“Η απόλυτη αλήθεια είναι ένα σπάνιο και πολύ επικίνδυνο αγαθό στους κύκλους της επαγγελματικής δημοσιογραφίας”
“Δε μου αρέσει καθόλου να υπερασπίζομαι τα ναρκωτικά, το αλκοόλ, το sex, τη βία ή την παράνοια, αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι πάντα ήταν χρήσιμα σε μένα”
Ήταν Κυριακή, 20 του περασμένου Φλεβάρη, όταν ο HunterS. Thompsonπήρε στα χέρια του μία από τις καλογυαλισμένες καραμπίνες της φροντισμένης συλλογής του, την έβαλε στον κρόταφό του και…boom! Κι όμως, κανένας δεν εξεπλάγη, κανένας δεν απόρησε παρά μόνο οι γνωστοί άσχετοι που κινούνται ανάμεσά μας. Άλλωστε, όποιος έχει παρακολουθήσει τη συγγραφική παρακαταθήκη του Dr.Gonzoπιθανότατα θα έχει εντοπίσει οιωνούς της πράξης του αυτής από πολύ νωρίς. Ήταν 1979, όταν στο «TheGreatSharkHunt» έγραφε χαρακτηριστικά: «Ποιος ξέρει, όταν τελειώσω, η μόνη πρέπουσα ‘έξοδος’ για μένα θα είναι να πηδήξω από το μπαλκόνι όσο πιο ψηλά μπορώ και να πέσω όσο πιο μακριά γίνεται. Θα ‘θελα να δω ποιος θα μπορούσε να το κάνει καλύτερα αυτό από μένα!». Πολλά χρόνια μετά, το 1997, στη συλλογή διηγημάτων του με τίτλο «TheProudHighway» καυτηρίαζε τον ίδιο του τον εαυτό λέγοντας ότι «είναι ένας ξοφλημένος θρύλος που θα έπρεπε να είχε σταματήσει προ πολλού ν’ αναπνέει…». Κάθε άλλο παρά ξοφλημένος ήταν όμως. Για του λόγου το αληθές, το KingdomOfFearπου έγραψε και κυκλοφόρησε το 2003 απέδειξε ότι βρισκόταν και πάλι σε φόρμα, με τα καυστικά του σχόλια να μην αφήνουν στο πέρασμά τους -από τις όποιες διόδους του αμερικανικού κατεστημένου- τίποτε όρθιο.
Οι κακές σχέσεις με τις αρχές αποτελούσαν πάγια τακτική σε όλη του τη ζωή. Ήταν μόλις εννέα ετών, όταν για πρώτη φορά είχε μπλεξίματα με την αστυνομία, επειδή όπως φημολογείται ήταν υπεύθυνος για το αυτοκινητιστικό δυστύχημα ενός σχολικού λεωφορείου. Αργότερα, πέρασε και κάποια φεγγάρια από το κρατητήριο, ενώ ούτε στο στρατό έμεινε ήσυχος, αφού εκδιώχθηκε κακήν κακώς. Το 1959 αποτελεί τρόπον τινά το “έτος μηδέν” για τη δημοσιογραφική- συγγραφική του καριέρα, αφού τότε ήταν που ανέλαβε μία αποστολή τετραετούς διάρκειας ως ανταποκριτής στη Νότιο Αμερική. Έτσι ξεκίνησε να διαφαίνεται -έστω και σε πρωτόλεια μορφή- η διαφορετική του προσέγγιση στην έννοια της δημοσιογραφίας. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ‘60 ήταν από τους πρώτους ανθρώπους που έγραψαν αλλά κι ενθάρρυναν κιόλας τις όποιες εκφάνσεις ανατρεπτικότητας είτε επρόκειτο για τον φοιτητικό εξτρεμισμό, είτε ακόμη και για σκληροπυρηνικά φαινόμενα του τύπου των Hell’sAngels, των γνωστών μηχανόβιων κάφρων, για τους οποίους αργότερα (1967) θα κυκλοφορούσε ένα ολόκληρο (ομώνυμο) βιβλίο.
Ο ίδιος από την πρώτη στιγμή που ήρθε σ’ επαφή με το κίνημα των Beatnicks δε δίσταζε να το υμνεί σε κάθε ευκαιρία, ενώ αργότερα, όταν μετακόμισε στο SanFranciscoκατέληξε να έχει τον ίδιο dealerμε το σπουδαίο AllenGinsberg, με τον οποίο δοκίμασε για πρώτη φορά acid. Δεν του ήταν όμως αρκετό και γρήγορα άρχισε να καταπίνει σωρηδόν τα πιο επικίνδυνα χημικά cocktails. Όπως σχολίαζε κι ο ίδιος, η χημεία λειτουργούσε σαν το βάλσαμο της ψυχής του απέναντι στη βαρβαρότητα της εποχής και της σύγχρονης αμερικανικής κοινωνίας. Είναι χαρακτηριστικό άλλωστε ότι ποτέ δεν κατάφερε να ξεπεράσει τον πόνο που βίωσε βλέποντας την αστυνομία να ξυλοκοπά αδιακρίτως και με πρωτοφανές μένος τους διαδηλωτές σ’ ένα συνέδριο των Δημοκρατικών εκείνη την εποχή. Ώσπου ο Nixonανέλαβε χρέη Προέδρου, για να χάσει πλέον ο Hunterκάθε ελπίδα για βελτίωση των πραγμάτων. Σε μία παράτολμη προσπάθεια αντίδρασης «εκ των έσω», το 1970 έβαλε υποψηφιότητα για σερίφης της κοινότητας που ζούσε, με βασικό motoτης καμπάνιας του να φύγουν τα γουρούνια από την εξουσία. Έχασε παρά τρίχα…
Την ίδια χρονιά του ανατέθηκε να καλύψει τον ιππικό αγώνα της πολιτείας του. Από την αποστολή του αυτή προέκυψε και το θρυλικό έργο του «TheKentuckyDerbyIsDecadentAndDepraved (!!!)», αφού με το συνεργάτη του και καρτουνίστα RalphSteadmanδε σταμάτησαν να καταβροχθίζουν μανιτάρια και άλλα βότανα. Υπό την επήρεια μάλιστα όλων αυτών προσπάθησαν να γράψουν παντού με σπρέυ “FuckThePope”! Πλέον τα ναρκωτικά έπαιζαν καθοριστικό ρόλο στον τρόπο γραφής του και είναι από τις περιπτώσεις που καλώς ή κακώς πρέπει να παραδεχτούμε ότι χωρίς αυτά τα αποτελέσματα αν όχι χειρότερα, θα ήταν τουλάχιστον πιο “λίγα”…
Τρανή απόδειξη το FearAndLoathingInLasVegas, το προσωπικό του magnumopus, το οποίο και γράφτηκε ένα από τα πολλά πρωινά που τον έβρισκαν ξύπνιο, μεθυσμένο και μαστουρωμένο σε κάποιο δωμάτιο ξενοδοχείου να προσπαθεί ν’ ολοκληρώσει ένα ρεπορτάζ. Ο διευθυντής του RollingStone, σε μία πρωτοφανή ένδειξη διορατικότητας, δεν έχασε ευκαιρία και το δημοσίευσε σε δύο συνέχειες, για να το εκδώσει μετά σε βιβλίο, για να γίνει best-sellerκαι πολύ αργότερα ταινία, στην οποία ο JohnnyDeppαπέδωσε αρκούντως ικανοποιητικά τον αυτοβιογραφικό ήρωα του Dr. Thompsonκαι το -πνιγμένο στα παραισθησιογόνα- ταξίδι του στην έρημο του LasVegas. Επί της ουσίας, αυτό το βιβλίο είναι κι η επιτομή της αποκαλούμενης Gonzoδημοσιογραφίας.
Ο HunterThompson δεν παρέλειψε να καταπιαστεί και με τη μουσική δημοσιογραφία. Ο θρύλος λέει ότι αυτός είναι ο πρώτος μη μουσικογραφιάς που ανέφερε συχνά-πυκνά στα ρεπορταζιακού ύφους κείμενά του τους Beatlesή τον Dylan. Τα χαοτικά κείμενα του μεγαλύτερου μουσικού δημοσιογράφου στην ιστορία, του σπουδαίου LesterBangs, είναι ευθέως επηρεασμένα από τη γραφή του Thompson, ο οποίος έκανε τη δημοσιογραφία να φαντάζει πραγματικά σημαντική και ικανή να επηρεάσει την ψυχή του ανθρώπου, αγνοώντας κανονισμούς και νόρμες, σε μία εποχή που, όπως ο ίδιος σχολίαζε δεικτικά, «η απόλυτη αλήθεια είναι ένα σπάνιο και πολύ επικίνδυνο αγαθό στους κύκλους της επαγγελματικής δημοσιογραφίας». Να και κάτι που δε φαίνεται να ‘χει αλλάξει από τότε…
Ο ερχομός της δεκαετίας του ‘80 σήμανε και την απαρχή μίας καθοδικής πορείας, την οποία πρώτος αυτός αναγνώρισε και χρέωσε στον εαυτό του. Διακριτικά αποσύρθηκε από την πρώτη γραμμή της δημοσιογραφίας, σε μία εποχή που ούτως ή άλλως η αναρχική του πρόζα ήταν το τελευταίο πράγμα που ζητούσαν από ένα γραφιά τα γιάπικα περιοδικά της εποχής. Ενδεικτικό είναι ότι το 1994, το τεύχος του RollingStoneπου στο εξώφυλλο του φιγουράριζε το FearAndLoathingInElko, στην ουσία το sequelτου …LasVegas, πούλησε ελάχιστα για τα δεδομένα του περιοδικού.
Κι αν στα 90’sη ποιότητα της γραφής του δεν έμοιαζε να βελτιώνεται, αυτό που έμεινε ίδιο και απαράλλαχτο ήταν η καθημερινή του «δίαιτα». Μνημειώδεις είναι οι μαρτυρίες κάμποσων νέων συγγραφέων ή δημοσιογράφων που πήγαιναν στο σπίτι του να τον συμβουλευτούν για να τον βρουν ν’ απολαμβάνει ανελλιπώς ένα πλουσιοπάροχο πρωινό με…whiskey, marijuanaκαι κόκα, μαζί φυσικά με τον καφέ του. Δυστυχώς δεν ήταν πλέον λίγοι κι αυτοί που τον αποκήρυτταν φανερά ως απολειφάδι μίας περασμένης εποχής, κάτι που ο ίδιος ο Thompson στωικά αναγνώριζε αλλά δεν παρέλειπε ποτέ να επισημαίνει, ότι αν και περασμένη ήταν πολύ διασκεδαστική. Έχοντας αποτραβηχτεί από τα φώτα της δημοσιότητας και ζώντας στην ουσία απομονωμένος απ’ όλους εκτός από ένα στενό κύκλο φίλων, κατάφερε να μας θυμίσει το μεγαλείο του χαοτικού μυαλού του με το KingdomOfFear. «Είμαστε αποβράσματα και η Ιστορία έτσι ακριβώς θα μας κρίνει. ‘Μακριά από το δρόμο μας αλλιώς θα σας σκοτώσουμε’. Να πάνε να γαμηθούν! Ο GeorgeWBush δε μιλάει εξ ονόματος μου, ούτε της οικογένειας μου ούτε των ανθρώπων που σέβομαι κι εκτιμώ. Μιλούν εξ ονόματος όλων αυτών που αντιπροσωπεύουν τη σκληρότητα, την κακία και τη βλακεία στον αμερικανικό χαρακτήρα. Είναι χειρότεροι από την KuKluxKlan. Θέλω πολύ να…κατουρήσω στο λαιμό όλων αυτών των Ναζί. Και είμαι πολύ μεγάλος για να νοιαστώ αν τους νοιάζουν αυτά που λέω. Μην τους ακούτε. Fuckthem!»
Πλέον αγαπητέ Hunter είμαστε ένας λιγότερος, αλλά μα το θεό θα τους κυνηγήσουμε όσο μπορούμε.
