ΚΑΛΩΣ (ΚΑΚΩΣ) ΣΑΣ ΒΡΗΚΑ
Καθόμουνα που λέτε στο γραφείο μου στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ και συνέγραφα το ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΕΙΟ, την στήλη μου που φιλοξενείται κάθε βδομάδα εκτός απροόπτου στην Κυριακάτικη έκδοση της εφημερίδας ενώ από την ανοικτή τηλεόραση σαν ηχητικό χαλί στη συγγραφική μου δραστηριότητα έπαιζε κάποιο δελτίο ειδήσεων. Και ξαφνικά σαν κάποια κοσμική συνωμοσία να με είχε βάλει στο στόχαστρο της η φωνή του παρουσιαστή -μπορεί να ήταν ο Γιώργος Λιάγκας αλλά δεν παίρνω όρκο-τράβηξε την προσοχή μου. Κοιτάω στο γυαλί και τι να δω, ο Αντώνης Ρέμος ντυμένος σμηνίας και στο καπάκι ρεπορτάζ από τη ζωή του Παπακαλιάτη στο χακί. Αυτό ήταν, αυτά τα δυο ρεπορτάζ δεν είχαν μπει τυχαία. Κάποιος προσπαθούσε να ξυπνήσει την ωραία κοιμωμένη εθνική μου συνείδηση και να μου θυμίσει ότι αν και έχω σαρανταρίσει δεν έχω εκπληρώσει τις στρατιωτικές μου υποχρεώσεις. Με έλουσε κρύος ιδρώτας, κατάλαβα ότι αν δεν έκανα το καθήκον μου προς την πατρίδα οι ερινύες θα με καταδίωκαν ισοβίως έπρεπε εδώ και τώρα να υπηρετήσω τη θητεία μου και μάλιστα για να τιμωρηθώ για την μέχρι σήμερα ολιγωρία μου στο πιο σκληρό και μάχιμο σώμα. Τα βατράχια οι ΟΥΚάδες, η περίφημη Ομάδα Υποβρύχιων Καταστροφών ήταν η μόνη διέξοδος για μένα για να ηρεμήσω την ταραγμένη εθνική μου συνείδηση. Έπρεπε να έρθω σε επαφή. Έψαξα την ατζέντα μου στο Υ, βρήκα μια καταχώρηση ΥΠΟΒΡΥΧΙΟ. Πήρα αμέσως τηλέφωνο με το που μου απάντησαν είπα χωρίς να πάρω ανάσα ποιος είμαι και τι μου συμβαίνει. Ο συνομιλητής μου είχε μείνει άφωνος. Ρώτησα δειλά «είστε ο διοικητής;». Μετά από μια μεγάλη σιγή μου απάντησε ναι και μου φάνηκε σαν να προσπαθούσε να πνίξει το γέλιο του. Περάστε από εδώ μου είπε και θα δούμε τι μπορούμε να κάνουμε για σας. Πέρασα και να ’μαι. Στρατολογήθηκα στο Υποβρύχιο και θα υπηρετήσω τη θητεία μου στη Μονάδα (υπό την έννοια ότι είμαι μόνος μου) Υποβρύχιων (Αυτο)καταστροφών.
ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΠΡΩΤΗ
ΤΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΟ ΟΧΙ ΤΩΝ ΓΑΛΛΩΝ ΣΤΟ ΕΥΡΩΣΥΝΤΑΓΜΑ
· Τα κανάλια όπως πάντα ξέρουν τι είναι σημαντικό και τι όχι.
Έτσι όλο εκείνο το διάστημα μας βομβάρδιζαν με τη νέα εθνική Μεγάλη Ιδέα.
Μετά το 1917, που για πρώτη φορά είχαν εκστρατεύσει τα ελληνικά στρατά στην Ουκρανία
προκειμένου να καταστείλουν την επανάσταση των Μπολσεβίκων και έφυγαν
ταπεινωμένα, δεν μας είχε ξαναδοθεί η ευκαιρία να πάρουμε το αίμα μας πίσω.
Έτσι είναι απολύτως δικαιολογημένο το γεγονός ότι για κάνα δίμηνο μονοπωλούσε
το ενδιαφέρον των δελτίων η εκστρατεία της Έλενας Παπαρίζου στο Κίεβο που είχε έναν
απλό και εξ αρχής διακηρυγμένο στόχο, να γίνουμε το NumberOne της Ευρώπης. Από τη στιγμή μάλιστα που ο στόχος επετεύχθη,
τα κανάλια αισθάνονται τελείως δικαιωμένα για την επιλογή τους που είχε σαν αποτέλεσμα
η μανούλα μου που δεν ξέρει αγγλικά, να μάθει επιτέλους στα 65 της να τραγουδάει
ένα ξενόγλωσσο άσμα.
Άκου ευρωσύνταγμα!
- *Καθώς καταλαβαίνετε μέσα σε αυτό το κλίμα το γεγονός ότι τα δελτία έκλεβαν κάποια δευτερόλεπτα από την Έλενα και ασχολιόντουσαν με ένα ακατάληπτο θέμα, το Ευρωσύνταγμα, που στο κάτω κάτω της γραφής δεν αφορούσε εμάς αλλά τους Γάλλους που είχαν δημοψήφισμα, ήταν φυσιολογικό να ενοχλήσει πολύ κόσμο. Άκου ευρωσύνταγμα! Με κάτι τέτοια ασχολούνται μόνο οι κουλτουριάρηδες (η λέξη προφέρεται συνοδευόμενη από μορφασμό αηδίας). Εκεί δε που η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο, ήταν όταν για ένα ολόκληρο λεπτό διέκοπταν τα ρεπορτάζ για το μεγάλο θρίαμβο της Γιουροβίζιον για να μας ανακοινώσουν ότι με ποσοστό 55% οι Γάλλοι ψήφισαν ΟΧΙ στο Ευρωσύνταγμα
Δηλαδή μαλάκας είναι ο Καραμανλής;
- Μάλιστα κύριε, οι Πουρκουάδες (οι Γάλλοι που είπαν το 40 πουρκουά να κάτσουμε να αντισταθούμε στο Χίτλερ) ψηφίσαν όχι και θα πρέπει εμείς να κάτσουμε να ασχοληθούμε. Γιατί παρακαλώ; Μήπως μας αφορά και εμάς το ευρωσύνταγμα; Δηλαδή μαλάκας είναι ο Καραμανλής που αντί να βάλει τη χώρα στην περιπέτεια ενός δημοψηφίσματος το πέρασε ωραία ωραία από τη βουλή χωρίς να πάρει κανείς μυρωδιά; Στην τελική αφού είμαστε η χώρα που γέννησε τη δημοκρατία έχουμε εκπληρώσει το καθήκον μας απέναντί της και δεν χρειάζεται κάθε τρεις και λίγο να το επαναεπιβεβαιώνουμε.
Δε φαντάζομαι να μας βάλει κανείς να διαβάσουμε τα 448
άρθρα του ευρωσυντάγματος
- *Και άντε να δεχτώ ότι ως πολίτες της Ε.Ε μας αφορά και εμάς το ρημάδι αφού όμως δεν ξέρουμε τίποτα για δαύτο τι δημοψήφισμα να γινόταν εδώ; Ακόμη ακόμη με τι κριτήριο να αποφασίσουμε αν είχαν δίκιο οι Γάλλοι που ψηφίσαν ΝΑΙ ή αυτοί του ΟΧΙ. Δε φαντάζομαι να μας βάλει κανείς να διαβάσουμε τα 448 άρθρα του ευρωσυντάγματος χωρίς να υπολογίσουμε τα παραρτήματα τις διακηρύξεις και τα πρωτόκολλα.
Τέλος πάντων ας κάνουμε την υποχώρηση να δούμε τι
έγινε στη Γαλλία, ποιοι και γιατί ήταν με το ΝΑΙ ή το
ΟΧΙ και ας βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματα του.
Με αυτά τα επιχειρήματα διεξήχθη το ντέρμπι
- *Καταρχήν όλοι παραδέχονταν ότι η συνθήκη είχε ένα πρόβλημα. Ενώ ένα Σύνταγμα κατοχυρώνει τα δικαιώματα των πολιτών, η συγκεκριμένη συνθήκη το μόνο δικαίωμα που κατοχύρωνε ήταν αυτό της ελευθερίας της αγοράς. Γι αυτό οι πολέμιοι της έλεγαν πως ήταν μια συνθήκη που νομιμοποιούσε και συνταγματικά το νεοφιλελευθερισμό ενώ όσοι την υποστήριζαν έλεγαν ότι στην πραγματικότητα περιέγραφε αυτό που ήδη συμβαίνει. Τότε οι του ΟΧΙ απαντούσαν ότι η συνθήκη του Μάαστριχ και το σύμφωνο Σταθερότητας αφαιρούσαν από τις εθνικές κυβερνήσεις τη δυνατότητα να ασκούν νομισματική και δημοσιονομική πολιτική και έδιναν αυτή τη δυνατότητα στην ευρωπαϊκή επιτροπή που δεν την έχει εκλέξει κανείς οπότε αν πέρναγε το ευρωσύνταγμα θα παγιωνόταν ο νεοφιλελευθερισμός σαν πανευρωπαϊκό μοντέλο διακυβέρνησης οπότε δεν υπήρχε πλέον λόγος να ξαναγίνουν εκλογές σε καμιά χώρα. Οι του ΝΑΙ ανταπαντούσαν ότι πρόκειται απλώς για ένα μεγάλο κρίσιμο και αποφασιστικό βήμα για την πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης. Με αυτά τα επιχειρήματα διεξήχθη το ντέρμπι ανάμεσα στις δύο ομάδες οπότε πάμε καλύτερα να δούμε τις συνθέσεις τους και τις καλύτερες φάσεις του αγώνα.
· Οι συνθέσεις και οι καλύτερες φάσεις του αγώνα.
Το ΝΑΙ κατεβαίνει με τους:
- Με το ΝΑΙ ήταν το κυβερνών δεξιό κόμμα, ο πρόεδρος Σιράκ και ο πρωθυπουργός Ραφαρέν, το Σοσιαλιστικό Κόμμα ή μάλλον η ηγεσία του, καθώς και οι ηγεσίες των Πρασίνων και του μεγαλύτερου γαλλικού συνδικάτου της CGT. Με άλλα λόγια, το σύνολο σχεδόν των μεγάλων πολιτικών δυνάμεων της Γαλλίας. Αυτός είναι και ο λόγος που το 55% υπέρ του ΟΧΙ ήταν ένα αποτέλεσμα που δημιούργησε το λιγότερο ανατροπές. Το στρατόπεδο του ΝΑΙ είχε με το μέρος του όλες τις καθημερινές εφημερίδες εκτός της L' humanite (όργανο του Κομμουνιστικού Κόμματος Γαλλίας). Για το τι συνέβη στην τηλεόραση αρκεί να αναφέρουμε πως το συνδικάτο των δημοσιογράφων, που ήταν επίσης υπέρ του ΝΑΙ, αισθάνθηκε την ανάγκη να διαμαρτυρηθεί γιατί το 73% του τηλεοπτικού χρόνου διατέθηκε στην καμπάνια του ΝΑΙ, ενώ πολλά ήταν τα τοκ σόου που δύο καλεσμένοι, ένας της κυβέρνησης και ένας της σοσιαλιστικής αντιπολίτευσης τα έχωναν στο ΟΧΙ λέγοντας ότι είναι εθνικιστικό, ξενοφοβικό, και ούτε λίγο ούτε πολύ ταύτιζαν τους οπαδούς του με τον Ζαν Μαρί Λεπέν.
Το ΟΧΙ παρατάσσεται με την εξής σύνθεση:
- Στο στρατόπεδο του ΟΧΙ τα πράγματα εξελίχθηκαν ως εξής. Το ίδρυμα Κοπέρνικος που γεννήθηκε το 1997, με στόχο την ενότητα της Αριστεράς, πήρε την πρωτοβουλία και με ένα κείμενο που υπέγραφαν 200 προσωπικότητες, καλούσε σε συστράτευση των δυνάμεων της Αριστεράς για μια καμπάνια υπέρ του ΟΧΙ. Στο κείμενο αυτό ανταποκρίθηκαν το Κομμουνιστικό Κόμμα Γαλλίας, η τροτσκιστική LCR, αλλά και η αριστερή πτέρυγα των Σοσιαλιστών, υπό τους Εμανουελί και Μελανσόν, καθώς και η βάση της CGT που σε συνέδριό της το 82% των συνέδρων ανέτρεψε την υπέρ του ΝΑΙ στάση της ηγεσίας (αξίζει να αναφέρουμε ότι η ηγεσία της CGT δεν είχε χάσει τον έλεγχο της βάσης ούτε τον Μάη του '68). Φτιάχτηκαν 1.000 περίπου τοπικές επιτροπές υπέρ του ΟΧΙ, στις οποίες δραστηριοποιήθηκαν πάνω από 300.000 πολίτες. Το ντεσαβαντάζ των ΜΜΕ καλύφθηκε με χιλιάδες συγκεντρώσεις και συζητήσεις καθώς και με πολύ διάβασμα. Τα βιβλία για το Ευρωσύνταγμα ήταν για αρκετούς μήνες στην κορυφή των καταλόγων των μπεστ σέλερς. Το αποτέλεσμα της κάλπης ήταν ενδεικτικό για το ποιούς συγκίνησε η κάθε καμπάνια
Το ΟΧΙ πρώτευσε σε μπαρ, κλαμπ και συναυλίες
- Ήταν αυτοί που ψήφισαν υπέρ του ΟΧΙ μια ετερόκλητη πολιτική συμμαχία αντιευρωπαϊστών; ΟΧΙ ψήφισαν το 80% των Γάλλων εργατών, το 79% των ανέργων, το 71% των συμβασιούχων, το 64% των μισθωτών του δημοσίου τομέα και το 56% του ιδιωτικού, το 66% των νοικοκυριών με εισόδημα κάτω των 1.500 ευρώ και βέβαια το 70% των αγροτών. Αν πάλι δούμε το θέμα ηλικιακά, το ΟΧΙ πρώτευσε σε μπαρ, κλαμπ και συναυλίες αφού το επέλεξε το 59% των νέων μεταξύ 18 - 24 ετών, το 59% εκείνων μεταξύ 25 - 34 ετών και το 65% ηλικίας 35 - 49 ετών. Επιπλέον, το 72% των ψηφοφόρων του ΟΧΙ δήλωσε στα έξιτ πολ φιλοευρωπαϊστές. Όσο για την επιρροή του Λεπέν στο στρατόπεδο του ΟΧΙ αξίζει να αναφέρουμε ότι στο παραδοσιακό του προπύργιο τη Μασσαλία, η συγκέντρωσή του μάζεψε 500 άτομα, ενώ μόνη της η LigueCommunisteRevolutionaire μάζεψε στο ίδιο μέρος 2.200 άτομα. Άλλωστε και στα έξιτ πολ μόνο το 17% από τους ψηφίσαντες ΟΧΙ δήλωσαν οπαδοί της δεξιάς ή της άκρας δεξιάς. Αντίθετα, ΟΧΙ ψήφισε το 98% των ψηφοφόρων του ΚΚΓ, το 95% των οπαδών της άκρας αριστεράς, το 64% των Πρασίνων και το 59% των υποστηρικτών του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Όπου μιλούν οι αριθμοί τα λόγια περιττεύουν.
Θυμίζει Γένοβα
- Για όλους αυτούς τους λόγους φαίνεται ότι οι δυνάμεις που στήριξαν το ΟΧΙ μιλούν για ένα αριστερό αντινεοφιλελεύθερο εκλογικό αποτέλεσμα, τολμάνε και συγκρίνουν το κινηματικό ΟΧΙ στο νεοφιλελευθερισμό που φώναξαν οι 300.000 διαδηλωτές στη Γένοβα με το αποτέλεσα του γαλλικού δημοψηφίσματος και ισχυρίζονται ότι είναι η πρώτη φορά που σε μια χώρα του ανεπτυγμένου βορρά και στο πλαίσιο μιας θεσμικής εκλογικής αναμέτρησης μια κοινωνία είχε την ευκαιρία να πει επίσημα ΟΧΙ στη φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Ταυτόχρονα, με το συνέδριο των τοπικών επιτροπών υπέρ του ΟΧΙ που έγινε στο Παρίσι στις 25 και 26 Ιουνίου αναζήτησαν τους τρόπους ώστε αυτό το νέο τεράστιο ενωτικό κοινωνικό κίνημα να βρει τρόπους να εκφραστεί και πολιτικά. Με άλλα λόγια, να ιδρυθεί ένα ενωτικό πολιτικό κόμμα που θα προσπαθήσει να εκφράσει τις κοινωνικές δυνάμεις του ΟΧΙ.
Η Έλενα στο 4ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ
- Κατά περίεργο τρόπο αυτά αφορούν και εμάς εδώ στην Ελλάδα, αφού στο 4ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ που θα διεξαχθεί στην Αθήνα την άνοιξη του 2006, τα κινήματα της Ευρώπης θα προσπαθήσουν να περιγράψουν αυτή την άλλη Ευρώπη που είναι εφικτή και αναγκαία και την οποία οραματίζονται στη θέση του Ευρωσυντάγματος που απορρίπτουν. Τώρα, αν στο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ σας πλησιάσει κανένας Γάλλος και σας πουλάει μαγκιά ότι αυτοί είναι οι πρωτοπόροι που άνοιξαν το δρόμο για όλα αυτά, σας παρακαλώ να του θυμίσετε ότι όταν αυτοί ασχολιόντουσαν με τα Ευρωσυντάγματα, όλη η Ευρώπη λικνιζόταν στους ρυθμούς του Mynumberone της Έλενας Παπαρίζου. Και αν δυσκολεύετε να προφέρει το ζήτα απ' το όνομά της να επιμείνετε ότι είναι Παπαρίζου με ζήτα, ούτε θήτα ούτε δέλτα.
