Ποιο leprechaun έκλεψε το τετράφυλλο τριφύλλι μου; Άτιμα ξωτικά!
Σάββατο ή μάλλον χαράματα Κυριακής πλέον, 23 Απριλίου BarrioChino, Κεραμεικός, Aθήνα ώρα 4:00 το πρωί
Το πάρτι του περιοδικού καλά κρατεί. Αρχίζω να αποχαιρετώ συνεργάτες και κολλητούς. Σε δυόμισι ώρες πετάω για Δουβλίνο, πάω για Πάσχα, η βαλίτσα είναι ήδη έτοιμη στο αμάξι για το Ελευθέριος Βενιζέλος.
Κυριακή 24 Απριλίου, TembleBar, Δουβλίνο, Ιρλανδία ώρα 11:00 το πρωί δηλαδή εννέα ώρες αργότερα…
…κι ας μη βγαίνει μαθηματικά. Όταν ταξιδεύεις μαθαίνεις ότι 4+9 μπορεί να κάνει και 11 μερικές φορές.
Έχουμε προσγειωθεί στην κέλτικη πρωτεύουσα εδώ και δύο ώρες. Ο σύνδεσμoς μας στο Δουβλίνο, ο άνθρωπος που έχει οργώσει την Ευρώπη και έχει φάει τρένα και αεροπλάνα με το κουτάλι, ο γνωστός και μη εξαιρετέος Τζιμέας φυσικά και δε θα ερχόταν στο αεροδρόμιο για να μας παραλάβει. Όπως κάθε σύνδεσμος άλλωστε που σέβεται τον εαυτό του, μας είχε δώσει ραντεβού στο Templebar, την πιο πολυσύχναστη περιοχή του Δουβλίνου.
Ήταν μια υπέροχη όσο και σπάνια ηλιόλουστη Κυριακή για τα δεδομένα της μουντής Ιρλανδίας και σαν αντανακλαστική αντίδραση οι Δουβλινέζοι έχουν ξεχυθεί στους δρόμους. Η πρώτη γεύση που θα παίρναμε από την πόλη θα ήταν δυνατή.
Καθόμαστε σ’ ένα καφέ. Μπροστά μας η μικρή πλατεία του TempleBarσφύζει από ζωή. Στη μια της γωνία, ένας ράσταμαν έχει ανέβει πάνω σ’ ένα καφάσι και μιλάει. Γύρω του κόσμος και ντουνιάς. Δεν κρατιέμαι, ενώνομαι με το μπούγιο. O τύπος μιλάει για τον πόλεμο στο Ιράκ, διηγείται τη δικαστική περιπέτεια που είχε με τις αρχές, κατηγορούμενος για διάφορους ακτιβισμούς κατά την περίοδο της εισβολής και καλεί τον κόσμο να ταξιδέψει στη Σκοτία για τη σύνοδο G8 αυτό το καλοκαίρι. Από κάτω το πλήθος επευφημεί σαν τρελό. Συνειδητοποιώ ότι στεκόμαι στο περίφημο speakerscorner. Ένας τύπος από το κοινό ανταπαντά στον ομιλητή υποστηρίζοντας αφελώς τις καλές προθέσεις των αμερικανών στην προσπάθειά τους να εκδιώξουν τον Σαντάμ. Ξεκινά ένας συναρπαστικός διάλογος χωρίς ακρότητες κι υστερίες. Ναι, αυτή είναι η χώρα του επαναστάτη Μάικλ Κόλλινς, η παθιασμένη Ιρλανδία!
Καταφτάνει ο Τζιμέας, αγκαλιές, φιλιά. Βλέπει τα γυαλιά ηλίου. Φωνάζει εν μέσω απορούντων περαστικών. «Γυαλιά ηλίου, το πιο άχρηστο αξεσουάρ στην Ιρλανδία». Χμ, οι οκτώ επόμενες μέρες θα τον έκαναν να αλλάξει άποψη. Τελικά αποδείχθηκε, ότι για μια βδομάδα φέραμε μαζί μας τον ήλιο από την Αθήνα.
Run like the wind
Νοικιάζουμε αμάξι για 28 ευρώ τη μέρα, ένα Rover 45 το οποίο κατάπιε με μένα πίσω από το τιμόνι του πάνω από 2.000 χιλιόμετρα σε 3 μέρες. Οι δρόμοι οι οποίοι διασχίζουν την καταπράσινη ιρλανδική ύπαιθρο είναι αντιστρόφως ανάλογοι της άπλας της. Θεόστενοι. Τρέχοντας με 120 χιλιόμετρα την ώρα περνάμε ξυστά από νταλίκες και βανάκια του αντίθετου ρεύματος αλλά κι από τη βεβαιότητα ότι θα βρεθούμε αργά ή γρήγορα σε κάποιο χαντάκι. Το βρετανικό βίτσιο «οδηγώ αριστερά» αρχίζει να φλερτάρει με την υπομονή μου.
Το Kilkennyείναι μόλις δύο ώρες από το Δουβλίνο. Το τεράστιο κάστρο του δεσπόζει στις όχθες ενός ποταμού ακριβώς στην καρδιά της πόλης. Σύμφωνα με το LonelyPlanetπρόκειται για την πιο όμορφη επαρχιακή πόλη της Ιρλανδίας. Δε μένουμε πάνω από ένα δίωρο. Ξεκινάμε για ένα χωριουδάκι στο πουθενά, το Inistioge ή κάπως έτσι. Τόσο στο πουθενά που τουλάχιστον καμιά δεκαριά επικές ταινίες του Χόλιγουντ έχουν γυριστεί εκεί. Περνάμε από ένα αβαείο του 12ου αιώνα. Δεν είναι κανείς εκεί παρά μόνο τα κοράκια που κόβουν βόλτες πάνω από το ναό, που για την ηλικία του δε στέκεται κι άσχημα. Τριγύρω οι διάσπαρτοι κέλτικοι σταυροί του νεκροταφείου. Τα πουλιά ζώνουν απειλητικά τους πύργους κι ακούγεται μόνο ο αέρας να κόβει βόλτες κουβαλώντας φαντάσματα. Η κοιλάδα στην οποία βρίσκεται το αβαείο απλά δε γίνεται να μην είναι καταραμένη. Έχουμε φτάσει στο πιο νότιο σημείο της επαρχίας του Kilkenny. Στροφή προς βορράν.
Πλέον είναι 11 το βράδυ, είμαστε κατάκοποι στη μέση του πουθενά. Το Lonelyλέει ότι κάπου εδώ παίζει ένα hostelάκι έκπληξη. Μετά από λίγο συναντάμε μπροστά μας ένα πύργο. Τα χλωμά του φώτα αποκαλύπτουν ένα πυκνό πέπλο ομίχλης να τον σκεπάζει. Κανείς από μας δε μπορεί να πιστέψει ότι να κοιμηθούμε εδώ απόψε. Είναι ένας νορμανδικός πύργος του 16ου αιώνα. Μπαίνουμε διερευνητικά. Κανείς. Μια ελικοειδής σκάλα οδηγεί στον επόμενο όροφο. Κανείς. Πάμε στον επόμενο, κάτι δεν πάει καλά. Και ξαφνικά εμφανίζεται ο γέρος. Όλα πάνω του είναι λευκά. «Τι γυρεύετε εδώ τέτοια ώρα, έπρεπε να ειδοποιήσετε ότι θα ‘ρθείτε.» Σε αυτό το σημείο υπενθυμίζω ότι ο πύργος hostelήταν ΑΔΕΙΟΣ. Τέλος πάντων, μας στέλνει στο δωμάτιο του τελευταίου ορόφου και φέρνει τα σεντόνια. Τα δίνει στον Τζιμέα, του λέει κάτι, παίρνει τα φράγκα από τα χέρια του κι εξαφανίζεται. Αυτή ήταν και η τελευταία φορά που θα τον βλέπαμε. «Ρε, μαλάκες ξέρετε τι μου είπε; Τα σεντόνια είναι σα σάβανα γι’ αυτό κάνουν γλυκό ύπνο! Και λέει ότι του έχει πει κάποιος, ότι μπορεί να περάσει το βράδυ. Μπορεί πάλι και όχι.» Εκείνο το βράδυ άκουσα στον ύπνο μου το CarefulwiththataxeEugene των PinkFloyd. Κατά τα άλλα όλα κύλησαν πολύ ήρεμα εκείνο το βράδυ.
Είμαστε στην ανατολική Ιρλανδία. Στόχος μου είναι να φτάσω στο άλλο άκρο, όσο πιο δυτικά γινόταν, στα CliffsofMoherστο χείλος του Ατλαντικού ωκεανού. Το όνομα ακούγεται σα να βγήκε από το LordoftheRingsαλλά αν ποτέ κάνετε τον κόπο να περάσετε από κει θα διαπιστώσετε ότι δεν έχει απλά το όνομα αλλά και τη χάρη. Κόβουμε αστραπιαία κάθετα την Ιρλανδία με το Roverαντί με το σπαθί της Ούμα Θέρμαν και βρισκόμαστε στο Burren. Το τοπίο είναι εξωπραγματικό και περιγράφεται γλαφυρότατα από έναν στρατηγό του Κρόμγουελ ο οποίος είχε έρθει εδώ για να σφάξει. «Το καταραμένο Burren. Δεν έχει ούτε αρκετά δέντρα για να τους κρεμάσεις, ούτε αρκετό νερό για να τους πνίξεις, ούτε αρκετό χώμα για να τους θάψεις.» Στη μέση του σεληνιακού αυτού σκηνικού στέκει ο προϊστορικός αλά Stonehedgeτάφος, το πιο φωτογραφημένο μνημείο της Ιρλανδίας το οποίο χρονολογείται στο 5.000 π.Χ.
Με τα πολλά φτάνουμε στα CliffsofMoher. Πάντα πίστευα ότι ο ωραιότερος τρόπος να πεθάνεις είναι να πέσεις με αυτοκίνητο από μεγάλο ύψος. Τώρα απλά έχω βρει την κατάλληλη τοποθεσία. Το έδαφος ξαφνικά σταματάει και εντελώς κάθετα και διακόσια οκτώ μέτρα κάτω από τα πόδια σου βλέπεις τα κύματα του Ατλαντικού να σκάνε στα βράχια. Σηκώνεις το κεφάλι και κοιτάς αριστερά δεξιά. Ο δαντελωτός γκρεμός συνεχίζεται όπου φτάνει το μάτι σου και μπροστά ο Ατλαντικός επιτίθεται για να τον φάει. Αυτό είναι το τέρμα λοιπόν της MiddleEarth. Ζαλισμένοι από το υψόμετρο, την πέφτουμε σ’ ένα αγρόκτημα του 17ουαιώνα και τρώμε μια ζεστή ιρλανδική σούπα, ίσως την πιο νόστιμη που έχω φάει ποτέ μου. Όσα χιλιόμετρα είχα οδηγήσει τις τελευταίες δύο μέρες θα έπρεπε να τα κάνω μέσα σε μια μέρα αύριο αν ήθελα να φτάσω στο μαρτυρικό Μπέλφαστ.
BloodySunday στο Belfast
Και το θέλω πολύ. Διανύοντας την περίμετρο του βόρειο ημισφαιρίου της ιρλανδικής νήσου και ταξιδεύοντας σχεδόν πάντα πάνω στους κακοτράχηλους στενούς δρόμους της ακτογραμμής, βρεθήκαμε το επόμενο βράδυ στη μαρτυρική Β. Ιρλανδία ή στη βρετανική επαρχία του Ulster. Μόνο ο ήρωας του Τζακ Κέρουακ, ο Ντην Μοριάρτι οδήγησε με την ίδια ψύχωση και αυταπάρνηση το θρυλικό «Στο Δρόμο». Βλέποντας όμως τα γκράφιτι συμπαράστασης των καθολικών για την Παλαιστίνη, το Ιράκ και τους Βάσκους ξέρω ότι αξίζει τον κόπο.
Το Μπέλφαστ είναι μια περίεργη μίξη, αφού πρόκειται για μια ιρλανδική πόλη με αγγλικά πολυκαταστήματα! Το πανύψηλο «τοίχος της ειρήνης», πιο ειρωνικό όνομα μάλλον δε βρέθηκε πρόχειρο, χωρίζει τις συνοικίες των καθολικών από των προτεσταντών. Το 60% του πληθυσμού είναι προτεστάντες οι οποίοι αρνήθηκαν να απαρνηθούν το Στέμμα και ν’ ακολουθήσουν στις αρχές του 20ου αιώνα το υπόλοιπο νησί το οποίο πλήρωσε βαρύ φόρο αίματος για ν’ αποκτήσει την ανεξαρτησία του από τους Άγγλους. Έτσι η Β. Ιρλανδία παρέμεινε αγγλική περιφέρεια. Για τιμωρία, το 40% των καθολικών δεν είχε δικαίωμα εκπροσώπησης ούτε στις δημοτικές εκλογές ακόμα και σε περιοχές όπου έφτανε το 90%. Για να μη μιλήσουμε για την οικονομική εξόντωση. Είναι χαρακτηριστικό ότι τη δεκαετία του εξήντα οπότε ξέσπασε κι ο δεύτερος γύρος των ταραχών, μόνο το 2% των καταστημάτων του Μπέλφαστ άνηκαν σε καθολικούς!
Αφήνουμε το πολύβουο κέντρο το οποίο άλλωστε προτεσταντοκρατείται και περιφερόμαστε στις γειτονιές. Πετυχαίνω έναν τύπο με εμφάνιση της Celtic. Παρενθετικά όλοι οι Ιρλανδοί υποστηρίζουν τη Celtic, την ομάδα των καθολικών που είναι ντυμένη στα πράσινα και έχει σχήμα το τυχερό τετράφυλλο τριφύλλι. Ά, ρε Σωτήρη, σε λάθος ομάδα πήγες. Σε αρκετές προτεσταντικές pubτου Μπέλφαστ απαγορεύεται να μπεις με φανέλα οποιασδήποτε αθλητικής ομάδας. Είναι σα να λέει στους καθολικούς ότι δεν είναι καλοδεχούμενοι. Περνάμε έξω από τα γραφεία του SinnFein, του πολιτικού σκέλους του IRAκαι φτάνουμε στο μνημείο των πεσόντων στη Fallsstreet. Διαβάζωτοσύνθημαπουείναιγραμμένοαπέξω. “Either ballot (ψήφος) or gun, our day will come, IRA.”
Κυριακή του Πάσχα, 1ηΜαϊου, Δουβλίνο
Ο γύρος του κόσμου σε 80 φιάλες κι η Λουκά στη μέση.
Ο Τζιμέας και οι συγκάτοικοί του, ο Σωτήρης, ο Νίκος και η Δέσποινα είναι μια ρεμπέτικη κομπανία μόνοι τους. Μπουζούκια, κιθάρες, τουμπερλέκια. Ίσως η καλύτερη παρέα του Δουβλίνο. Μας έχει καλέσει όπως και τη μισή ελληνική παροικία του Δουβλίνου για τον παραδοσιακό οβελία ένα ζευγάρι Ιρλανδών. Το σπίτι έχει απίστευτη αυλή κι ακόμη πιο απίστευτο κρασί. Οι φιάλες κρασιού είναι άφθονες κι από παντού. Καλιφόρνια, Αυστραλία, Ν. Αφρική, Ελλάδα, Γαλλία. Ο γύρος του κόσμου σε 80 φιάλες. Είμαστε καμιά 50 πενηνταριά εύθυμοι θνητοί και μια τηλεοπτική σταρ, η ορθόδοξων ηθών κα Λουκά! Που βρέθηκε εδώ, ήμαρτον! Της εκμυστηρεύομαι, ότι εκδίδω ένα νεανικό περιοδικό χωρίς ξετσίπωτες όπως όλα τα υπόλοιπα κι ότι θα ήθελα μια συνέντευξη. Ψήνεται με τη μια. «Το όραμά μου είναι να βαφτίσω ορθόδοξους όλους τους Ινδούς στον ποταμό Γάγγη.» Το θέατρο του παραλόγου συνεχίζεται.
«Ξέρετε κα Λουκά, ο κολλητός μου ο Τζιμέας έχει ένα πρόβλημα με την κοπέλα του και θα ήθελα τη γνώμη σας. Ο Τζιμέας, δικό μας παιδί, ορθόδοξος, τα ’χει με την Άνναμπελ, μια Αμερικανιδούλα. Ο πατέρας της όμως είναι μορμόνος και δεν εγκρίνει τη σχέση τους!»
«Μα καλά βρε παιδί, κι αυτός δεν τη ρώτησε όταν τη γνώρισε αν είναι ορθόδοξη; Που πάει έτσι;»
«Δίκιο έχετε. Δυστυχώς τώρα τα νέα παιδιά όταν γνωρίζονται ρωτάνε το ένα το άλλο ποιο είναι το αγαπημένο του συγκρότημα, τι μουσική ακούει και τέτοιες σαχλαμάρες.»
«Πρέπει να την κάνει ορθόδοξη. Αυτό να του πεις.»
«Κι αν εκείνη δε θέλει;»
«Αν τον αγαπάει θα γίνει ορθόδοξη!»
Θου, Κύριε, ορθοδοξία ή χωρίζουμε, ντάρλιν. Περιττό ν’ αναφέρω ότι οι υπόλοιποι που άκουγαν το σκηνικό είχαν ξεραθεί στα γέλια πίσω από την πλάτη της Λουκά και παρ΄ολίγον να μου χαλάσουν το σενάριο. Αυτό το Πάσχα ήταν με διαφορά το καλύτερο που έχω περάσει.
Αργά το απόγευμα όλοι οι Έλληνες γυρνάμε μαζί με το τρένο πίσω στο κέντρο του Δουβλίνου. Οι κιθάρες ξαναβγαίνουν στο βαγόνι. Οι Ιρλανδοί κοιτάνε σα μαλάκες να τραγουδάμε Τζιμάκο «Κάγκελα, κάγκελα, κάγκελα παντού…» Δίπλα στον Τζιμέα που παίζει κιθάρα η κα Λουκά σίγουρα αναρωτιέται που πάει αυτός ο κόσμος. Την ρωτάω: «Γιατί δεν τραγουδάτε, δεν ξέρετε τους στίχους;»
Αφήνουμε τη Λουκά στο ξενοδοχείο της και παίρνουμε τα καλύτερα κορίτσια για να συνεχίσουμε το πάρτυ στο σπίτι του Τζιμέα. Άλλωστε αύριο φεύγω
Τhe Dublin Experience
Το Δουβλίνο είναι ιδανικό για μεταπτυχιακά αφού δεν πληρώνεις δεκάρα την ίδια ώρα που μερικά μίλια πιο πέρα, στη Μ. Βρετανία χρειάζεσαι τα μαλλιά της κεφαλής σου.
Το Δουβλίνο είναι μια πανέμορφη πόλη στο μέγεθος της Θεσσαλονίκης. Τα γεωργιανά κτίρια είναι πολλά κι εντυπωσιακά. Τα πιο ωραία είναι το συγκρότημα του TrinityCollege, ο ναός του Αγ. Πατρίκιου και το Dublinia.
Ας μπούμε στο ψητό. Το παλιό αποστακτήριο του Jamesonείναι μέσα στην πόλη. Καλά κανείς δε μας σκέφτηκε; Λίγο έξω από την πόλη είναι και οι εγκαταστάσεις της Guinness.
Οι ιρλανδέζικες pub συχνά έχουν liveκαι η κέλτικη μουσική είναι ξέφρενη. Ειδικά μετά από δύο pintβαρελίσιας Guinness. Το μαύρο χρώμα της και ο παχύς καφέ αφρός της είναι σήμα κατατεθέν. Αυτή είναι μπύρα. Με τι καρδιά να πιεις ξανά Amstel;
Στην πατρίδα του RoryGallagherκαι του Bonoτα μπαρ και τα clubροκάρουν ασταμάτητα. Ρωτώντας κάτι πιτσιρικάδες πως πάνε στο Whelan’s πήρα την εξής απάντηση: “Λύσε τα μαλλιά σου κι άρχισε να κουνάς το κεφάλι σου από τώρα.”
Καθολικισμός ίσον πουριτανισμός. Μόνο στο μάτι όμως. Άλλωστε έτσι όπως έχει καταντήσει η Αθήνα, πιο εύκολο είναι να κάνεις φάση στο Δουβλίνο. Άσε που είναι γεμάτο από ισπανίδες και ιταλίδες φοιτήτριες.
Διαβάστε και κάνα ιρλανδό συγγραφέα πηγαίνοντας. Όσοι το ‘χουν ας ασχοληθούν με τον «Οδυσσέα» του Τζαίημς Τζόϋς, αλλιώς και «Οι Δουβλινέζοι» μια χαρά είναι. Δε σας λέω να δείτε το «Εις το Όνομα του Πατρός» γιατί το έχετε κάνει ήδη.
