Το πιο ενοχλητικο μ’ αυτές τις εκδηλώσεις έξαλλου ενθουσιασμού, είναι ότι μου φαίνονται πολύ ψεύτικες. Το θεωρώ ανθρωπίνως αδύνατο να συγκλονίζεται κανείς συνεχώς και με τόσο ασήμαντα πράγματα
Τις προάλλες είχα βγει έξω με τις φίλες μου, όπως κάνουμε περίπου μία φορά στις 15 ημέρες, για να πούμε τα νέα μας. Αφού υπέστην το πρώτο βασανιστήριο, δηλαδή 2 ώρες με ιστορίες για deadlines, projects, creativedirectors, groupleaders, γυρίσματα, συνταντήσεις, briefs, κειμενογράφους και δε συμμαζεύεται, ήρθε η ώρα για το βασανιστήριο νούμερο δύο.
Μέσα από αυτές τις συναντήσεις έχω συνειδητοποιήσει, ότι δεν έχει σημασία τι έχεις καταφέρει στη ζωή σου. Τι κι αν κέρδισες ένα εκατομύριο ευρώ στο Λόττο, αν πήρες το Νομπέλ φυσικής, αν προήχθηκες σε διευθύνοντα σύμβουλο της εταιρείας που δουλεύεις ή αν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ζήτησε να σε δει προκειμένου να σε συγχαρεί αυτοπροσώπως για την προσφορά σου στον πολιτισμό και την επιστήμη; Τίποτε δεν ξεσηκώνει τα πλήθη τόσο, όσο η επιτυχία στον έρωτα. Η ευσυγκινησία των φίλων μου είναι τέτοια, που δεν ενθουσιάζονται μόνο για τα σημαντικά γεγονότα της αισθηματικής ζωής (ας πούμε ένα γάμο ή την αρχή μιας υπέροχης σχέσης) αλλά συγκλονίζονται, ως τα τρίσβαθα της ψυχή τους, ακόμη και με τα πιο απλά πράγματα: το γεγονός ότι ο γκόμενος σου σου πήρε ένα τριαντάφυλλο είναι αιτία για εκδηλώσεις ενθουσιασμού αντίστοιχης έκτασης και έντασης με αυτές που έγιναν για το Millenium. Κάθε φορά που βγαίνουμε λοιπόν, μετά την υποχρεωτική ενημέρωση για τα τελευταία καθέκαστα στον κόσμο της εμπορίας και της διαφήμισης, γίνεται η ακόλουθη ερώτηση: «Πως τα πάτε με τον Κώστα;». Έρχεται η απάντηση -που φοβάμαι: «Μου πήρε ένα κουτί σοκολατάκια». Ακολουθεί ένα κύμα υστερίας που συνοδεύεται από πυροτεχνήματα, σερπαντίνες, δάκρυα, αγκαλιές, αλλαλαγμούς και φραστικές εκδηλώσεις όπως: «Μπράβο, τέλεια», «Υπέροχα», «Φανταστικά!!!», «Αχ! Τι φοβερός που είναι!», «Καλά, είναι πολύ γλυκούλης!», «Συγχαρητήρια μωρό μου», «Τι ωραία! Είναι φοβερός ο Κώστας», «Σ’ αγαπάει πολύ ο Κώστας τελικά».
Ελεος παιδιά, δεν αντέχω! Σκεφτείτε τη μανούλα μου που θα μείνει χωρίς τη μονάκριβη της κόρη όταν αυτοκτονήσω. Ορκίζομαι, ότι την επόμενη φορα που θ’ αρχίσουν αυτές οι αηδίες θα βάλω τα χέρια στ’ αυτιά μου και θ’ αρχίσω να ουρλιάζω σαν την τρελή του Σαγιό. Το γεγονός ότι το ίδιο ακριβώς σκηνικό επαναλαμβάνεται με εξοντωτική συνέπεια σε κάθε συνάντηση, καθώς και το γεγονός ότι το μόνο που μπορεί να αλλάξει με την πάροδο του χρόνου είναι το όνομα του εκάστοτε γκόμενου, δε βοηθά καθόλου τα πράγματα. Εντάξει, την πρώτη φορά που το ακούσαμε, ενθουσιαστήκαμε. Τη δεύτερη; Την τρίτη;; Τη χιλιοστή εκατοστή πρώτη; Να διευκρινήσω, ότι όλες οι γαλαντόμες κινήσεις που προκαλούν αυτές τις παθιασμένες εκρήξεις, είναι πράγματα όπως γεύματα με κεριά, ροδοπέταλα στη μπανιέρα, σοκολατάκια, τριαντάφυλλα και string εσώρουχα. Συγνώμη, που είναι ο κουβάς γιατί ανακατεύτηκα; Όλ’ αυτά τα πράγματα είναι στερεότυπες, βαρετές αηδίες ξεπατικωμένες από το Cosmopolitan και τηλεταινίες του χειρίστου είδους! Και τελοσπάντων, υποτίθεται ότι οι άνδρες είναι αναίσθητα γουρούνια. Όλους τους γλυκούληδες οι φίλες μου τους βρήκαν; Γιατι δε με λυπούνται λίγο κι αυτοί οι άνθρωποι; Δε γίνεται να περάσει μία εβδομάδα χωρίς να κάνουν κάτι σιχαμένα ρομαντικό;
Το πιο ενοχλητικο όμως μ’ αυτές τις εκδηλώσεις έξαλλου ενθουσιασμού, είναι ότι μου φαίνονται πολύ ψεύτικες. Το θεωρώ ανθρωπίνως αδύνατο να συγκλονίζεται κανείς συνεχώς και με τόσο ασήμαντα πράγματα. Η υποκριτική έκφραση χαράς, ακόμη κι όταν χρησιμοποιείται για να ενθαρρύνουμε τους φίλους μας, δεν παύει να είναι υποκριτική. Βέβαια, για να μη παρεξηγούμαστε, εδώ η χρήση της υποκριτικής δε γίνεται τόσο για να ενθαρρύνουμε τους φίλους μας, όσο για να’ αποδείξουμε με κάθε τρόπο ότι ναι, είμαστε καλά με τον εαυτό μας, η ζωή μας είναι τέλεια και δε ζηλεύουμε καθόλου. Είμαστε τόσο αλτρουιστές και αλληλέγγυοι που πρέπει χοροπηδάμε πάνω κάτω με ενθουσιασμό κάθε φορά που συμβαίνει κατι ευχάριστο σ’ ένα φίλο μας. Οτιδήποτε λιγότερο είναι δείγμα προδοσίας, μικρότητας και χαμερπούς ζήλειας!
