Hiouston, Texas, Μάρτιος 2005
«Τετράχρονο αγοράκι, αφού πήρε το περίστροφο της μητέρας του μέσα από τη τσάντα της, πυροβόλησε το δίχρονο αδελφάκι του στο κεφάλι, επειδή είχε νευριάσει μαζί του.»
Υπάρχουν γεγονότα ή πληροφορίες που, αφού τα λάβει ο ανθρώπινος εγκέφαλος, είναι στη συνέχεια εξαιρετικά δύσκολο και χρονοβόρο να ολοκληρωθεί απ΄ αυτόν η διαδικασία επεξεργασίας, κατανόησης κι αφομοίωσης τους. Οι αποκωδικοποιήσεις των ήχων και των εικόνων τους, σχηματίζουν ολότητες τόσο παράλογες, τόσο έξω από τη φύση του ανθρώπου που είναι αδύνατον να πιστέψει κανείς ότι πρόκειται απλά για μια ακόμη συντελεσμένη πραγματικότητα. Υπάρχει ορισμένες φορές τόσο μεγάλη αντίθεση ανάμεσα στο περιεχόμενο των πληροφοριών και στην ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη που σαστίζεις. Είναι αυτό που λένε «Δεν το χωράει ο νους μου». Κι όμως ο νους μας φαίνεται πως διαθέτει πολύ χωρητικότητα, διαφορετικά θα είχε γεμίσει εδώ και καιρό!
Η αναπόφευκτη όμως συνειδητοποίηση οδηγεί σε προβληματισμό. Το πώς ακριβώς έφτασε ο πιτσιρίκος σ’ αυτή την ενέργεια είναι κάτι που θα μελετηθεί και θ’ αναλυθεί από ειδικευμένους κι έμπειρους σε τέτοιες περιπτώσεις ψυχολόγους. Αυτό που μπορεί να γίνει να γίνει αντιληπτό και στο πιο ανίδεο (από ψυχολογία) μάτι είναι, ότι κατά κάποιο τρόπο και μέχρι ενός σημείου το παιδί είχε αντίληψη για το είδος του σκοπού που καλείται να εκπληρώσει το πιστόλι. Είχε, δηλαδή, στο μυαλό του ότι το συγκεκριμένο αντικείμενο μπορούσε να αποτελέσει μέσο έκφρασης του θυμού του προς το δίχρονο αδελφό του. Και το κυριότερο είχε τη γνώση χρήσης. Κατά κανένα τρόπο δεν υπονοείται συνείδηση της πράξης. Είναι σίγουρο ότι το παιδί δε μπορεί να είχε συνείδηση του πρακτικού αποτελέσματος και των συνεπειών της ενέργειας. Είμαι βέβαιος ότι στο παιδικό του μυαλό το πιστόλι αποτέλεσε κι αποτελεί ακόμη ένα παιχνίδι, με τη κυριολεκτική έννοια, εκφοβισμού κι όχι ένα μέσο θανάτου. Στο μυαλό εξάλλου ενός 4χρονου οι έννοιες πυροβολώ ή θάνατος, είναι το λιγότερο συγκεχυμένες. Το γεγονός όμως ότι υπήρχε, προφανώς εύκολη, προσβασιμότητα προς το όπλο και καταγεγραμμένη στο μυαλό του η σκοπιμότητα της χρήσης, αρκούσε.
Το ερώτημα που ανακύπτει άμεσα είναι πως και πότε πρόλαβαν να εντυπωθούν οι εικόνες αυτές στο μυαλό ενός 4χρονου. Αν αναλογιστούμε ότι η έκθεση των παιδιών στη βία γίνεται πλέον από πολύ μικρή ηλικία, η απάντηση δε φαντάζει και πολύ δύσκολη. Φανταστείτε, ότι μόνο στο θέμα ταινίες βίας κι επιθετικά παιδιά 3.000 έρευνες τα 20 τελευταία χρόνια έδειξαν ότι ενήλικες με έντονες επιθετικές τάσεις έβλεπαν συχνά σαν παιδιά θρίλερ ή παρόμοιες ταινίες. Το σίγουρο είναι ότι είτε μέσω της τηλεόρασης και κάποιων βιντεοπαιχνιδιών, είτε μέσω ορισμένων εικόνων από το οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον ο μικρός μας φίλος είχε αποκτήσει κάποιου είδους οικειότητα με την έννοια ή εικόνα αν θέλετε, όπλο, γεγονός που οδήγησε στα τραγικά αποτελέσματα. Εδώ είναι που ξεκινά η ευθύνη αυτών που έχουν χαρακτηριστεί ενήλικοι. Εάν σε ηλικία 4 ετών μπορούν παιδία να έχουν αποτυπωμένες τέτοιου είδους εικόνες σε σημείο μάλιστα που να φτάνουν και στην ενέργεια τότε σίγουρα κάτι πάει στραβά από τη πλευρά μας. Μήπως οι ρυθμοί της εποχής είναι πια τόσο καταιγιστικοί που γινόμαστε ολοένα και πιο απρόσεκτοι με τα παιδιά μας; Η ευθύνη μας όμως απέναντι σ’ αυτά είναι τεράστια κι έχουμε αναλάβει, υποτίθεται, το χρέος να τους μεταδίδουμε τις καλύτερες αξίες κι ιδανικά, ενώ παράλληλα οφείλουμε να τα προστατεύουμε από τα λάθος παραδείγματα, πόσο μάλλον να τα σπρώχνουμε προς τα εκεί με την αδιαφορία, την απουσία και με οτιδήποτε, που χωρίς γνώση θεωρούμε σωστό.
Φαντάζομαι το όπλο στα 4χρονα παιδικά χέρια κι αναρωτιέμαι τι ακολουθεί μετά. Πόσο μεγάλη ποικιλία διαθέτει άραγε ο ανθρώπινος εγκέφαλος στο να παράγει το παράλογο; Σχεδόν κάθε μέρα επιβεβαιώνεται η χειρότερη δυνατή απάντηση. Ανεξάντλητη! Η έννοια του απίθανου τείνει να εκλείψει οριστικά!
