Στο μυαλό του
Ιούλιου Βερν
«Όταν έπαιζα ήμουν ανίκητος». Είχε πει ο Bobby Fisher, ίσως για να
δικαιολογήσει ενδόμυχα την κατάθλιψη που μπορεί να τον ακολουθούσε μαζί με την
τεράστιας χωρητικότητας μνήμη του και την abnormal ευφυία του. Ήταν ένας από τους πιο χαρισματικούς
σκακιστές, ενδεχομένως για το χαρακτηρισμό αυτό να έπαιξε ρόλο και το γεγονός
ότι η στάση του έκανε πιο πλούσιους, μακροπρόθεσμα, τους συναδέλφους του, όπως
και το γεγονός ότι ήταν ο πρώτος Αμερικάνος που κέρδισε Ρώσο, κυριότερα όμως
ότι έζησε μια ζωή γεμάτη αντιφάσεις, υπέρμετρη ευαισθησία και μοναξιά. Η ζωή
του έμοιασε με το νέο σκάκι, που είχε επινοήσει ο ίδιος, όπου τα πιόνια
τοποθετούνται τυχαία πάνω στη σκακιέρα. Φαίνονταν δηλαδή σαν μία ανορθόδοξη
παρτίδα κατά την οποία ο Bobby,
όπως και στο σκάκι, έμοιαζε ανίκητος. Όπως και να χει ο Bobby Fischer μας άφησε χρόνους
στην ηλικία των 64 (όσα ακριβώς και τα τετράγωνα της σκακιέρας), από νεφρική
ανεπάρκεια, στην χώρα που έγινε περισσότερο διάσημος και που τελικά ήταν ο
τελευταίος του σταθμός, στην Ισλανδία. Οι τελευταίες του κουβέντες, σύμφωνα με
έναν Ισλανδό φίλο του, ήταν
«Τίποτα δεν ανακουφίζει τον πόνο περισσότερο από το ανθρώπινο άγγιγμα».
Κωλοφωτιές
Απ τις πιο εντυπωσιακές παραστάσεις που μπορεί κάποιος να
δει είναι το νυχτερινό θέαμα που μπορεί να δημιουργήσει η φύση, βάζοντας
δεκάδες ιπτάμενα φωτάκια να λάμπουν σε ακαθόριστα χρονικά διαστήματα, σαν ένα
σώμα που προσπαθεί κάτι να πει ή σαν μία νυχτερινή έκδοση του παιχνιδιού ενώστε
τις τελείες. Για τις πυγολαμπίδες ο λόγος, ειδικότερα και για το φαινόμενο της
βιοφωταύγειας γενικότερα. Υπάρχουν αρκετοί οργανισμοί που έχουν τη δυνατότητα
να λάμπουν παράγοντας φως εσωτερικά, για διάφορους λόγους ο καθένας. Οι
πυγολαμπίδες π.χ. το κάνουν για να προσελκύσουν σύντροφο. Άλλα ζώα το κάνουν
χωρίς να ξέρουνε τα άλλα ζώα (τα δίποδα) γιατί. Εντυπωσιακή ήταν μια τέτοια
εφαρμογή από τον άνθρωπο και δη τον κίτρινο. Ένα είδος οστρακόδερμων έχει την
ιδιότητα όταν πρώτα ξηραθεί και κατόπιν βραχεί να εκπέμπει φως. Αυτά τα
οστρακοειδή χρησιμοποιήθηκαν από τους Ιάπωνες στον Β Π. Π. σαν πηγές φωτός όταν
ήθελαν να δουν κάτι και να μη γίνουν αντιληπτοί. Έφτυναν πάνω στο οστρακόδερμο
και το χρησιμοποιούσαν σα φακό. Όπως και να χει στις περιπτώσεις βιοφωταύγειας,
δύο υλικά παράγουν το φως. Η λουσιφερίνη και η λουσιφεράση. Οι πυγολαμπίδες
παράγουν φως μέσα από μια σειρά χημικών αντιδράσεων. Η μετατροπή ενέργειας σε
φως, που συμβαίνει στις πυγολαμπίδες, έχει απόδοση 100%, αφού από κάθε μόριο
λουσιφερίνης που οξειδώνεται εκπέμπεται ένα φωτόνιο. (φανταστείτε το φως και τη διαδικασία λήψης του από το μάτι,
σαν να κάθεσαι και να σου πετάνε μπαλάκια του τένις στο μάτι, συνεχόμενα και το
ένα πίσω απ το άλλο. Το φωτόνιο είναι το μπαλάκι κι ο τενίστας είν’ ο ήλιος).
Το φως των πυγολαμπίδων δεν είναι σαν το φως από τις λάμπες. Ονομάζεται ψυχρό,
γιατί δεν προέρχεται από υψηλή θερμοκρασία και από τη θερμική κίνηση των
μορίων. Το πιο εντυπωσιακό θέαμα πρέπει να είναι οι συγχρονισμένες
σπίθες των ασιατικών πυγολαμπίδων. Οι σχιστομάτες πυγολαμπίδες έχουν την
ιδιότητα να φωτοβολούν συγχρονισμένα. Φανταστείτε ένα δέντρο και πάνω στα φύλλα του αρκετές πυγολαμπίδες.
Φανταστείτε όλες τις πυγολαμπίδες να εκπέμπουν ταυτόχρονα φως τρεις φορές κάθε
δύο δευτερόλεπτα και τα μεσοδιαστήματα το δέντρο να παραμένει εντελώς σκοτεινό.
Φανταστείτε το φαινόμενο να συμβαίνει σε 10 ή 15 δέντρα ταυτόχρονα.
Κάπως έτσι πρέπει να βγαίνουν οι θρύλοι και οι μύθοι.
Απολύτως δικαιολογημένα.
Υποβρυχίου. Όχι τούτου δω. Του άλλου. Του τσίγκινου, που
κάνει το λάθος να βγαίνει και στην επιφάνεια. Ο πρώτος που προσπάθησε να
κατασκευάσει ένα σκάφος που θα είχε την ικανότητα να πλέει κάτω από το νερό
ήταν ο Ολλανδός Κορνέλις Γιάκομπσον Νρέμπελ. Και τα κατάφερε. Ο Ολλανδός
οδηγούσε ένα τέτοιο σκάφος στον ποταμό Τάμεση από το 1620 μέχρι το 1624. Γύρω
στις αρχές του 1800 ο Αμερικάνος Ντέιβιντ Μπουνσέλ κατασκεύασε υποβρύχια τα
οποία χρησιμοποιήθηκαν ανεπιτυχώς εναντίον των βρετανικών πλοίων κατά τη διάρκεια
της Αμερικανικής Επανάστασης ( ξέρετε, ενός ακόμη αγώνα για δικαιοσύνη –
ελευθερία και μπέργκερ). Το 1898 ο Αμερικανός μηχανικός Σάιμον Λέικ έφτιαξε το
πρώτο υποβρύχιο ανοιχτής θάλασσας. Ο Αργοναύτης Ι ταξίδευσε από το Νόρφολκ της Βιρτζίνια μέχρι τη Νέα Υόρκη,
σηματοδοτώντας την απαρχή του σύγχρονου υποβρυχίου, του μοναδικού σκάφους που
έχει φτιαχτεί αποκλειστικά για καταστρεπτικούς σκοπούς...
