Αν κρίνω από τη φόρμα συμπλήρωσης για τη δωρεάν συνδρομή ενδεχομένως το περιοδικό σας ν’ απευθύνεται μονάχα σε πλήρως αστικοποιημένους ανθρώπους, που κατοικούν βέβαια στα κλουβιά των πόλεων. Αν τα πράγματα έχουν έτσι αγνοήστε την περίπτωση συνδρομής μου. Αλλά και πάλι από τη στιγμή που μου στείλατε (προφανώς δειγματοληπτικά) ένα τεύχος, τα πράγματα ευτυχώς δεν έχουν έτσι. Όπως κι αν έχει, βλέπουμε.
Όταν το τεύχος Μαρτίου-Απριλίου έφτασε στα χέρια μου, αναρωτιόμουν τι σκατά έχουμε εδώ (τι ωραία που σας έχω προκαταβάλλει τώρα). Το εξώφυλλο αρκετά καλαίσθητο, χωρίς σαφές κέντρο βάρους, αφήνει ανοιχτές τις όποιες προσεγγίσεις. Έπειτα ξεφύλλισα ταχύτατα το περιεχόμενο χωρίς ιδιαίτερη προσοχή, γιατί έπρεπε επειγόντως να τελειώσω τη δουλειά που είχα ξεκινήσει εκείνο το πρωί, τώρα μάλιστα που οι ζέστες πλησιάζουν. Το βράδυ κι αφού είχα απαλλαγεί από το ενοχλητικό στρώμα λάσπης, που είχαν δημιουργήσει ο ιδρώτας και η σκόνη του δρόμου, έβαλα ν’ ακούσω για πρώτη φορά το βινύλιο των Motorphycoκαι JaggaJazistHornsπου είχαν κυκλοφορήσει για λογαριασμό της άκρως αξιόλογης σειράς ‘InTheFishtank’ (σειράς λειτουργικών κυκλοφοριών με γνώμονα το δημιουργικό αυτοσχεδιασμό). Ξαφνικά το βλέμμα μου πέφτει πάνω σ’ ένα ιδιόρρυθμο οπτικό ερέθισμα, που σε συνδυασμό με το ύποπτο βλέμμα που μου έχουν δημιουργήσει η μία τσικουδιά και το, σχεδόν, μισό λίτρο φρεσκοστυμμένου χυμού πορτοκαλιών, τραβά άμεσα την προσοχή μου. Βάζω άλλη μια τσικουδιά κι αρχίζω τη μελέτη. Βρίσκω το editorialδιασκεδαστικότατο (επιτέλους κάποιος που δε γουστάρει την trendyλογοτεχνία του κώλου). Από εκεί και πέρα τα πράγματα είναι αρκετά ιδιαίτερα. Δε γνωρίζω αν ο λόγος ύπαρξης του εντύπου σας προέρχεται από την ανάγκη γι’ αντιεξουσιαστικό hypeόπως αυτό έχει προκύψει από το απροκάλυπτο ιμπεριαλιστικό παιχνίδι των υπερδυνάμεων μετά την 11η Σεπτεμβρίου και σύμφωνα πάντα με την αγοραστική δυναμική που μια τέτοια τάση ορίζει (αν μη τι άλλο, το έντυπο στηρίζει πολλούς ακμαίους ακόμα χορηγούς της κατανάλωσης για να θεωρηθείτε ένα περιθωριακό αναρχικό δελτίο). Όμως ακόμα κι έτσι είναι απαραίτητη η ύπαρξη τέτοιων πηγών ενημέρωσης, ιδιαίτερα μέσα στο απόλυτα ελεγχόμενο, από τα μεγάλα συμφέροντα, περιβάλλον των κατεξοχήν αποβλακωτικών media. Κάτι σα μονόφθαλμος μέσα στους τυφλούς δηλαδή. Γι’ αυτό και θέλω να μπω στους συνδρομητικούς κύκλους σας. Θεωρώ τα κείμενά σας άκρως αναγκαία.
Μαζί με τις μάλλον ενοχλητικές σκέψεις μου σας στέλνω και λίγη μουσική στο αρχαίο formatμιας κασέτας, που για αρκετούς συνεχίζει να αποτελεί ένα τελετουργικό φετίχ για την ουσιαστική μύηση μέσα στις ακουστικές εμπειρίες, λόγω προφανώς του χειροπιαστού μιας κασέτας έναντι του αόριστου ενός ογκώδους ψηφιακού αρχείου. Αυτή ξεκινά με ένα από τα highlightτου άνισου remixtribute στους Canπου είχε κυκλοφορήσει η Muteπριν από σχεδόν 10 χρόνια, ένα remixστο οποίο ο κάποτε δημοφιλής Westbamμέσα από απλές δομές (ένα μιλιταριστικό tempoδιαρκώς, μια σαφής και εθιστική μέσα στην επιμονή της γραμμή από keyboardsλίγο παραπέρα) καταφέρνει ν’ αναδείξει το υλικό του. Στη συνέχεια το απολαυστικό ταξίδι των Αυστραλών Τrioskμε τα της εκλεκτής παρουσίας του Γερμανού μοντερνιστή JanJelinek, διαμέσου του τοπίου που ορίζουν περισσότερο ο συλλογικής προοπτικής μινιμαλισμός των Reich-Glass-Rileyπαρά η διακριτική αλλά ουσιαστική παρουσία της Jazz. Και για τέλος το μεταβατικής σημασίας projectVusitalo, αλλιώς το κομβικό σημείο που ενώνει το δημιουργικά μέσα του ίδιου ανθρώπου, που ακούν στα ονόματα VladislavDelayκαι Luomo, και που αισθητικά παραπέμπουν και στις δυο διαφορετικές φάσεις - κατευθύνσεις αυτού του ανθρώπου.
Καλά να περνάτε
