Underground Cinema και ένας καφές
Στο άκουσμα του όρου underground κινηματογραφική σκηνή το μυαλό μπορεί να πάει σε περιθωριακούς σκηνοθέτες και παραγωγούς. Σε ηθοποιούς που σιχαίνονται τις διαφημίσεις, την τηλεόραση και ότι οτιδήποτε μαζικό. Μπορεί όμως να ταξιδέψει και σε ανθρώπους που έχουν γούστο και μεράκι τον κινηματογράφο άλλα αδιαφορούν γι’ αυτούς που θα παρακολουθήσουν το αποτέλεσμα. Σε αυτούς δηλαδή που κάνουν αυτό που θέλουν μόνο για την ευχαρίστηση να το κάνουν και το κάνουν για την πάρτη τους. Η ευχαρίστηση αυτή είναι ίσως και το μοναδικό κοινό στοιχείο με τους κατασκευαστές ενός, κυριολεκτικά, undergroundcinema στο Παρίσι.
Το Παρίσι αναπαύεται πάνω σ’ ένα δίκτυο υπόγειων στοών, υπονόμων, κατακομβών κι αιθουσών, που ξεκίνησαν να κατασκευάζονται από τα ρωμαϊκά χρόνια. Η κατασκευή τους συνεχίστηκε και τον μεσαίωνα. Σήμερα όλοι υποθέτουν, ότι έχει σταματήσει (ή μήπως όχι;). Το δίκτυο αυτό έχει συνολικό μήκος 250 χλμ. κι εκτός των άλλων οργανικών πλασμάτων φιλοξενεί και πολλά πτώματα από τον 17οαιώνα, όταν παρουσιάστηκε συμφόρηση στα επίγεια νεκροταφεία. Από τo1950 απαγορεύτηκε η είσοδος στις στοές, εκτός από ένα μικρό τμήμα τους, στο οποίο γίνονται σήμερα ξεναγήσεις τουριστών. Στο απαγορευμένο κομμάτι κινούνται μόνο παράνομοι «μυημένοι», που ονομάζουν τους εαυτούς τους «Κατάφιλους» και συχνά γίνονται συναντήσεις και πάρτυ σε ειδικά διαμορφωμένους υπόγειους χώρους.
Το σύμπλεγμα των στοών και η δράση των κατάφιλων εποπτεύονται από ειδικό τμήμα της γαλλικής αστυνομίας που δημιουργήθηκε το 1990 για να ελέγχει τις τυχόν παράνομες εισόδους στις απαγορευμένες στοές. Κατά τη διάρκεια άσκησης του τμήματος αυτού, πριν από ένα οχτάμηνο περίπου, ανακαλύφτηκε κάτω από το μουσείο του κινηματογράφου στο Trocadero, ένας τεράστιος, μη χαρτογραφημένος, αμφιθεατρικός θάλαμος 400 τ. μ., που θύμιζε εγκαταλειμμένο νταμάρι και φιλοξενούσε έναν undergroundκινηματογράφο, σε βάθος 20 μ. κάτω από την επιφάνεια της γης. Υπήρχε οθόνη κανονικών διαστάσεων, μηχανή προβολής, εξώστης λαξευμένος στο βράχο και φυσικά καθίσματα. Έξω από τον κινηματογράφο υπήρχε κλειστό κύκλωμα με κάμερες που κατέγραφαν κάθε κίνηση. Το όλο σύστημα ενεργοποιούσε ένα μαγνητόφωνο που έπαιζε μια κασέτα με γαυγίσματα σκύλων, όταν κάποιος πλησίαζε αρκετά.Η κινηματογραφική αίθουσα συνδεόταν μ’ ένα μικρότερο θάλαμο, ο οποίος λειτουργούσε σαν restaurant – bar. Εκεί βρέθηκε ένα μικρό μπαράκι, γεμάτο με μπουκάλια ουίσκι και άλλα ποτά, τραπέζια και καρέκλες. Βρέθηκε επίσης ένα μαγειρικό σκεύος παρασκευής κουσκούς.
Στο ταβάνι της κινηματογραφικής αίθουσας υπήρχαν ζωγραφισμένες δύο σβάστικες, γεγονός που οδήγησε ορισμένους να υποθέσουν, ότι πρόκειται για νεοναζί. Υπήρχαν όμως και κάποιοι κέλτικοι σταυροί και αρκετά αστέρια του Δαβίδ, δημιουργώντας έτσι ένα πιο πυκνό πέπλο μυστηρίου γύρω από τους κατασκευαστές και χρήστες του χώρου. Οι αρχές φαίνεται ν’ απορρίπτουν την ιδέα των εξτρεμιστών. «Πρόκειται μάλλον για κάποια σέκτα ή κάποιου είδους μυστικής κοινωνίας» ανέφερε μέλος της αστυνομίας, χωρίς να είναι όμως βέβαιος.
Μέσα στο cinema βρέθηκαν αρκετές ταινίες. Πρόκειται κυρίως για φιλμ νουάρ του 1950 και κάποια θρίλερ, γυρισμένα πρόσφατα. Κανένα από τα φιλμ δεν ήταν απαγορευμένο ή έστω ακραίο και προσβλητικό. Ο χώρος τροφοδοτούνταν με ηλεκτρικό ρεύμα από κάποια καλώδια που οδηγούσαν πιθανότατα στην επιφάνεια. Υπήρχαν και καλώδια για τις τρεις τηλεφωνικές γραμμές που εξυπηρετούσαν το cinema. Όταν η αστυνομία επέστρεψε, τρεις μέρες μετά την αρχική της ανακάλυψη, μαζί με ειδικούς από την εταιρεία ηλεκτρισμού στο χώρο, όλα τα καλώδια είχαν αποσυνδεθεί. Υπήρχε μόνο ένα σημείωμα που έλεγε « Μην προσπαθήσετε να μας ανακαλύψετε».
Σύμφωνα με το φωτογράφο PatrickAlk, ο οποίος έχει γράψει ένα βιβλίο για το (κυριολεκτικά) underground κίνημα, αυτός ο κινηματογράφος είναι έργο μιας ομάδας, των «Διατρυπούντων Μεξικάνων»(LaMexicainedePerforation).
. «Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι γίνεται εκεί κάτω», τελείωσε ο Alk.
Η Ιστορία του πιο αγαπημένου καλοκαιρινού (και όχι μόνο) αφεψήματος στην Ελλάδα.
Όλοι τον έχουν δοκιμάσει. Θα μπορούσε να είναι το εθνικό μας ποτό, αν δεν υπήρχε το ούζο. Πίνεται κρύος, γλυκός ή και καμιά φορά πικρός. Έχει συντροφεύσει για ατέλειωτες ώρες, αμέτρητους Έλληνες, στη μοναδική ουσιαστική πράξη αντίστασης απέναντι στην ξενόφερτη λαίλαπα της εργασιομανίας και του γιάπικου πιθηκισμού, την μεσημεριανή σιέστα. Πίνεται για να βοηθήσει να ξεχάσεις, να θυμηθείς αλλά κυρίως για να ξυπνήσεις. Πρόκειται για το Φραπέ
Ο Φραπές (και με τονισμένο το σίγμα), ενώ έχει γαλλικό όνομα (φραπέ = χτυπημένος) είναι ελληνική επινόηση. Εφευρέθηκε το 1957 στη Διεθνή έκθεση της Θεσσαλονίκης από το Δημήτρη Βακάνδιο, ο οποίος δούλευε τότε στο περίπτερο της Nestle στη ΔΕΘ. Στην προσπάθειά του να φτιάξει έναν κρύο νεσκαφέ στο σέικερ κατέληξε να φτιάξει το πρώτο ποτήρι φραπέ. Ο Φραπές έχει διαδοθεί στην Ταϊλάνδη και τη Μαλαισία, αλλά η κατανάλωση εκεί δε μπορεί να αγγίξει τους 4.700 τόνους που καταναλώνονται ετησίως στην Ελλάδα. Η αρχική του τιμή ήταν 7 δραχμές. LonglivetheKing
