Πέρα μακριά στα αχαρτογράφητα τέλματα της πιο μπανάλ
περιοχής του Δυτικού Σπειροειδούς βραχίονα του Γαλαξία βρίσκεται ένας μικρός,
ασήμαντος, κίτρινος ήλιος.
Γύρω απ΄ αυτόν τον ήλιο, σε μια απόσταση περίπου είκοσι δύο
εκατομμυρίων μιλίων, γυρίζει ένας εντελώς ασήμαντος, μικρός, γαλαζοπράσινος
πλανήτης, που οι κάτοικοί του, μια μορφή ζωής που κατάγεται από τους πιθήκους,
είναι τόσο πρωτόγονοι που πιστεύουν ακόμη πως τα ψηφιακά ρολόγια είναι μια
πανέξυπνη ιδέα.
Αυτός ο πλανήτης έχει- ή μάλλον είχε- ένα πρόβλημα, που ήταν
το εξής : οι περισσότεροι από τους ανθρώπους που ζούσαν σ΄ αυτόν ήταν συνήθως
δυστυχισμένοι. Πολλές λύσεις είχαν προταθεί γι΄ αυτό το πρόβλημα, αλλά οι
περισσότερες ασχολούνταν με τη διακίνηση μικρών πράσινων χαρτιών, πράγμα
παράξενο, γιατί βασικά δεν ήταν τα μικρά πράσινα χαρτιά που ήταν δυστυχισμένα.
Κι έτσι το πρόβλημα παρέμενε. Πολλοί άνθρωποι είχαν τα χάλια
τους, και οι περισσότεροι ήταν αξιοθρήνητοι, ακόμα και αυτοί με τα ψηφιακά
ρολόγια.
Όλο και πιο πολλοί ήταν της γνώμης ότι ήταν ένα μεγάλο λάθος
που κατέβηκαν από τα δέντρα. Και μερικοί έλεγαν πως ακόμα και τα δέντρα ήταν
μια άσχημη κίνηση και πως δεν έπρεπε καν
να έχουν βγει από τους ωκεανούς.
Και τότε , μια Πέμπτη, κάπου δύο χιλιάδες χρόνια από τότε
που είχαν καρφώσει κάποιον σ΄ ένα δέντρο επειδή είπε πόσο ωραία θα ήταν αν
άρχιζαν να φέρονται καλά ο ένας στον άλλο, έτσι για αλλαγή, μια κοπέλα που
καθόταν μόνη της σ΄ ένα μικρό καφενείο στο Ρικμανσουώρθ ξαφνικά κατάλαβε τι
ήταν αυτό που δεν πήγαινε καλά τόσο καιρό, και πως θα μπορούσε ο κόσμος να
γίνει ένα ωραίο και ευτυχισμένο μέρος για όλους. Αυτή τη φορά είχε βρει το
σωστό πράγμα που θα λειτουργούσε, χωρίς να χρειάζεται να καρφωθεί κανείς
πουθενά.
Δυστυχώς όμως προτού προλάβει να φτάσει το τηλέφωνο και να ειδοποιήσει κάποιον, μια τρομερή ηλίθια καταστροφή συνέβη και η ιδέα της χάθηκε για πάντα.
Αυτή δεν είναι η ιστορία της.
Αυτή είναι η ιστορία αυτής της τρομερής ηλίθιας καταστροφής και μερικών συνεπειών της.
