«Αν πρέπει να διαλέξεις ανάμεσα στο μύθο και στην αλήθεια, τότε προτίμησε το μύθο».
Τάδε έφη ο ιδρυτής της θρυλικής εταιρίας FactoryRecords(βλ.
JoyDivision, NewOrder, κ.α.) σε ένα από τα
χαρακτηριστικότερα ενσταντανέ της ταινίας 24 HourPartyPeople. Τι γίνεται όμως όταν η αλήθεια ξεπερνά το μύθο, ή εν πάση
περιπτώσει όταν η αλήθεια γίνεται μία συναρπαστική εξτραβαγκάνζα; Η ζωή του AnthonyKiedis, leaderμιας από
τις αδιαφιλονίκητα μεγαλύτερες μπάντες της σύγχρονης rock ‘n’ rollιστορίας, υπήρξε δίχως άλλο συναρπαστική, ασύγκριτα φευγάτη
κι ενίοτε επικίνδυνα οριακή. Η παραστατικότατη αυτοβιογραφία του, που την έφερε
στα μέρη μας η νεοσυσταθείσα SonikPublishing,
αποτελεί απλά άλλη μία πρώτης τάξεως ευκαιρία για όλους εμάς τους «κοινούς
θνητούς» ν’ αναρωτηθούμε για πολλοστή φορά το αιώνια απολαυστικότατο ερώτημα:
«Μα γιατί δε γίναμε rockstars;!
Ξεζουμίστε το…
Η περιοδεία BloodSugarSexMagikφάνηκε να προμηνύει μια αλλαγή φρουράς στη μουσική. Υπήρχε η αίσθηση ότι όλη η μουσική νοοτροπία του τέλους των 80sείχε ξεφτίσει. Κακόγουστα pop – metalσυγκροτήματα, όπως οι SkidRow, ήταν τελειωμένα. Κακόγουστες οικογενειακές τηλεοπτικές κωμωδίες όπως το TheCosbyShow, είχαν φάει τα ψωμιά τους. Υπήρχε κάτι καινούργιο στον αέρα. Θυμάμαι που άκουγα μια κασέτα ενός συγκροτήματος που λεγόταν Nirvana. Τα τραγούδια τους ακούγονταν σαν από άλλο πλανήτη. Όταν προετοιμάζαμε την περιοδεία, μας τηλεφώνησε ο JackIrons. Μας ζήτησε χάρη ν’ ακούσουμε την κασέτα ενός νέου συγκροτήματος. Ο τραγουδιστής ήταν φίλος του. Ο Jackείχε γνωρίσει τον EddieVedderόταν συμμετείχε σε ένα συγκρότημα που διασκεύαζε τραγούδια των Peppers, μιμούμενος βασικά εμένα… Φαίνεται κιόλας ότι είχε εργαστεί ως τεχνικός μας όταν παίζαμε στο SanDiego. Το συγκρότημα λεγόταν PearlJam. Εγκαινιάσαμε την περιοδεία παίζοντας στο Wisconsin. Οι PearlJamάνοιξαν και στο τέλος του σετ τους έπαιξαν το «Alive». Συνειδητοποίησα ότι ο Vedderδιέθετε απίστευτη φωνή και ότι το κομμάτι θα γινόταν μεγάλη popεπιτυχία. Στα παρασκήνια, γίναμε φίλοι με τους SmashingPumpkinsκαι όπως αποδείχτηκε, ήταν πολύ πιο εκκεντρικοί από όσο είχαμε φανταστεί. Καθώς προχωρούσε η περιοδεία, ήρθαμε πιο κοντά και με τα δύο συγκροτήματα. Οι περισσότεροι θα πουν ότι ο BillyCorganείναι ο πιο δύσκολος άνθρωπος στον κόσμο, αλλά η εμπειρία μου μαζί του ήταν τελείως διαφορετική. Τον βρήκα πολύ πνευματώδη και ευαίσθητο, με μια τσουχτερή αίσθηση ειρωνείας. Ωστόσο, ήταν ξεκάθαρο πως ήταν το αφεντικό των SmashingPumpkinsκαι ότι είχε τους υπόλοιπους του χεριού του. Ο ντράμερ τους, ο JimmyChamberlain, ήταν πραγματικό θηρίο. Πάλι καλά που ήμουν καθαρός σε εκείνη την περιοδεία, ειδάλλως θα γινόταν ο κολλητός μου και θα είχαμε καταλήξει νεκροί. Έπινε, μαστούρωνε και ξεφάντωνε σαν γαμημένος γορίλας με τεράστια καρδιά. Μόλις τελείωναν οι συναυλίες, πηγαίναμε στα κλαμπ και εκείνος καθόταν στην μπάρα φορώντας μια καμπαρτίνα, απολαμβάνοντας την επιτυχία του συγκροτήματός του και έπινε παρέα με κάμποσα κορίτσια. Ήταν ένας γνήσιος Πολωνός από το Σικάγο, με μεγάλο μουσικό ταλέντο, αλλά απόλυτα απειθάρχητος. Σήμερα είναι μια χαρά, αλλά έζησε τις περιπέτειες του στη σκοτεινή πλευρά.
Red Hot & Nirvana
Το Nevermindμόλις είχε σκάσει σαν ατομική βόμβα. Είχα ξετρελαθεί με το δίσκο και πρότεινα την αντικατάσταση των PearlJamμε τους Nirvana. Τηλεφώνησα ο ίδιος στον DaveGrohl, τον ντράμερ των Nirvana: «AnthonyKiedis! Πω, πω, πολύ σας γουστάρουμε, ρε παιδιά. Μεγαλώσαμε ακούγοντάς σας στο Seattle», είπε ο Dave. Μου είπε ότι μόλις είχαν επιστρέψει από μια μεγάλη περιοδεία και ότι ο Kurt ήταν εξαντλημένος, αλλά θα προσπαθούσε να τον πείσει. Και το έκανε. Οι Nirvanaπροστέθηκαν στο πρόγραμμα, αλλά τότε ο BillyCorganαπέσυρε τους SmashingPumpkins. Παλιότερα έβγαινε με την CourtneyLove, η οποία ήταν τότε το κορίτσι του Kurtκι έτσι αρνήθηκε να είναι στο ίδιο πρόγραμμα με τους Nirvana, πόσο μάλλον να ανοίγει τη συναυλία πριν από αυτούς. Έτσι, οι PearlJamεπέστρεψαν στο σχήμα. Η πρώτη μας συναυλία έγινε στο Λος Άντζελες. Εκείνη τη νύχτα, συνάντησα για πρώτη φορά τον Kurt. Πριν τη συναυλία, πήγα στο καμαρίνι του για να του πω ένα γεια και τον βρήκα με την Courtney. Έδειχνε ταλαιπωρημένος, σαν να είχε μόλις γυρίσει από ένα τρικούβερτο γλέντι. Φορούσε ένα σκισμένο φόρεμα, η επιδερμίδα του είχε τα χάλια της και έμοιαζε να είχε μείνει ξάγρυπνος για κάμποσες μέρες. Παρ’ όλα αυτά, ήταν πολύ όμορφος με τον τρόπο του. Ενθουσιάστηκα με το παρουσιαστικό του και με την αύρα που απέπνεε. Συνέχισα να ρίχνω ματιές στην Courtney, σίγουρος ότι από κάπου την γνώριζα. Τότε άρχισε να φωνάζει: «Μα δε με θυμάσαι Anthony; Σε μάζευα συχνά όταν έκανες οτοστόπ στο Melroseτα μαύρα μεσάνυχτα, την εποχή που εσύ και η KimJonesπερνάγατε το στερητικό σας. Τότε ήμουν χορεύτρια και σου είχα δανείσει είκοσι δολάρια. Ακόμα μου τα χρωστάς». Είχε έρθει η στιγμή για να παίξουν οι Nirvanaκαι ο Kurtσύρθηκε με το ζόρι από εκείνο το καμαρίνι. Κι όμως, αυτός ο τύπος που θύμιζε το Χάρο ανέβηκε στη σκηνή και πετσόκοψε ολόκληρο το ακροατήριο, δίνοντας μια παράσταση που δε θα θέλατε με τίποτα να χάσετε. Η ωμή τους ενέργεια, η μουσικότητά τους, η επιλογή των τραγουδιών τους, έμοιαζαν σαν ηλεκτρικό πριόνι που έκοβε τη νύχτα στη μέση.
Ξανακυλάει
Τον Ιανουάριο του 1994, έκλεισα πεντέμισι χρόνια καθαρός και δεν είχα καμία πρόθεση να ξαναπάρω ναρκωτικά. Τότε, πήγα σε έναν οδοντίατρο στο BeverlyHillsγια να μου αφαιρέσει ένα φρονιμίτη. Αυτά τα πεντέμισι χρόνια είχα επισκεφτεί διάφορους γιατρούς και οδοντιάτρους και πάντα τους έλεγα το ίδιο: «Είμαι αλλεργικός στις ναρκωτικές ουσίες. Ό,τι είναι να μου κάνετε, πρέπει να το κάνετε με τοπική αναισθησία ή με κάποια ουσία που δεν περιέχει ναρκωτικό». Ο οδοντίατρος νόμιζε ότι μπορούσε να κάνει την επέμβαση με τοπική και, αφού με κάθισε στην καρέκλα, με πλάκωσε στη νοβοκαϊνη. Άρχισε να αφαιρεί το δόντι, αλλά στη μέση της διαδικασίας μου είπε ότι ήταν πολύ άσχημα σφηνωμένο και θα έπρεπε να το ξεριζώσει από το στόμα μου. Για να γίνει αυτό, έπρεπε να μου κάνει ολική αναισθησία. Ήδη βρισκόμουν για μια ώρα καρφωμένος στην καρέκλα, οπότε συμφώνησα. Έτσι μου έχωσε μια ενδοφλέβια με Valiumστο χέρι. Το αναισθητικό κύλησε μέχρι την ωμοπλάτη μου, σκαρφάλωσε στο λαιμό και κατέληξε στο κεφάλι μου. Με πλημμύρισε ένα χρυσό σύννεφο ευφορίας. Ήταν η πρώτη φορά σε διάστημα πεντέμισι χρόνων που ένοιωσα τόσο ναρκωμένος. Ένοιωθα τόσο καλά και ήμουν τόσο υπό την επήρεια που δεν αισθανόμουν πλέον ο εαυτός μου, αλλά ένας μαστουρωμένος άνθρωπος. Χωρίς δεύτερη σκέψη, αποφάσισα πως θα ήταν καλή ιδέα να πεταχτώ μέχρι το κέντρο του Λος Άντζελες και να αγοράσω λίγη ηρωίνη και λίγη κοκαΐνη. Δε σκέφτηκα καν την απεξάρτησή μου ή τα ζόρια από τα οποία είχα ξεμπλέξει. Ήταν μια στιγμή που ήμουν μαστουρωμένος και ήθελα να μαστουρώσω ακόμα περισσότερο, χωρίς να σκέφτομαι τις συνέπειες, χωρίς να σκέφτομαι τίποτα. Το μόνο που μπορούσα να βρω ήταν κρακ. Όμως, η παλιά καλή μεξικάνικη ηρωίνη ήταν όπως τη θυμόμουν και ήξερα τι να την κάνω. Πήγα σε ένα φαρμακείο για να αγοράσω μερικές βελόνες και σκάρωσα το συνηθισμένο μου παραμύθι με το διαβήτη, μόνο που είχα ξεχάσει ότι τώρα ήμουν γνωστός. Ο φαρμακοποιός με κοίταξε και μου είπε: «Ω, κύριε Kiedis, δεν ήξερα πως είστε διαβητικός». «Μάλιστα», είπα. «Ναι. Διαβητικός. Αυτό είμαι».
Rolling Stones
Το να ανοίγεις μια συναυλία των RollingStonesείναι μαλακία και δεν τη συστήνω σε κανένα. Δέχεσαι την προσφορά και σκέφτεσαι: «Από ιστορικής άποψης, είναι το δεύτερο σημαντικότερο rockσυγκρότημα στην ιστορία της μουσικής, μετά τους Beatles. Τουλάχιστον θα έρθουμε σε επαφή με την ιστορία». Η αλήθεια όμως είναι πως το σημερινό κοινό των RollingStonesείναι γιατροί, δικηγόροι, ορκωτοί λογιστές, εργολάβοι και μεγαλομεσίτες, δηλαδή μια συντηρητική εύπορη ομάδα. Κανείς τους δε ροκάρει. Οι τιμές των εισιτηρίων και των αντικειμένων που πωλούνται στους χώρους της συναυλίας είναι αστρονομικές. Είναι σαν να λένε: « Πάμε στο εμπορικό κέντρο των RollingStonesγια να δούμε να παίζουν στη γιγαντοοθόνη». Η όλη εμπειρία είναι σκέτη φρίκη. Στην αρχή φτάνεις εκεί και δε σε αφήνουν να κάνεις soundcheck. Στη συνέχεια, σου δίνουν το ένα ογδοηκοστό της σκηνής. Σου δείχνουν ένα μικροσκοπικό χώρο και σου λένε: «Αυτό είναι για σας. Δε χρησιμοποιείς τα φώτα, και δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιήσεις το ηχοσύστημά μας. Και, με την ευκαιρία, βλέπεις εκείνο το ξύλινο δάπεδο; Είναι από ειδικό ξύλο που έχει εισάγει ο Mick από τη ζούγκλα της Βραζιλίας για να χοροπηδάει. Αν τολμήσετε έστω και να το κοιτάξετε, δε θα πληρωθείτε». Στην ουσία είσαι μια μικρή τηλεοπτική συσκευή πάνω στη σκηνή, που δίνεις τη συναυλία σου, την ώρα που ογδόντα πέντε χιλιάδες πλούσιοι θαυμαστές που βαριούνται θανάσιμα βρίσκουν τα καθίσματά τους. Όλοι τους φορούν μπουφάν με το λογότυπο των RollingStonesκαι ξεφυλλίζουν τους καταλόγους τους, αποφασίζοντας ποια μπλουζάκια και ποια παντελόνια να αγοράσουν. Εμείς ήμασταν οι μουσικοί επί της υποδοχής, μέχρι να καθίσουν, να αγοράσουν τα γαριδάκια τους και τα ρούχα τους. Ήταν κανονικός εφιάλτης.
Oasis
Το συγκρότημα είχε ρεπό για μια νύχτα και στην πόλη έπαιζαν οι Oasis. Οι μάνατζέρ τους μας προσκάλεσαν στη συναυλία, αλλά η μόνη που ήθελε να πάει ήταν η Christina. Την περίοδο εκείνη, οι Oasisήταν αποδιοργανωμένοι. Τα αδέρφια καβγάδιζαν συνεχώς και οι συναυλίες τους ακυρώνονταν αριστερά και δεξιά. Εμείς, ωστόσο, πήγαμε και, πριν τη συναυλία, βρεθήκαμε στα παρασκήνια, όπου γνωρίστηκα με τον τραγουδιστή τους. Μου συστήθηκε, κι εγώ του είπα: «Γεια σου, Ian». «Λάθος, Liam», μου είπε. Στα μισά της συναυλίας, ύστερα από δυο μπύρες, η Christinaκαύλωσε και αποφάσισε να μου πάρει τσιμπούκι. Έτσι πήγαμε στα παρασκήνια. Οι περισσότερες πόρτες ήταν κλειδωμένες, αλλά βρήκα μια ανοιχτή. Ήταν κάτω από την σκηνή και έβγαζε στην αίθουσα ηλεκτροδότησης του σταδίου. Υπήρχαν ένα σωρό μοχλοί, διακόπτες και κουμπιά. Την πέσαμε στο πάτωμα, βγάλαμε τα ρούχα μας και αρχίσαμε να κάνουμε έρωτα. Ήταν μια ωραία ατμόσφαιρα. Ακούγαμε τους πνιχτούς ήχους του συγκροτήματος που έπαιζε από πάνω μας. Όμως, κάποια στιγμή που είχαμε ζωηρέψει, κατεβάσαμε κάποιο μοχλό και, εντελώς ξαφνικά, έσβησαν όλα τα φώτα. Πετάχτηκα όρθιος και έτρεξα στον πίνακα, σίγουρος ότι είχαμε κόψει τον ήχο και το φωτισμό σε ολόκληρο το στάδιο. Τράβηξα με δύναμη ένα μοχλό και τα φώτα ξανάναψαν. Τότε συνειδητοποίησα ότι είχαμε κόψει τα φώτα μόνο σε εκείνο το δωμάτιο, αλλά, αν είχαμε κατεβάσει το διπλανό μοχλό, ο έρωτάς μας θα διέκοπτε απότομα τη συναυλία.
FBI
Καθόμουν εκεί και καταριόμουν τη μοίρα μου, όταν με
επισκέφτηκε το FBI. «FBI; Ούτε που τον ξέρω τον
τύπο. Απλώς τον πήγαινα κάπου και…» «Σταμάτα», με έκοψε ο πράκτορας. «Θέλουμε
να φωτογραφίσουμε την οδοντοστοιχία σου». Φαίνεται ότι ταίριαζα στην περιγραφή
του Ληστή με την Αλογοουρά, ο οποίος είχε πρόσφατα ληστέψει καμιά δεκαριά
τράπεζες στην Καλιφόρνια. Κάποια στιγμή, έφτασε ο ειδικός οδοντίατρος της
αστυνομίας, έχωσε τα αναθεματισμένα του δάχτυλα στο στόμα μου, στράφηκε προς
τον πράκτορα και είπε: «Δεν είναι αυτός». Με μετέφεραν στο «Θερμοκήπιο», τη
φυλακή στο κέντρο του L.A. Ήταν μια απαίσια
ποντικότρυπα. Μόλις έφτασα εκεί, μου είπαν ότι έπρεπε να υποστώ τον παλιό τρόπο
σωματικής έρευνας, δηλαδή να ανοίξω τα κωλομέρια μου, να σηκώσω τα αρχίδια μου
και να τραβήξω το δέρμα του πούτσου μου. Δεν ήξεραν πόσο καιρό θα παρέμενα εκεί
και φοβούνταν μην περάσω μέσα τίποτα παράνομο. Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι είχε
μόλις ψηφιστεί ένας νόμος που έλεγε ότι, αν είχες ουλές από χρήση ναρκωτικών
στα χέρια σου, καταδικαζόσουν αυτόματα σε τρίμηνη κάθειρξη. Κι εγώ είχα
μερικές. Έτσι, πηγαίνοντας για τη σωματική έρευνα, έπιασα την κουβέντα με τον
μπάτσο που ετοιμαζόταν να με ψάξει. Προσπάθησα να του δείξω ότι κατανοούσα τις
δυσκολίες του επαγγέλματός του. Εκείνος μου είπε για την οικογένεια του και,
για μια στιγμή, ήρθαμε κοντά ως άνθρωποι. Με ρώτησε τι γύρευα στο κέντρο, κι
εγώ του είπα ότι σκόπευα να ξαναγυρίσω στο κολέγιο και να ξαναρχίσω τη ζωή μου.
Του είπα ψέματα, αλλά προσπάθησα να είμαι φιλικός απέναντι του. Μόλις έβγαλα
την μπλούζα μου, έμεινε έκπληκτος. «Θεέ μου! Κοίτα τα χέρια σου! Ξέρεις βέβαια
ότι αυτό επισύρει τρίμηνη κάθειρξη», είπε. Του είπα κάτι βλακείες, ότι θα με
απέλυαν από τη δουλειά μου, ότι δε θα μπορούσα να ξαναγυρίσω στο κολέγιο και
ότι έπρεπε να συντηρήσω την κατάκοιτη μητέρα μου. «Φόρα την μπλούζα σου και
κράτα καλυμμένα τα μανίκια σου όσον καιρό θα βρίσκεσαι εδώ», μου είπε.
Στιγμες:
Είχε έρθει η στιγμή για να παίξουν οι Nirvanaκαι ο Kurt σύρθηκε με το ζόρι από εκείνο το καμαρίνι. Κι όμως, αυτός ο τύπος που θύμιζε το Χάρο ανέβηκε στη σκηνή και πετσόκοψε ολόκληρο το ακροατήριο, δίνοντας μια παράσταση που δε θα θέλατε με τίποτα να χάσετε. Η ωμή τους ενέργεια, η μουσικότητά τους, η επιλογή των τραγουδιών τους, έμοιαζαν σαν ηλεκτρικό πριόνι που έκοβε τη νύχτα στη μέση.
Το να ανοίγεις μια συναυλία των RollingStonesείναι μαλακία. Η αλήθεια όμως είναι πως το σημερινό κοινό των RollingStonesείναι γιατροί, δικηγόροι, ορκωτοί λογιστές, εργολάβοι και μεγαλομεσίτες, δηλαδή μια συντηρητική εύπορη ομάδα. Όλοι τους φορούν μπουφάν με το λογότυπο των RollingStonesκαι ξεφυλλίζουν τους καταλόγους τους, αποφασίζοντας ποια μπλουζάκια να αγοράσουν. Εμείς ήμασταν οι μουσικοί επί της υποδοχής, μέχρι να καθίσουν, να αγοράσουν τα γαριδάκια τους. Ήταν κανονικός εφιάλτης.
Στα μισά της συναυλίας, ύστερα από δυο μπύρες, η Christinaκαύλωσε και αποφάσισε να μου πάρει τσιμπούκι. Έτσι πήγαμε στα παρασκήνια. Όμως, κάποια στιγμή που είχαμε ζωηρέψει, κατεβάσαμε κάποιο μοχλό και, εντελώς ξαφνικά, έσβησαν όλα τα φώτα. Πετάχτηκα όρθιος και έτρεξα στον πίνακα, σίγουρος ότι είχαμε κόψει τον ήχο και το φωτισμό σε ολόκληρο το στάδιο.
