Νομίζω πως πάντοτε το θέμα του χρόνου αποτελούσε ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα της ανθρώπινης σκέψης, αλλά ειδικότερα στην εποχή μας αποτελεί το κυρίαρχο. Κι αυτό διότι είναι άρρηκτα δεμένος με την ανθρώπινη ύπαρξη και σήμερα ο άνθρωπος είναι μια ύπαρξη που η βασικότερη ανησυχία της είναι ότι διαθέτει ολοένα και λιγότερο χρόνο. Μόνο που ο χρόνος δε λιγοστεύει, δε τελειώνει. Ρέει. Εμείς τελειώνουμε. Και δε σκεφτόμαστε πως θα χρησιμοποιήσουμε τους εαυτούς μας για το χρόνο, παρά πως θα χρησιμοποιήσουμε το χρόνο για τον εαυτό μας. Μια καθαρά ανόητη ανθρώπινη σκέψη όπως πολλές άλλωστε σε σχέση με πράγματα που το είδος μας δε μπορεί να ελέγξει και να κατανοήσει. Οι φόβοι, οι ανησυχίες σχετικά με τη παντελώς λάθος διαχείριση του χρόνου από το σύγχρονο άνθρωπο, κακά τα ψέματα, ακούγονται δεκαετίες τώρα. Αλλά η κατάσταση δείχνει να μη βελτιώνεται παρά να γίνεται χειρότερη. Ο άνθρωπος συνεχίζει με τον ίδιο παρανοϊκό τρόπο να ξοδεύει το χρόνο του αλόγιστα και χωρίς ουσιαστικό σκοπό. Κάρτες, δώρα, ρούχα-μόδα, κινητά, νυχτερινές αποδράσεις, εκδρομές το Σαββατοκύριακο δείχνουν να μη μπορούν να καλύψουν πια συγκεκριμένες συναισθηματικές ανάγκες. Δεν ανταλλάσσεται μια βόλτα στο πάρκο με χρήματα. Όπως κι ο χρόνος που έχει ξοδευτεί για τα παραπάνω δεν αναπληρώνεται. Κι αν ποτέ διαπιστώσει κανείς το λάθος του, πράγμα δύσκολο να γίνει, τότε συμβαίνει το χειρότερο. Αυτό που εκπληκτικά περιγράφουν οι Pink Floyd στο “Time” «Είσαι νέος και η ζωή μακριά και υπάρχει χρόνος να σκοτώσεις σήμερα. Και ξαφνικά μια μέρα ανακαλύπτεις ότι 10 χρόνια πέρασαν πίσω σου», μάλλον άσκοπα θα προσέθετα εγω. Τι κάνει άραγε κανείς όταν συμβεί αυτό...
Το θέμα τελικά δεν είναι πόσο χρόνο έχεις. Είναι τι κάνεις μ’ αυτόν. Δεν είναι ποσοτικό το ζήτημα. Δεν είναι λεφτά. Αν είσαι κενός, αδιάφορος άνθρωπος και όλο το χρόνο του κόσμου να έχεις θα τον ξοδέψεις αλόγιστα και παράλογα. Ας μη προσπαθούμε να τον κερδίσουμε-εξαγοράσουμε. Είναι μάταιο. Ας συμβιβαστούμε κι ας προσπαθήσουμε να κάνουμε στο διάστημα που μένει ότι καλύτερο μπορούμε για τους εαυτούς μας και τους γύρω μας.
Άλλοτε φτάνει κι άλλοτε όχι. Άλλοτε 2 sec είναι πολλά κι άλλοτε τρομακτικά λίγα. Μα αυτός είναι που κυριαρχεί και με τους δικούς του νόμους θα πρέπει να τον δεχτούμε. Χρόνος. Ο μέγας Εξουσιαστής της ζωής μας. Αρχή, τέλος και ζυγαριά της.
«Όλη τη βδομάδα είχε νόημα γιατί ο άνθρωπος τη χρησιμοποιούσε για τα όνειρα του, με συνεπή ενότητα και με αξιοθαύμαστη εμμονή. Σήμερα, όλη η βδομάδα χρησιμοποιείται σαν υπηρέτρια του Σαββατοκύριακου: προσφέρει μονάχα τις υλικές δυνατότητες μιας δραπέτευσης. Άλλοτε η βδομάδα ήταν μια επίμονα επαναλαμβανόμενη απόδειξη του υψηλού νοήματος που είχε για τον άνθρωπο η εργασία. Σήμερα η εργασία είναι σκλαβιά και ιδανικό της εποχής: να κερδίζεις χρήματα με όσο το δυνατό περισσότερη απραξία. Για τούτο όλος ο κόσμος βγαίνει το Σαββατοκύριακο στους δρόμους αναζητώντας την απόλαυση. Δεν έχει καμιά πίστη κι είναι ο ενδεής της ζωής. Παλεύει να κρατηθεί από τη στιγμή και του φεύγει ολόκληρος ο ωκεανός του χρόνου. Ζει με τη φαρμακερή αίσθηση της προσκαιρότητας του και λαχταρά τη χαρά εκείνη που είναι έντονη κι ας χάνεται, κι ας ξεθυμαίνει γοργά.»
Κώστας Τσιρόπουλος
Του Άγγελου Παπαπετρίδη
Pink Floyd
“Time”
Απαριθμώντας τις στιγμές που αποτελούν μια θαμπή ημέρα
Ξοδεύεις και σπαταλάς τις ώρες μ’ έναν υποτιμητικό τρόπο
Κλοτσώντας από δω κι από κει ένα κομμάτι εδάφος στη γενέτειρα σου
Αναμένοντας για κάποιον ή κάτι που θα σου δείξει το δρόμο.
Κουρασμένος από τη ξάπλα στη λιακάδα κι από τη παραμονή στο σπίτι να παρακολουθείς τη βροχή.
Είσαι νέος και η ζωή μακριά και υπάρχει χρόνος να σκοτώσεις σήμερα.
Και ξαφνικά μια μέρα ανακαλύπτεις ότι 10 χρόνια πέρασαν πίσω σου.
Κανείς δε σού είπε πότε να τρέξεις, έχασες το σήμα της
εκκίνησης.
Και τρέχεις και τρέχεις να προλάβεις τον ήλιο, αλλά βυθίζεται.
Και αγωνίζεται να έρθει από πίσω σου και πάλι.
Ο ήλιος είναι ο ίδιος με έναν σχετικό τρόπο, αλλά είσαι μεγαλύτερος.
Λαχανιασμένος και μια μέρα πιο κοντά στο θάνατο
Κάθε χρόνος γίνεται μικρότερος, ποτέ δε φαίνεται να βρίσκεις το χρόνο
Σχέδια που ή φτάνουν να γεμίσουν καθόλου ή το πολύ μισή σελίδα από κακογραμμένες γραμμές
Υπομένοντας με σιωπηλή απελπισία είναι ο αγγλικός τρόπος ζωής
Ο χρόνος χάθηκε, το τραγούδι τελείωσε, νόμιζα πως θα είχα κάτι παραπάνω να πω.
Σπίτι, σπίτι πάλι μου αρέσει να είμαι εδώ όποτε μπορώ
Και όταν επιστρέφω σπίτι παγωμένος και κουρασμένος
Είναι ωραίο να ζεσταίνω τα κόκαλα μου δίπλα στη φωτιά
Αρκετά μακριά, πέρα από το λιβάδι, ο ήχος από τη σιδερένια καμπάνα
Καλεί τους πιστούς στα γόνατα. Για να ακούσουν τα μαλακά λεχθέντα μαγικά ξόρκια.
