstage. Το πράξαμε βεβαίως, όπως βεβαίως δεν επιτρέπεται να δημοσιευτεί το τι έγινε εκεί…
Ο ΠΙΟ ΓΛΥΚΟΣ ΘΟΡΥΒΟΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ:
Αυτός των SonicYouth! Ευρηματικοί όπως πάντα, “βασάνισαν” τ’ αυτιά μας όπως κανείς άλλος δε μπορεί κι ούτε θα μπορέσει ποτέ. Υποκλίθηκα αρκετές φορές.
Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ:
Μεταξύ δύο…strings. Κέρδισε πανηγυρικά αυτό με την αλυσίδα. Το άλλο με τις πασχαλίτσες δεν είχε και πολλές ελπίδες…
Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ:
Δια στίχων και μουσικής GangofFour. Κάποιοι από την παρέα μετά το liveτων πρόσφατα επανασυνδεδεμένων γερόλυκων και γιατί όχι επινοητών του προβοκατόρικου post-punk αρνούνται πεισματικά να ξανακούσουν FranzFerdinandκαι τα ρέστα.
ΤΟ ΠΙΟ “ΦΕΥΓΑ” LIVEΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ:
Το σχεδόν πρωινό liveτων M83. Αν οι Airτζαμάριζαν ποτέ με τους MyBloodyValentine αμφιβάλλω αν θ’ ακούγονταν τόσο καλά.
Η ΧΑΜΕΝΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ:
Από τη μία το υπερβολικό ποσοστό αιθυλικής αλκοόλης που κυλούσε στο αίμα μου, από την άλλη οι καταστροφικές “δεύτερες σκέψεις”, δε δοκίμασα εν τέλει την τύχη μου με την … . Κρίμα…
ΚΥΡΙΑΚΗ 29/5/2005: Shame on us!
ΤΑ ΠΙΟ ΩΡΑΙΑ ΓΛΥΚΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ:
Σε σχήματα από κλειδιά μέχρι cd. Τα είδαμε σε μία βιτρίνα, τα φωτογραφίσαμε, δυστυχώς δεν τα δοκιμάσαμε.
Η ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ:
Σ’ ένα πανέμορφο “νεοκλασσικό” κτίριο, με τα πανό να το ομορφαίνουν ακόμη περισσότερο και με την έκθεση φωτογραφίας στο δεύτερο όροφο να μας εντυπωσιάζει.
ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ…ΟΠΙΣΘΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ:
Δυστυχώς τα έπιανε κάποιος άλλος. Προς στιγμήν μας κυρίευσε επικίνδυνα ο φθόνος.
ΤΟ ΑΡΑΛΙΚΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ:
Στη Ciutadella, το αχανές πάρκο που κάθε Κυριακή πλημμυρίζει από κόσμο που απολαμβάνει τις μπυρίτσες του ή ό,τι άλλο προτιμά πάνω στο δροσερό του γρασίδι.
Η ΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ:
“Είσαι πολύ ‘πεσάκιας’” μου απηύθυνε μία εκ των γυναικών της παρέας. Μνήστιτι μου κύριε, θα μας βγει και τ’ όνομα…
Η ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ:
Η είσοδος μας σ’ ένα “ilegal”, όπως αποκαλούν οι Καταλανοί όλα εκείνα τα λούμπεν μέρη που καταφεύγουν για τα τελευταία ποτά όταν λόγω ωραρίου κλείνουν όλα τ’ άλλα.
Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΟΛΟΝΥΧΤΙΑ:
Η παράδοση θέλει το τελευταίο βράδυ πριν από το ταξίδι της επιστροφής να μην κοιμάται ουδείς. Αυτό κάναμε μαζεμένοι σ’ ένα σπίτι, έστω κι αν κάποιοι τη βγάλαμε ξαπλωμένοι σ’ ένα king-sizeκρεβάτι…
ΔΕΥΤΕΡΑ 30/5/2005:ΕΙΣ ΤΟ ΕΠΑΝΙΔΕΙΝ
Η ΚΩΛΟΠΙΛΑΛΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ:
Για να φτάσουμε από την PlacaCatalunyaστην PlacadeEspanaκι από κει στο αεροδρόμιο. Ακόμη κλαίω τις μπλούζες που ξέχασα πίσω…
TOΧΕΙΡΟΤΕΡΟ-ΚΑΛΥΤΕΡΟ HANGOVERΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΑΣ:
Ακόμη καλά κρατεί!
