Ένα φθινοπωρινό, ανιαρό δείλι με ρωτάει η «Μιρέλλα» με περισσή απλότητα: «Θα‘ θελες να γράψεις κι εσύ στην εφημερίδα μας;». “Whynot?” της αποκρίθηκα χρησιμοποιώντας αυθορμήτως το ελληνοαγγλικό λεξιλόγιο, που αποτελεί κοινό τόπο σχεδόν των περισσότερων συνομηλίκων μου! Το επακόλουθο χάος των σκέψεων μου για το τι μπορεί να γράψει η καθ’ όλα σεμνότυφη προσωπικότητά μου, ήρθαν να το διακόψουν τα ποικίλα άρθρα περιοδικών και εφημερίδων για το νέο –στη χώρα μας τουλάχιστον- συγκοινωνιακό μέσο, το τραμ. Κι αυτό γιατί ψιλοβαρέθηκα, ψιλοκουράστηκα να το πω, ν’ ακούω εδώ και πέντε μήνες τα χίλια μύρια, κακά εννοείται, για το συγκεκριμένο επίγειο τρενάκι. Ας κάνουμε ένα τεστ είπα στον εαυτό μου, άσε και για λίγο το αμάξι βολεψάκια τόνισε η «Μιρέλλα»…
Ένα από τα μεγάλα μειονεκτήματα του λαού μας είναι η κριτική άνευ δοκιμής. Μια καθημερινή –επί επταημέρου- βόλτα με το τραμ μ’ έπεισε για την αλήθεια της συγκεκριμένης άποψης. Τόσο λίγο επιβατικό κοινό δεν έχω δει ούτε σε καραβάκια της γραμμής Ρίου-Αντιρρίου, Φλεβάρη μήνα, βαρυχειμωνιά με πέντε μποφόρ! Καταρχάς να τονίσουμε, ότι το τραμ είναι καταδικασμένο ν’ αποσυρθεί, αν συνεχίσει για τουλάχιστον ένα χρόνο ακόμη να έχει τέτοιο αριθμό επιβατών. Βέβαια, το γεγονός αυτό πρωτίστως ενδιαφέρει τους αρμόδιους που πήραν την πρωτοβουλία για την επανακυκλοφορία του μέσου χωρίς να προβούν –ως συνήθως στη Μπανανία- σε κάποια μελέτη ή έστω σε κάποια έρευνα αγοράς ή όπως λέγεται αυτή η διαδικασία τελοσπάντων. Από την άλλη όμως μη γίνουμε συνηθισμένοι Έλληνες και τα ρίξουμε όλα στους «πάνω», όταν εμείς οι ίδιοι δε στηρίζουμε ένα μέσο που κάνει πάταγο στην Ευρώπη.
Κι εξηγούμαι: ικανοποιητικό σχετικά εισιτήριο, στα επίπεδα του μετρό που, αντίθετα, έπιασε για τα καλά μια θέση στη ζωή μας. Καλαίσθητοι σταθμοί επιβίβασης/ αποβίβασης επιβατών, με σύγχρονα μηχανήματα κι οδηγίες σωστές και περιεκτικές από την ακύρωση του εισιτηρίου μέχρι το πάτημα του κουμπιού για την πόρτα εξόδου/ εισόδου του τρένου. Κι όμως πάρα πολλοί έσπευσαν να φωνάξουν και να κατηγορήσουν για ελλιπή ενημέρωση και βοήθεια από την εταιρεία και τους υπαλλήλους. Αν κυρά μου (ή κύριε μου) δεν ξέρεις να διαβάζεις δε φταίνε αυτοί (άσε σου δίνουν τις οδηγίες και σε πολλές ξένες γλώσσες λόγω του ότι πλέον είμαστε «ολυμπιακός» λαός). Οι χώροι του τρένου καθαροί, ωραία διακοσμημένοι, ώστε ν’ απολαμβάνεις με την άνεσή σου τη θέα που σου προσφέρει το τραμ -τουριστικό πουλμανάκι- με τη βόλτα σ’ όλο το μήκος της παραλιακής.Γιατί, κατά την γνώμη μου, αυτή είναι και η χρησιμότητα του μέσου: λειτουργεί περισσότερο ως χώρος αναψυχής και χαλάρωσης βλέποντας τη θάλασσα της Αττικής μπρος στα πόδια σου.
Θα τολμούσα να υποστηρίξω, ότι το τραμ απευθύνεται αποκλειστικά και μόνο γι’ αργόσχολους, συνταξιούχους, ανθρώπους που έχουν εντρυφήσει την έννοια του «χαλαρά» σε όλο το εγώ τους και τέλος για εκείνους που θέλουν να πάνε για ψώνια ή καφέ στη Γλυφάδα χωρίς το άγχος και το στρες της κίνησης στην παραλιακή ή τη Βουλιαγμένης και χωρίς να θέτουν τη ζωή τους σε κίνδυνο από την ιλιγγιώδη ταχύτητα ενός AudiTT. Α, και μη ξεχάσω εκείνον τον ομολογουμένως σπαστικό ήχο, όταν οι πόρτες ανοίγουν γι’ αποβίβαση ή επιβίβαση. Πολλούς έχω ακούσει να παραπονιούνται και για αυτό, ότι είναι δηλαδή άλλο ένα από τα μείον του τραμ. Κυρίες και κύριοι υπάρχουν και συνάνθρωποί μας που μέσω αυτού του ηχητικού σήματος καταλαβαίνουν ότι πρέπει να κατέβουν, «youknow?».
Συνοψίζοντας, το μόνο που έχω να παραθέσω είναι ότι πρέπει επιτέλους να πάψουμε να είμαστε μίζερος λαός. Το ξέρω ότι όλα στη ζωή έχουν μια χρησιμότητα, γιατί όμως πρέπει δηλαδή ντε και καλά το τραμ κάνει τη δουλειά του λεωφορείου ή του μετρό. Μπορεί να γίνει αντιθέτως το σύμβολο της χαλαρότητας και της ξεγνοιασιάς στους ομολογουμένως ταχείς ρυθμούς της καθημερινότητας μας.Κι επανέρχομαι στο χάος του μυαλού μου… για το πώς θα φτάσω στο πανεπιστήμιο ρε γαμώτο(ουπς!)…
Υ.Γ. “Μιρέλλα” : Θεότητα Του Μυαλού Μου
