Γένοβα, γέΝοΒα, γΈνοΒΑ, οβαΓέν, νοβαγέ........
Μέχρι χτες ούτε που θέλανε να ακούσουνε για μάς ενώ τώρα.... Νόμιζα ότι η διαδήλωση
είχε γίνει πριν καν πάω. Έλεγες ότι πηγαίνεις για τα γυρίσματα κάποιας υπερπαραγωγής με χιλιάδες κομπάρσους. Βέβαια ο
καθένας τη δουλεία του. Τα ΜΜΕ να εξασφαλίσουν τη ακροαματικότητα δηλαδή ένα
καλύτερο κομμάτι από τη διαφημιστική πίτα και εμείς να πάμε να συνεχίσουμε αυτό
που ξεκινήσαμε στο Σιάττλ. Ήθελε κουράγιο όμως να αντέξεις όλον τον κόσμο να
ασχολείται μαζί σου.
Αναχώρηση από το μουσείο
(Αθήνα). Ήλιος λαμπρός, διάθεση εξίσου, γλυκό άγχος και μια κλεφτή ματιά στην
πόλη που αφήναμε πίσω. Προσήλωση στο στόχο, μια κουκίδα στο χάρτη που υπόσχεται
συμμετοχή στην ιστορία. Ήμουν εκεί. Αυτή τη φορά δεν τα είδα από την τηλεόραση.
Εγώ τα έκανα! Δράση-παθητικότητα 1-0. Η συγκέντρωση στον στόχο τόσο έντονη που
όλα τα άλλα έμοιαζαν προσπεράσιμα. Πάτρα, διαβατήρια, πλοίο, συμπαραστάτες,
μπάτσοι.... λες και το είχαμε ξανακάνει. Όλοι έμοιαζαν και συμπεριφέρονταν σαν
να πηγαίνουν για διεθνή διαδήλωση στη Γένοβα κάθε χρόνο!
Πλοίο. Είναι δικό μας, είμαστε
πλειοψηφία, άμα θέλουμε το περνούμε και πάμε οπουδήποτε! Ένα πλοίο γεμάτο με
γνώριμες φάτσες και άλλες τόσες έτοιμες να τις γνωρίσεις. Κάτι σαν αναγκαστικό
pause σου δίνει την ευκαιρία για κοινωνική επαφή μια πρώτη γνωριμία ένας κύκλος
από slipping bag μια γενική συνέλευση και μετά αλκοόλ μουσική και σκοτάδι.
Είσαι στη μέση ενός σκοτεινού θόλου πάνο σε ένα φωταγωγημένο πλοίο με ανθρώπους
για του οποίους νιώθεις μια βαθιά τρυφερότητα -έστω και συγκυριακή- και ξέρεις
ότι είναι μια από τις σπάνιες φορές που πηγαίνεις εκεί που πραγματικά θέλεις.
Αυτό το ταξίδι είναι ήδη μια αξέχαστη εμπειρία.
Ανκόνα. Το μεγάλο πανό
ξετυλίγεται στα πλευρά του πλοίου. Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός. ΝΟ G8.
Ήρθαμε! Η προβλήτα ήταν τόσο μπλε όσο και η θάλασσα. Οι μπάτσοι στην Ιταλία
φοράνε μπλε στολές - πρωτότυπο. Ο κόσμος στριμώχνεται στην πρύμνη του πλοίου
καθώς αυτό προσεγγίζει. Συνθήματα και τραγούδια για να τους δείξουμε ότι όσο
περισσότεροι είναι αυτοί τόσο πιο σημαντικό νιώθουμε ότι είναι αυτό για το
οποίο ήρθαμε. Αγωνία μήπως μας γυρίσουν πίσω; Οι φόβοι διαψεύδονται(;) και το
πούλμαν παίρνει την autostrada για το βορά, κοιτιόμαστε μεταξύ μας. Μα ήταν
τόσο εύκολο τελικά; Τόση κουβέντα προετοιμασία και φόβος και αυτοί οι μαλάκες
οι καραμπινιέροι ούτε μας ψάξανε. Χαλάρωση και χιούμορ. Κακός δεν πήρα το
καλάσνικοφ! Λίγο μετά η είδηση: κρατήσανε τα τρία τελευταία πούλμαν. Της
συντονιστικής και του Συνασπισμού. Και τώρα; Τι κάνουμε; Συνέλευση σε ένα
Autogril στην εθνική. Να γυρίσουμε για του άλλους ή να συνεχίσουμε; Η απόφαση όμως υπήρχε ήδη
από πριν. Να φτάσουμε στη Γένοβα. Συνεχίζουμε όχι χωρίς γκρίνιες. Κάθε τόσο μία
στάση σε κάποιο Autogril. Αρχίζει να δουλεύει το δαιμόνιο της φυλής. Στην αρχή
κάποιος βαριέται να περιμένει στην ουρά και φεύγει με το σάντουιτς χωρίς να
πληρώσει. Παρακάτω η λεηλασία επεκτείνετε σε φαγητό κάθε είδους. Στη συνέχεια
σε τουριστικά είδη και CD των ιταλών ρουβάδων. Πάνω σε κάτι βουνά η
επέλαση στο Autogril γίνεται κάτω από
την πατροπαράδοτη ιαχή: ΑΕΡΑ! Άδικα οι πιo σώφρονες προσπαθούν να περισώσουν
την πολιτική αξιοπρέπεια του καραβανιού. Μερικά πράγματα στέκονται πιο πάνω.
Γένοβα 1. Είναι βράδυ και
βρέχει καταρρακτωδώς. Φτάνουμε στο γήπεδο chyklamini όπου πρόκειται να μείνουμε. Παρά τις τέντες
το νερό είναι παντού. Λάσπη, σκόνη και υγρασία είναι τα βασικά συστατικά αυτής
της νύχτας. Αλλά ποιος νοιάζεται. Αφού χάσαμε την πρώτη διαδήλωση αυτή για τους
μετανάστες περιμένουμε ανυπόμονα την αυριανή. Είναι η διαδήλωση της πολιτικής
ανυπακοής Ο ΠΟΛΕΜΟΣ!
Γένοβα 2. Ξύπνημα και
γρήγορη προετοιμασία. Πρωινή πορεία σε κοντινό γήπεδο όπου μένουν οι
πολυθρύλητοι toute bianke. Καθώς συγκροτούμαστε και ξεκινάμε κοιτιόμαστε μεταξύ
μας. Ρε συ είναι ωραία. Είναι η πιο όμορφη πορεία που έχω δει. Πρόσωπα
αγουροξυπνημένα που όμως λάμπουν. Ο ήλιος σωστός στο ραντεβού του. Μια αίσθηση
καθαρότητας. Σαν να βλέπω καλύτερα τώρα. Ένα πλήθος γνώριμο σε ένα άγνωστο
περιβάλλον. Μια πορεία αγνότητας και παιδικής αφέλειας. Ήμασταν ευτυχισμένοι.
Τα κτήρια της άδειας πρωινής πόλης έσκυβαν με περιέργεια από πάνω μας. Ένα
άγνωστο πλήθος σε ένα γνώριμο περιβάλλον. Δεν είχε σημασία που εμείς και η πόλη
δεν συναντηθήκαμε πουθενά. Ήμασταν για πρώτη φορά σ’ αυτή κι όμως δεν μας
ενδιέφερε καθόλου.
Φτάνουμε στο γήπεδο των toute bianke το
karlini. Γιορτή! Λαός, ετοιμασίες, επευφημίες, αναμονή και πρωινός καφές. Οι
τελευταίες οδηγίες, οι μάσκες το Μalox για τα δακρυγόνα, τα προστατευτικά για
κάποιους στα χέρια, το νεροπίστολο γεμάτο και να ‘μαστε στο ραντεβού μας.
Σχεδόν τρέχοντας να μην απογοητεύσουμε κανέναν. Χιλιάδες πολύχρωμα κράνη και
περίεργες στολές από χαρτόνια αφρολέχ και άδεια μπουκάλια νερού. Μετά όλα πήραν
το δρόμο τους. Η προαναγγελθήσα σύγκρουση, ο πετροπόλεμος, η κλούβα να καίγεται
η αναμνηστική φωτογραφεία στο οδόφραγμα και μετά η αναμενόμενη εκτράχυνση. Το
τζίπ ο πυροσβεστήρας το όπλο ο νεκρός το σόκ. Η συνέχεια δεν θα αναμενόταν να
είναι τίποτα λιγότερο από ολοκληρωτικός πόλεμος. Βία, βία, βία. Ένα νέφος από
δακρυγόνα έχει καλύψει την πόλη. Αρχίζει η κούραση, η ζέστη, η δίψα, η
υποχώρηση. Το παλέψαμε να περάσουμε στην κόκκινη ζώνη. Ο εχθρός όμως ήταν
ισχυρότερος ή εμείς χρειαζόμασταν περισσότερη φαντασία και λιγότερη βία γιατί η
τελευταία είναι το γήπεδο του. Έτσι και
αλλιώς το ξέραμε. Όλα ήταν στο συμβολικό επίπεδο, εκτός από τον Κάρλο που έχασε
στα 23 του τη ζωή του. Κατάκοπη επιστροφή. Κονσέρβες για φαί φημολογίες για
πέσιμο μπάτσων στο γειτονικό γήπεδο, κουβέντα και απολογισμός.
Γένοβα 3. Σήμερα είναι η
μεγάλη πορεία. Παρά τον νεκρό και τη βία η διάθεση είναι καλή. Ήλιος και
παραθαλάσσια διαδρομή κάνουν την πορεία απόλαυση. Ενωνόμαστε με χιλιάδες
ιταλούς. Τραγούδια και συνθήματα. “One handred less of us wont save your ass”,
“θα γίνει σεισμός θα γίνει πανικός τη Γένοβα κατέλαβε πολύχρωμος λαός”. 200.000
λένε οι διαδόσεις, ποιος μπορεί όμως να υπολογίσει; Η πόλη ήταν γεμάτη. Ούτε
αυτή τη φορά γλιτώνουμε τα επεισόδια. Η αστυνομία έχει παραταχθεί σε θέση μάχης
και σε απόσταση αναπνοής από τους διαδηλωτές στην παραλιακή οδό. Δεν θέλει και
πολύ μετά από ένα νεκρό για να ξεσπάσει. Αλλού η πορεία συνεχίζεται κανονικά
και αλλού γίνονται αληθινές μάχες. Στον κεντρικό δρόμο ένα πανό σε μπαλκόνι
καλωσορίζει στη Γένοβα τους πολίτες του κόσμου. Στο τέλος όλη η πόλη είναι ένα
πεδίο μάχης. Το πανηγυρικό κλίμα του πρωινού εναλλάσσεται με τον τρόμο των
καραμπινιέρων και των δακρυγόνων που πέφτουν χωρίς διακρίσεις. Το ανηλεές
κυνηγητό μας οδηγεί μέχρι το νεκροταφείο Μαράσι στις παρυφές της πόλης. Η
εξάντληση και η δίψα μεγάλη. Ευτυχώς πολλοί κάτοικοι μας πετούν μπουκάλια νερό
από τα παράθυρα. Η βαρύτητα τώρα μοιάζει πιο ισχυρή κάτω από τα πόδια μας που
με δυσκολία ξεκολλούν από το έδαφος. Μετά από άπειρες ώρες ταλαιπωρίας και
περιπλάνησης φτάνουμε στο σπίτι! Το σκονισμένο μας γήπεδο μοιάζει παράδεισος.
Τα νέα και οι φήμες δίνουν και παίρνουν. Την έπεσαν οι μπάτσοι στο φόρουμ ή στο
media center κ.α.. Δυστυχώς ήταν όλα αλήθεια. Οι μπάτσοι έκαναν υπερωρίες, το
ίδιο και τα νοσοκομεία. Ο εχθρός ήταν χειρότερος απ’ όσο μπορούσαμε να
περιμένουμε. Χαλάλι του. Έτσι κι αλλιώς δεν τον πηγαίναμε απ’ την αρχή.
Επιστροφή. Τώρα είναι αλλιώς.
Τώρα έχουμε γνωριστεί. Νέες παρέες και νέες συμπάθειες. Η συνοχή αρχίζει και
σπάει και οι φωνές κριτικής και διαμαρτυρίας αυξάνουν. Όμως θα συνεχίσουμε με
συνέπεια μέχρι το τέλος. Υποδοχή σε Πάτρα και Αθήνα συνεντεύξεις και
αποχαιρετισμοί. Τα λόγια είναι λίγα για να περιγράψουν μια εμπειρία ζωής όταν
αυτή στριμώχνεται μέσα σε ένα τετραήμερο. Όταν συνειδητοποιείς πόσο πυκνή σε
νόημα θα μπορούσε να είναι η ζωή σου και πόσο άδεια μοιάζει πολλές φορές, τότε
αντιλαμβάνεσαι ότι δεν είναι ο χρόνος που κυλάει αργά η γρήγορα για σένα αλλά
το περιεχόμενο του.
Ένα στιγμιότυπο από τη μεγάλη πορεία. Καθώς η
ζέστη είναι μεγάλη, πολλοί γενοβέζοι ρίχνουν νερό από τα μπαλκόνια με λάστιχα
και κουβάδες στο πλήθος που περιμένει με τα χέρια και τα κεφάλια σε ανάταση για να επεφημίσει
αμέσως μετά τον ευεργέτη. Αυτή η στιγμή του πλήθους που κοιτάζει σε κατάσταση
έκστασης προς τον ουρανό προσδοκώντας και μετά επεφημώντας καθώς και η θέα του
νερού που αστράφτει στον ήλιο πέφτοντας είναι η πιο μαγική, η πιο μοναδική η
πιο βαθιά μεγαλειώδης εικόνα από αυτό το ιστορικό γεγονός. Είναι η στιγμή που
το γέλιο και η συγκίνηση ταυτίζονται, τότε πραγματικά νιώθεις. Αισθάνεσαι με
όλο σου το είναι. Υπάρχει ομορφιά και ο άνθρωπος είναι κομμάτι της ή έστω
μπορεί να είναι. Αυτός ο κόσμος μπορεί να αλλάξει μπορεί να γίνει καλύτερος
γιατί κάτω από την επιφάνεια είναι καλύτερος.
