Ιστορίες πορτρέτων
Σαν τη σελήνη είναι η γυναίκα.
Κάποιες φορές είναι ολόγιομη, πληθωρική και ερωτεύσιμη, άλλοτε είναι μισοάδεια
ή μισογεμάτη και κάπου κάπου αινιγματική και αφανής.
Αφανής;
Αφήνει
τα αστέρια να τραγουδούν την απουσία της…
Ο χρόνος δίχως τον έρωτα είναι μια βαρετή μονάδα
μέτρησης. Πόσο μονότονες είναι οι ταφόπλακες, όλες ίδιες. Ένα όνομα και δυο
ημερομηνίες. Λάθος. Έπρεπε να υπάρχει μια παρένθεση, μια υποσημείωση, που να
λέει αυτός ήταν ανέραστος ή αυτός, ό,τι κι αν έκανε, με έρωτα το εποίησε.
Φανταστείτε πόσο πιο όμορφα θα ήταν τα νεκροταφεία αν ήταν χώροι αποφθεγμάτων
για τη ζωή. Η ταφόπλακα να ήταν η
τελευταία σου γραφή. Η διαθήκη σου. Αυτό που κατάλαβες εσύ, προσωπικά, αυτό που
σκέφτηκες και ένιωσες κατά το σύντομο πέρασμά σου. Απολίτιστοι και υποκριτές
είμαστε ακόμα…
Μόνο όταν ερωτευόμαστε αποτινάσουμε τους εγωισμούς, δημιουργούμε και
ζωντανεύουμε.
Εκείνο το καλοκαιρινό απόγευμα σαν άνεμος πήγαινα με το ποδήλατο μέσα στο
Βερολίνο. Να μην αργήσω στην πρώτη μας συνάντηση. Ταχυπαλμία από έρωτα και
ποδήλατο. Αυτή η γλυκιά ανυπομονησία που ο χρόνος είναι δυνάστης και δεν
αντέχεις να προσμένεις. Η ελπίδα για το όμορφο. Έφτασα και ο ιδρώτας τα
φανέρωσε όλα. Ήταν εκεί. Μέσα σε ένα λευκό λιτό φόρεμα, δίχως προσχήματα, μια
απλότητα, όμορφη και ήρεμη. Ένας ιδανικός συνδυασμός της γυναικείας φύσης. Επικοινωνείς με όλες τις αισθήσεις κάτι
τέτοιες στιγμές. Ακόμα και η σιωπή έχει ένταση. Δεν υπάρχει ούτε ο χρόνος ούτε
ο χώρος στο πρώτο σκίρτημα της καρδιάς. Γιατί να μην είμαστε έτσι πάντα; Γιατί
να έρχεται ο γαμημένος χρόνος και να τα ισοπεδώνουμε όλα; Το ίδιο βράδι
χορέψαμε μέχρι το πρωί…
Το όνειρο είναι πάντα ένα βήμα μακριά από την πραγματικότητα. Η ελευθερία,
μια σκέψη ενάντια στο θάνατο και ο έρωτας ένα τίναγμα πέρα από τους εαυτούς
μας.
