• αρχική | 
• περιεχόμενα | 
• τεύχη | 
• νέα / events | 
• bCreative | 
• out | 
• videos | 
• επικοινωνία

    Το φετινό Sonar Festival πραγματοποιήθηκε όπως πάντα στη Βαρκελώνη από τις 13 ως τις 16 Ιούνη. Ήταν η τρίτη φορά που  το παρακολούθησα –’98, ΄01, ΄02. Δεν παρατήρησα καμιά ουσιαστική διαφορά στο πέρσι και το φέτος. Ίδια drugs, ίδια αυστηρή securityπου να εμποδίζει το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου να πλησιάσει και παντού διαφημίσεις πολυεθνικών εταιριών ήχου και εικόνας που πλέον έχουν απόλυτα το πάνω χέρι σ’ αυτό το φεστιβάλ αιχμή της παγκοσμιοποίησης στο χώρο της σύγχρονης  avant-gardeκαι ηλεκτρονικής μουσικής. Τι να πει κανείς; Οι μέρες του κρασιού και των τριαντάφυλλων είναι μακριά πλέον από τέτοιες καταστάσεις. Η τέχνη ως απόλυτο αντανακλαστικό των δράσεων του θεάματος όσο πρωτοποριακή κι αν είναι, αν εστιάζει στον ψυχρό τεχνοκρατικό φορμαλισμό, δεν υπάρχει καμιά ελπίδα να αγγίξει και να φέρει την αίσθηση θύμησης του ιερού απ’ όπου και προήλθε. Αγαπώ την ηλεκτρονική μουσική αλλά πόσο ακόμα οι πραγματικότητες της μηχανής θα στέκονται σαν ένα γιγάντιο συστημικό στοιχείο που θα διαπλέκεται με το θέαμα των εμπορευμάτων και των πυραμίδων ελέγχου και κυριαρχίας σε κάθε τομέα. Αγαπώ την ηλεκτρονική μουσική αλλά όσο κι αν προσπαθώ δεν μπορώ να μη γελάω σαρκαστικά και θλιμμένα με το πως σιγά σιγά ο έλεγχος και ο καπιταλισμός αφομοίωσε άλλο ένα κολοσσιαίο κίνημα όπως ήταν η νέα ηλεκτρονική και χορευτική μουσική, δημιουργώντας δίπλα στο πραγματικό underground –ένα underground στηριγμένο σε ανατρεπτικά προτάγματα - ένα underground του εποικοδομήματος απόλυτα σύμφωνο με τις επιταγές της εξουσίας και έτοιμο για να κοσμήσει «κουλτουροπεριοδικά» που ενδιαφέρονται περισσότερο για το φαίνεσθε παρά για το είναι. Αλλά ας μην γκρινιάζω άλλο.
 

1^η μέρα
Προγράμματα με τον Diego Maradona στα εξώφυλλα να μοιράζονται στον κόσμο ώστε να ξέρει ποιοί θα εμφανιστούν. Το Sonar απλωμένο και σε άλλους δύο χώρους της κεντρικής Βαρκελώνης πέραν του Mag Ba και του κέντρου μοντέρνας τέχνης. Σ' έναν εκθεσιακό χώρο λογισμικού, ψηφιακών τεχνολογιών και μηχανών περιδίνησης που χρησιμοποιούνται για την εκπαίδευση αστροναυτών. Όλα αυτά συνδυασμένα με πολύ με πολύ σκληρό noiseήχο και strobeπου αντιλαμβανόταν την κίνησή σου με ειδικούς αισθητήρες έτσι ώστε ο ήχος και το φως να σε ακολουθεί. Ο δεύτερος χώρος ήταν η διαρκής έκθεση γραφιστικής στο Capella del’ Antic Hospital de la Santa Crew.
Aπό live events ξεχώρισαν οι ΤuxedoMoon οι οποίοι εμφανίστηκαν με αρκετό καινούριο υλικό μετά από πολλά χρόνια. Επίσης ο BlaineReiningerπου πετούσε κάποιες ατάκες στα ελληνικά ενώ στο τέλος μας σύστησε το μικρό παιδί του.
Επίσης ο top πειραματιστής του πικάπ Cristian Marclay, οι Janele Scaefer και Lopez καθώς και το βράδυ στο Sonar Club έξω από τη Βαρκελώνη ο ηλέκτρο κιθαρίστας και με πολλά στοιχεία από τη βραζιλιάνικη μουσική Arto Lidsay. Δεν μπορώ να μην αναφέρω το techno αφιέρωμα στην ανεξάρτητη B-Pitch Control, το εκπληκτικό techno anarchy set των Radio Boy και τον djKrush.

2^η μέρα
... και μετά από ένα σύντομο πρωινό περπάτημα σε κάποια δισκάδικα και χώρους στη Βαρκελώνη και με 4 ώρες ύπνο, έφτασα στο ημερήσιο Sonarόπου είχα την ευκαιρία -- ανάμεσα σε σεκιουριτάδες που μας έκλειναν το δρόμο όταν γέμιζε μια αίθουσα και μας έστελναν μια αριστερά, μια δεξιά, με ατάκες του στυλ από εδώ μπαίνετε, από κει βγαίνετε, να μας λείπει τόση οργάνωση – να παρακολουθήσω τους Isan, αγαπημένο postrockσχήμα, τους μελωδικότατους αν και τους προτιμώ στους δίσκους DonnaReggina από τη Γερμανία, τον Manitobaσε μια μέτρια εμφάνιση για τα επίπεδα του λυρισμού του και το φοβερό electropunkconceptionτων PanSonicσε συνεργασία με τους Peaches. Επίσης ξεχώρισε όπως άλλωστε ήταν αναμενόμενο ο Kid 606 σε ένα extranoiseset, τύπος που συμπαθούμε ιδιαίτερα και για την πολιτική του στάση εως τώρα.
Η καλύτερη συναυλία της 2^ης μέρας ήταν η νυχτερινή εμφάνιση των YO-LA-TENGO στο Sonar club σε ένα φοβερό ψυχεδελικό set με τη μουσική κάλυψη μιας σειράς παλιών ντοκιμαντέρ πάνω στην ερωτική ζωή των θαλάσσιων ζώων. Επίσης καλές εντυπώσεις άφησαν ο πάντοτε ωραίος John Digweed, o Roger Sanchez – για το house κοινό, ο Soul Centerκαι η πανέμορφη pop των Lamb από τη Βρετανία.

3^η μέρα
Η κατεξοχήν club μέρα όπως και η μέρα που το μεγαλύτερο μέρος των ξένων διαπιστευμένων ψάχνει στα αναρίθμητα μαγαζάκια των ανεξάρτητων εταιριών του Sonar για κάποιον ενδιαφέροντα ήχο κι ετοιμάζεται για το βραδινό χάος. Την ημέρα ξεχώρισαν οι djKensei και Aoki Takamasa και φυσικά το αφιέρωμα στην cultexperimental ολλανδική εταιρία Staalplaat με τον Pedro Berical, πικάπ πειραματιστή (δίσκοι με τρεις τρύπες, τραινάκια πάνω σε πικ απ κ.λ.π.). Επίσης ο Ιταλός Noise Goem, το σατυρικό show των 386 Dx, ενώ ενδιαφέρουσα pop έπαιξαν κι οι αμερικανοί DNTEC.
Το βράδυ το πειραματικό hiphopτων antipop Consortium συνδυάστηκε στη διπλανή σκηνή με μια από τις εκστατικότερες hard techno βραδιές από τον πολύ Jeff Mills. ΕΜΠΕΙΡΙΑ. Αντίθετα ο Richie Hawtin παραέπαιξε club music κι έτσι πήρα ένα μισάωρο υπνάκο ενώ ο «κλασσικός» Carl Coxέπαιξε το techno του με πολύ συναίσθημα κάνοντας όπως και ο Mills τις δεκάδες χιλιάδες κόσμου να χορεύουν ασταμάτητα.

Εν κατακλείδι
Ελπίζω κάποια μέρα η μουσική να είναι καθαρή μυσταγωγία για όλους. Υπήρχαν και πολλές παράλληλες εκδηλώσεις σε club όπως το Moog ή το Wrong Festival με μπάντες και dj’s του Sonar με ψευδώνυμα. Επίσης παράλληλα με το Sonar έλαβε χώρα και το Antisonar Hard Techno Party οργανωμένο από τις καταλήψεις και τον αυτόνομο χώρο της Βαρκελώνης καθώς και άλλα events σε πολλά μικρά club με ζεστή ατμόσφαιρα και εξαιρετική dance μουσική. Ξεχωρίζω την εμφάνιση του DJ Hell.