Λίγες μέρες πριν γράψω αυτές τις γραμμές, όσο ακόμη τεμπέλιαζα (= επεξεργαζόμουν το θέμα εντελώς εσωτερικά), πάνω σε μια αμπελοφιλοσοφική, περί “deadline” και άλλων τέτοιων περίεργων όρων κουβέντα μ’ ένα φίλο μου, γυρίζει ο τύπος και μου κάνει «ποιος είναι αυτός ο Πάπας ρε; Ο man που πάει στην Αμερική και φτιάχνει όλες τις συμφωνίες για τα πετρέλαια;»
Γέλασα όταν τον άκουσα, γιατί είχα βρει, απαίδευτα εντελώς, τουλάχιστον τον πρόλογο μου.
Για να νιώσει κάποιος τη δύναμη του Πάπα, αρκεί να σκεφτεί τα εξής: ο Πάπας, όποτε θελήσει, συναντά και συνδιαλέγεται επί ίσοις όροις (σεμνή διατύπωση), με όποιον αυτός θελήσει. Θέλει να περάσει το απόγευμα του μ’ έναν πραγματικά έξυπνο άνθρωπο; Στέλνει ένα sms στον George Bush και πολύ εύκολα η επιθυμία του γίνεται απτή πραγματικότητα, με τη Χάρη του Θεού και το ένα δις Καθολικών στην τσέπη από το ράσο του να αγρυπνούν.
Επιθυμεί ο Ποντίφικας ένα τσάι στη Σαχάρα; Piece of cake! Το οποίο, σημειωτέον, θα του σερβίρει πιθανώς προσωπικά ο ατίθασος συνταγματάρχης Καντάφι, που ίσως κιόλας δεν αρκεστεί στο χειροφίλημα. Ένα δείπνο με τον Πάπα αποδίδει καθαρό πολιτικό όφελος, προσφέροντας σε κάθε «ισχυρό» τη συμπάθεια του λαού και λίγο παραπάνω κύρος, τόσο στην persona του, όσο και στο «βασίλειο» που διαφεντεύει.
Όταν ο Fidel Castro επισκέφτηκε το Βατικανό το 1997, αποχαιρέτησε τον Πάπα προσκαλώντας τον να επισκεφτεί κι αυτός την πεινασμένη πια «επανάσταση» του στην (καθολικά θρησκευόμενη) Κούβα. “I hope to see you in Cuba soon”. Όπως κι έγινε πολύ σύντομα, σε μια τουρνέ όπου ο Πάπας αποθεώθηκε, μα και ο κακομοίρης ο Fidel μια, δυο συμπάθειες παραπάνω σίγουρα θα τις κέρδισε από το ποίμνιο.
Τον κάθε Πάπα εκλέγουν 115 Καρδινάλιοι εκλέκτορες. Το σημαντικό είναι πως αυτοί δεν είναι αιρετοί, αλλά διορισμένοι από τον προηγούμενο Πάπα. Ο Ratzinger, ως ο πιο στενός συνεργάτης του (Χρόνια Με Το Ένα Πόδι Στον Τάφο, αν ήταν Ινδιάνος ) Πάπα Ιωάννη - Παύλου ΙΙ, αν ήθελε να διαμορφώσει προς ίδιον όφελος τους σχηματισμούς του Κονκλάβιου των Καρδιναλίων, βρίσκονταν την κατάλληλη στιγμή στην κατάλληλη θέση.
Στην ήδη συντηρητική κι αναχρονιστική πορεία (και) του Καθολικισμού, ο νέος Πάπας δεν πρόκειται (σύμφωνα με τους μπουκ) να επιφέρει καμιά αναστάτωση ή επικίνδυνη ανανέωση. Η επιλογή του Ratzinger προσφέρει στην Εκκλησία τη σιγουριά του συντηρητισμού. Ο Ratzinger, εκτός της συντηρητικότητας του προκατόχου του σε θέματα κυρίως ηθικής, έχει δυο «ψώνια» παραπάνω - δεν «πηγαίνει» τους Μουσουλμάνους κι εμφανίζεται από αυστηρότατος έως «ακροδεξιός» σε ζητήματα εκκλησιαστικής τάξης. Η προοπτική ενός Λατινοαμερικάνου ή Αφρικανού Πάπα αποδείχτηκε «εξωτική», ίσως και επαναστατική ακόμα. Ο Ratzinger ως Καρδινάλιος, τοποθέτησε εαυτόν στον ακριβή «πολιτικό» αντίποδα ενός «ακτιβιστικού» εκκλησιαστικού κινήματος που αναπτύχθηκε στη Λατινική Αμερική, ενώ κάποιους ιερείς που αναμείχθηκαν ενεργά στον πόλεμο κατά της φτώχειας, τους κυνήγησε ως μαρξιστές.
Στις Η.Π.Α., όσο χρήσιμος φάνηκε ο Πάπας Ιωάννης - Παύλος ΙΙ, για τη φθορά του Κομμουνισμού στην Ανατολική Ευρώπη, άλλο τόσο ταιριαστός μπορεί να αποδειχτεί και ο Ratzinger, ως Βενέδικτος ΙΣΤ. Το πακέτο συντηρητισμός, «ηθική», δεξιά ψυχολογία του προέδρου Μπους εφάπτεται μάλλον τέλεια με το αντίστοιχο τρίγωνο της κοσμοθεωρίας του Βενέδικτου. Ο σταυροφόρος πρόεδρος, χέρι χέρι με το στρατιώτη Πάπα, πολιορκούν τα τείχη των Αγίων Τόπων, με το ιερό καθήκον να διώξουν τους χομεϊνήδες άπιστους και να συνθλίψουν Τρισκατάρατα Κακά - σαν τον Σαντάμ και την Τρομοκρατία.
Η αιώνια λιακάδα του Ιωάννη - Παύλου ΙΙ
Το περίεργο είναι πώς ο Πάπας κατάφερνε ν’ απολαμβάνει τέτοια αγάπη από τον κόσμο. Ο καταβεβλημένος και συμπαθητικός παππούλης Πάπας Ιωάννης - Παύλος ΙΙ δεν ήταν απ’ αυτούς που θα σου συγχωρήσουν και πολλά.
- Η χρήση του προφυλακτικού, όπως και κάθε άλλης μορφής αντισύλληψης, θεωρείτο ανίερη και μάλιστα ακόμα και για χώρες της Αφρικής ή της Ασίας όπου το AIDS κι ο Ebola κυριολεκτικά θερίζουν, ενώ το πρόβλημα του υπερπληθυσμού καταδικάζει τις μεγάλες μάζες σε δια βίου κατάσταση απόλυτης φτώχειας.
- Αν μια γυναίκα, για οποιοδήποτε λόγο, προχωρήσει σ’ έκτρωση, η αμαρτία που τη βαραίνει στα μάτια του θεού, είναι πολύ μεγάλη.
- Το προγαμιαίο sex συνιστά βδελυγμία.
- H ομοφυλοφιλία είναι (και) γι’ αυτόν κάτι σαν «κουσούρι».
- Στο αίτημα της γυναικείας ιεροσύνης η απάντηση είναι αρνητική.
- Σε ανθρώπους που κάνουν χρήση ναρκωτικών ή θέλουν να παντρευτούν - στην εκκλησία δηλαδή με «παπά και με κουμπάρο» - το γκέι σύντροφο τους, υποδεικνύεται ευγενικά η πύλη που οδηγεί στην Κόλαση…!
- Αν οι θέσεις αυτές απλώς εξέφραζαν την πολιτική του προηγούμενου Πάπα, μάλλον ενθουσιάζουν το νεοδιορισθέντα. Ο Ratzinger ήταν όλα τα προηγούμενα χρόνια ο κυριότερος θεμελιωτής της θεολογικής ορθότητας των κομβικών επιλογών του Ιωάννη - Παύλου ΙΙ. Η προσωπική του δυναμική και τα καλά «κονέ» του στους πολύπλοκους κύκλους της δομής του Καθολικισμού, ήταν ευρέως γνωστά. Το περιοδικό “TIME”, στην έκδοση του στις 02/01/05 «έδωσε» τον Ratzinger πρώτο φαβορί της μεγάλης κούρσας. Τυχαία; Καθόλου.
Πριν
ΠάπαςΙωάννης- ΠαύλοςΙΙ
1/3 James Bond, 2/3 John the Baptist
Ο Πάπας Ιωάννης Παύλος γεννήθηκε
το 1920, στην Πολωνία, σ’ ένα χωριό κοντά στην Κρακοβία. Σε ηλικία 9 χρονών
χάνει τη μητέρα του και 3 χρόνια αργότερα ο μεγαλύτερος αδελφός του Έντμουντ
πεθαίνει από υψηλό πυρετό. Στα 18 του χρόνια, ο Κάρολος Βοϊτίλα (Karol
Wojtyla), όπως ήταν το κοσμικό του όνομα, ξεκινά να σπουδάζει φιλοσοφία στο
πανεπιστήμιο της Κρακοβίας. Την ίδια περίοδο συμμετέχει σαν ηθοποιός σε θεατρικές
παραστάσεις, μάλλον underground για τα δεδομένα της εποχής. Τα χρόνια της
ναζιστικής κατοχής πεθαίνει ο πατέρας του κι ο ίδιος αναγκάζεται να εργαστεί σε
νταμάρι για να αποφύγει την εκτόπιση ή φυλάκιση του από τους ναζί. Το 1942
ξεκινά τις ιερατικές του σπουδές και το 1946 βρίσκεται πια στο ground zero της
καριέρας του - χειροτονείται ιερέας. Αρχίζει έτσι η κατακόρυφη πορεία του στα
αξιώματα και κλιμάκια της Καθολικής Εκκλησίας. Μια συνεχής άνοδος που το 1978
θα τον εναποθέσει απαλά στο θρόνο του. Είναι πια ο 264ος διάδοχος του Απόστολου
Πέτρου στην Επισκοπή της Ρώμης - ο «κολλητός» του Θεού επί γης.
Σωτηρία εκ θαύματος
Στις 13 Μαΐου του 1981 ο Τούρκος
Mehmed Ali Agca προσπαθεί να δολοφονήσει τον Πάπα Ιωάννη Παύλο. Σε πολύ μικρή
απόσταση από τον Πάπα ο Agca πυροβολεί 3 φορές εναντίον του και τον τραυματίζει.
Δυο χρόνια αργότερα ο Πάπας επισκέπτεται τον Agca στο κελί του στις φυλακές της
Ρώμης. Έπειτα από την απόπειρα αυτή δολοφονίας του Πάπα καθιερώθηκε στις
δημόσιες εμφανίσεις του να διασχίζει τα αφιονισμένα για την ευλογία του πλήθη
των πιστών με το “popemobile”- ένα μικρό όχημα που περιβάλλεται από αλεξίσφαιρο
γυαλί. Έτσι, ο Πάπας μπορούσε να ευλογεί τους πιστούς, πολύ περισσότερο cool
απ’ όσο θα αισθανόταν αν συνέχιζε να εμπιστεύεται τη ζωή του στις βουλές του
Κυρίου ή τη νευρικότητα του sharp shooter και κομμάτι δύσκολο ο επόμενος
«κακός» να έβγαινε ερασιτέχνης και ψυχικά «ιδιόρρυθμος», όπως ο Τούρκος
φανατικός.
Πρωτεργάτης της νίκης ενάντια στον κομμουνισμό
Το 1979 ο Κarol Wojtyla
επισκέπτεται την κομμουνιστική Πολωνία ως Πάπας Ιωάννης - Παύλος ΙΙ. Οι
συμπατριώτες του τον υποδέχονται με μεγάλο ενθουσιασμό - είναι γι’ αυτούς μια
πρώτη ευκαιρία να δείξουν με έμμεσο αλλά και πολύ σαφή τρόπο την αγανάκτηση
τους για τη δικτατορία ala communa που «λούζονταν» στο σβέρκο τους τόσο καιρό.
Ένα χρόνο μετά την πρώτη αυτή επίσκεψη του Πάπα στη γενέτειρα του, ιδρύεται
στην Πολωνία από τον εργάτη Lech Walesa και τους εργάτες των ναυπηγείων
“LENIN”, το πρώτο σε ολόκληρο το κομμουνιστικό μπλοκ εργατικό συνδικάτο, εντελώς
ανεξάρτητο από τον κομματικό μηχανισμό: η «Αλληλεγγύη». Την ιδρυτική πράξη της
«Αλληλεγγύης» υπογράφει ο Lech Walesa μ’ ένα στυλό - αναμνηστικό δωράκι - του
Πάπα. Στη δεύτερη επίσκεψη του στην Πολωνία, το 1987, ο Πάπας μπροστά σε
750.000 ανθρώπους που τον επευφημούν, κηρύττει με νόημα πως «δεν υπάρχει πιο
αποτελεσματικός αγώνας από την αλληλεγγύη…». Λίγο αργότερα, το 1989, ο Mikhail
Gorbachev θα είναι ο πρώτος Σοβιετικός ηγέτης που επισκέπτεται το Βατικανό. Τον
Ιούνιο της ίδιας χρονιάς, στην Πολωνία, η «Αλληλεγγύη» και ο Walesa κερδίζουν
καθαρά στην πρώτη ελεύθερη εκλογική αναμέτρηση. Ακολουθούν αλυσιδωτές πολιτικές
αναταράξεις και η πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων στην ανατολική Ευρώπη-
μια εξεγερμένη «ταλάντωση» που θα κορυφωθεί με την πτώση του «Τείχους του
Βερολίνου» τον Οκτώβριο του 1989. Σήμερα, ο γιάπη Lech Walesa μιλώντας για τον
πάπα Ιωάννη- Παύλο τον χαρακτηρίζει «πρωτεργάτη της νίκης ενάντια στον
κομμουνισμό», ενώ ο (pizza freak) Gorbachev συμπληρώνει: «ότι έγινε, θα ήταν
ανέφικτο δίχως τον Πάπα». Όσο πομπώδες κι αν ακούγεται κάτι τέτοιο, οι
προσευχές του Ιωάννη - Παύλου «έδεσαν» όντως πολύ όμορφα με άλλους κρίσιμους
για την πτώση του κομουνισμού παράγοντες - την άθλια οικονομική πραγματικότητα
στις χώρες του ανατολικού μπλοκ, τις φασίζουσες πρακτικές των κομμουνιστικών
κρατικών μηχανισμών, τη στιβαρή αντικομουνιστική πολιτική όμορφων κυριών και
κοτσονάτων ζεν πρεμιέ, όπως η Margaret Thatcher και ο Ronald Reagan…
Ο ίδιος ο Πάπας Ιωάννης- Παύλος ΙΙ, στο βιβλίο του “Memory and Identity: Personal Reflections”, χαρακτηρίζει τον κομμουνισμό ως «το Κακό μεταμορφωμένο σε πολιτικό σύστημα». Με τέτοιες ατάκες μάλλον δικαιώνονται κάποιοι που στην αρχή των ‘90s, έλεγαν για τον μακαρίτη Πάπα «στο 1/3 του είναι σαν τον James Bond, στα υπόλοιπα 2/3 θυμίζει τον Ιωάννη το Βαπτιστή». Ο Timothy Garton Ash, ιστορικός στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, αναπτύσσει ένα περισσότερο μαθηματικό σκεπτικό - «αν δεν υπήρχε ο Πάπας, δε θα υπήρχε Αλληλεγγύη - αν δεν υπήρχε η Αλληλεγγύη, δε θα υπήρχε ο Gorbachev - αν δεν υπήρχε ο Gorbachev, δε θα έπεφτε ο κομμουνισμός».
Ο Jarek Cieleski είναι ένας Πολωνός ιερέας, διευθυντής του γραφείου Τύπου και του τηλεοπτικού σταθμού του Βατικανού “Tele Padre Mio”, Δείτε πως περιγράφει τις τελευταίες στιγμές του Πάπα Ιωάννη - Παύλου ΙΙ. « Ο Πάπας ύψωσε το δεξί του χέρι ευλογώντας τα πλήθη που έψαλαν στην πλατεία του Αγ. Πέτρου. Όταν η προσευχή των πιστών σταμάτησε, ο Πάπας καταβάλλοντας μεγάλη προσπάθεια ψιθύρισε “amen” και ξεψύχησε.» Λέτε ο πατήρ Cieleski, να έκανε ένα φεγγάρι και σκηνοθέτης στην Cinecitta;
Παρατήρηση: ο πατήρ Cieleski δεν παρευρίσκονταν στη νεκρική ομήγυρη του Πάπα.
Και μετά
Pope Benedict XVI: Joseph Ratzinger
Το ροτβάιλερ του Θεού
O Joseph Ratzinger, γιος αστυνομικού, γεννήθηκε το 1927 στη Βαυαρία και μεγάλωσε σ’ ένα μάλλον αυστηρό, «ρωμαιοκαθολικό» περιβάλλον. 78 χρόνια μετά είναι ο πρώτος νέος Πάπας της τρίτης χιλιετίας κι ένας από τους γηραιότερους όλων των εποχών.
Το 1941 ο Ratzinger γίνεται 14 χρονών κι όπως υποχρεώνεται
από το νόμο υπηρετεί σε αντιαεροπορική μονάδα του γερμανικού (ναζιστικού)
στρατού. Ένα χρόνο αργότερα εκπαιδεύεται στο Πυροβολικό, όπου ίσως κιόλας
τραγούδησε το κλασσικό «στο κανόνι μου επάνω θα πεθάνω». Μετά το τέλος του
πολέμου «φιλοξενείται» από τους Αμερικανούς σε στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου. Ο
ίδιος υποστηρίζει πως αυτομόλησε ηρωικά πριν τη συνθηκολόγηση των ναζιστών. Κάποιοι
τον διαψεύδουν και λένε πως «η αγιότητα του» παραδόθηκε μόνο μετά την τελική
ήττα.
Το 1980 ο προηγούμενος Πάπας ζητά από τον Ratzinger να ηγηθεί του «Συμβουλίου της Πίστεως» (Congregatio Fidei). Αυτό το πολύ εύηχο «Συμβούλιο της Πίστεως» μέχρι το 1908 ονομαζόταν “Holy Office of Inquisition”, όπερ μεθερμηνευόμενο «Ιερή Εξέταση». Είναι σίγουρο πως από το προηγούμενο πόστο του, είχε δώσει εντολή ν’ αποφεύγεται η δημοσιοποίηση στον Τύπο, «ιστοριών» που εμπλέκουν καθολικούς ιερείς σε σκάνδαλα «σεξουαλικής κακοποίησης». Ακούστε τι λέει ο ίδιος για το θέμα: « Στην Εκκλησία κι οι ιερείς είναι αμαρτωλοί. Αλλά είμαι προσωπικά πεπεισμένος πως οι συνεχείς δημοσιεύσεις στον Τύπο για περιπτώσεις όπου Καθολικοί ιερείς αμάρτησαν, είναι μέρος μιας σχεδιασμένης εκστρατείας». Does it sound familiar to you?
Ο αιδεσιμότατος Τόμας Ριζ είναι ένας ιησουΐτης θεολόγος και μέχρι πρότινος εκδότης του “America”, ενός από τα δημοφιλέστερα καθολικά περιοδικά στις Η.Π.Α. Υπό τη διεύθυνση του αιδεσιμότατου Ριζ το περιοδικό λειτουργούσε πάνω στη λογική του διαλόγου, για όποιο θρησκευτικό ζήτημα ή αντίθετη με τα ειωθότα άποψη προέκυπτε στην Εκκλησία. Ο Ratzinger, προφανώς με την ιδιότητα του Chief της Ιεράς Εξέτασης, διαμαρτυρήθηκε «χοντρά» στον «ηγούμενο» του Τάγματος των Ιησουϊτών κι ο «εναλλακτικός» αιδεσιμότατος Ριζ απολύθηκε από τη θέση του εκδότη. Η πολυφωνία του περιοδικού έκατσε στο λαιμό του υπερσυντηρητισμού που δέρνει τον Ratzinger, μαζί και τα περισσότερα μέλη της «αυλής» του Βατικανού.
Τις δεκαετίες του ‘70 και του ‘80 αναπτύχθηκε στη Λατινική Αμερική ένα ριζοσπαστικό εκκλησιαστικό ρεύμα, η «Θεολογία της Απελευθέρωσης». Στους κόλπους του κινήματος αυτού, δομούνταν μικρές ομάδες αυτοοργάνωσης των φτωχών καθολικών της Λατινικής Αμερικής. Με τον τρόπο αυτό συνδυάζονταν κοινωνικές δραστηριότητες, συμμετοχικός εκκλησιασμός, μελέτη της Βίβλου και μαζί μ’ αυτά, «κινήσεις αλληλοβοήθειας». Ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της «Θεολογίας της Απελευθέρωσης» ήταν ο Βραζιλιάνος Λεονάρντο Μποφ, θεολόγος και μέλος του Τάγματος των Φραγκισκανών μοναχών. Η σχέση του Μποφ με το νυν Πάπα, ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς - ο Ratzinger ήταν ένας από τους δύο εισηγητές της διδακτορικής διατριβής που υπέβαλε ο Μποφ στο πανεπιστήμιο του Μονάχου, ενώ, όταν δέκα χρόνια μετά, ο Μποφ εξέδωσε ένα βιβλίο που «χτυπήθηκε» σκληρά από τους αρτηριοσκληρωτικούς ως αιρετικό, ο Ratzinger τον υπερασπίστηκε. Όμως μετά την τοποθέτηση του Ratzinger στην ηγεσία του «Συμβουλίου της Πίστεως», η στάση του απέναντι στο βραζιλιάνο θεολόγο ήρθε «τούμπαλιν». Το 1984, στέλνει στον Μποφ επιστολή με την οποία του ζητούσε ν’ απολογηθεί επίσημα για το περιεχόμενο του βιβλίου του. Όπως σχολιάζει ο ίδιος ο Μποφ- “ο Καρδινάλιος Ratzinger φανταζόταν πως καθεμιά από τις, 50.000 περίπου, «Εκκλησιαστικές Κοινότητες Βάσης» (ομάδες αυτοοργάνωσης) που υπήρχαν στα μέσα της δεκαετίας του ’80 στη Βραζιλία, ήταν κι ένας διαφορετικός κομμουνιστικός πυρήνας, όπου εκπαιδεύονταν οι αγωνιστές, αφού σ’ αυτές τις κοινότητες μιλούσαμε συνέχεια για αγώνα”. Αν και αρχικά οι εξηγήσεις του Μποφ θεωρήθηκαν επαρκείς, το 1985 το Βατικανό και ο Ratzinger* προσωπικά τον καθαίρεσαν από την έδρα της Θεολογίας, από τη συντακτική επιτροπή της «Εκκλησιαστικής Επιθεώρησης Βραζιλίας» και του επεβλήθη το «επιτίμιο» της «νεκρικής σιωπής», που σήμαινε πως για ένα ακαθόριστο χρονικό διάστημα δεν του επιτρεπόταν να δημοσιεύει κείμενα ή να πραγματοποιεί δημόσιες ομιλίες. Σύντομα, οι κυρώσεις αυτές εναντίον του Μποφ, αίρονται από το Βατικανό, για να του επιβληθούν ξανά το 1992. Αυτή τη φορά ο διωγμός του διευρυνόταν. Ίσχυε ότι και πριν, μόνο που τώρα έπρεπε κιόλας… να εγκαταλείψει την αμερικανική ήπειρο και να «μονάσει» σε κάποιο από τα μοναστήρια του Τάγματος του στις Φιλιππίνες ή την Κορέα. Σήμερα ο Μποφ, απαλλαγμένος πια από το ράσο του μοναχού (παραιτήθηκε), με την ιδιότητα του πανεπιστημιακού δάσκαλου και την ψυχή του γνήσιου ακτιβιστή συνεχίζει να διδάσκει και ν’ αγωνίζεται για τους αδύναμους.
« Η θρησκεία δεν πρέπει να μετατρέπεται σε όχημα πολιτικών
ιδεολογιών. Η αυτονομία της Χριστιανοσύνης πρέπει να διαφυλαχτεί έναντι των
οπλισμένων ριζοσπαστών της παγκόσμιας επανάστασης, όσο ευγενικές κι αν μπορεί
να είναι οι προθέσεις τους».
Απότοβιβλίοτου Joseph Ratzinger, “Salt of the Earth”
O Joseph Ratzinger, «βάφτισε» το Ποντιφικάτο του (σα να λέμε τη βασιλεία του), Βενέδικτος, όνομα που παραπέμπει σ’ έναν άγιο του 6ου αιώνα, που πιστώνεται τον εκχριστιανισμό μεγάλου τμήματος της δυτικής Ευρώπης. Το 1964 μάλιστα, ο άγιος Βενέδικτος, ανακηρύχθηκε από τον τότε Πάπα, ως ο «άγιος της Ευρώπης και προστάτης της Δύσεως». Με κάτι τέτοιο πιθανότατα μεγαλοπιάνεται και ο Ratzinger, που έχει πρόσφατα πάρει σαφή θέση κατά του μουσουλμανισμού και εναντίον της ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας, προφανώς προτιμώντας από ένα μέλλον πολύ-πολιτισμικότητας και ανεξιθρησκείας, μια Ευρώπη σαν κλειστό κλαμπ της χριστιανικής ελίτ.
Τον αυστηρό κύριο Ratzinger οι επικριτές του συχνά τον ειρωνεύονται χαρακτηρίζοντας τον “God’s Rottweiler”. Φανταστείτε λοιπόν αυτό το μαντρόσκυλο της εκκλησιαστικής τάξης και υποταγής, το Μάη του ’68, όταν η εξέγερση φοιτητών και εργατών πέρασε τα γαλλογερμανικά σύνορα. Ο Ratzinger ήταν τότε τακτικός καθηγητής θεολογίας στο πανεπιστήμιο του Tubingen και σίγουρα είχε αρκετές ευκαιρίες να «καμαρώσει», με πόση σαστιμάρα άραγε και οργή, τους αγαπητούς του φοιτητές σε ακραίες προσωπικές τους στιγμές - μέχρι και να «αμφισβητούν την αυθεντία του καθολικού καθηγητικού κατεστημένου». Τα παλιόπαιδα…
« Στα ροκ φεστιβάλ πολύ συχνά συμβαίνει ένα είδος λατρείας, που στην πραγματικότητα έρχεται σε αντίθεση με τη χριστιανική».
Joseph Ratzinger, “The Spirit of Liturgy”
O Georg Ratzinger είναι αδερφός του νυν Πάπα, μόνο που ο ίδιος έμεινε απλός παπάς.
Μάλιστα τα 2 αδέλφια Ratzinger χειροτονήθηκαν μαζί ιερείς, στις 29 Ιουνίου 1951. Πολύ λίγο μετά την ανακοίνωση του ονόματος του αδερφού του ως νέου Πάπα, οι δημοσιογράφοι ρώτησαν τον Georg… «τι έχει να πει». Φάνηκε ιδιαίτερα λακωνικός. «Δυστυχώς», τους απάντησε!
