«Θέλω σύνταξη, σου λεω. Δεν την παλεύω άλλο. Όχι ημίμετρα διακοπές και μαλακίες. Σύνταξη!»,
διαλαλούσε φίλος, όταν η κούραση, το ουίσκι και η μουσική χοροτραγουδούσαν γύρω του και αυτός σαν καλός μαθητής, κάθονταν στο σκαμπό του και παρακολουθούσε την παράδοση της ύλης τους. Γιατί αυτό ήταν πάντα. Ένας καλός μαθητής. Όπως οι περισσότεροι δηλαδή. Και εντελώς δικαιολογημένα ένας από τους σκληρότερα εργαζόμενους εδώ και χρόνια. Γιατί η σκληρότερα εργαζόμενη τάξη, εδώ και χρόνια (δις), το πραγματικό προλεταριάτο της χώρας, είναι οι μαθητές. Εδώ και χρόνια (τρις). Από τότε που ισχύει το παρόν εκπαιδευτικό σύστημα (αυτό που έχει δέσμες και μετά τις καταργεί για να βάλει άλλου είδους δέσμες και μετά τις καταργεί για να ξαναβάλει νέου τύπου δέσμες και μετά θα βάλει τις καινούργιες και οριστικού τύπου δέσμες που δεν τις λένε δέσμες αλλά κατευθύνσεις...Αυτό, λοιπόν, με τη φαντασία).
Όσες μελέτες έχουν γίνει από το 1990 και μετά αυτό το πράμα δείχνουν. Ότι οι ελεύθερες ώρες των εφήβων είναι ελάχιστες και ότι οι ώρες απασχόλησης με κάτι, που άλλοι και όχι η ηλικία τους, τους έχουν βάλει να κάνουν, είναι πάρα πολλές. Ενδεικτικά, σύμφωνα με έρευνα του Χ. Κάτσικα, η οποία αναφέρεται στις αρχές της δεκαετίας του 90 ο μέσος μαθητής, έχει κάθε μέρα: 6 με 7 ώρες σχολικό μάθημα, τρεις ώρες φροντιστήριο, δύο ώρες διάβασμα, μία με δύο ώρες ξένη γλώσσα και μία με δύο ώρες μετακινήσεις ήτοι 70 – 80 ώρες την εβδομάδα. Υπενθυμίζεται ότι ένας οχτάωρος εργαζόμενος δουλεύει την εβδομάδα 40 ώρες. ( Ήταν προφητικό το μάθε παιδί μου γράμματα τελικά)! Κι όμως οι μαθητές κάπως έτσι περνάν τη μέρα τους. Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι να δηλώνουν οι μαθητές σε ποσοστό 76% ότι δεν έχουν καθόλου ελεύθερο χρόνο, 1 ώρα ημερησίως 17%, δύο ώρες ημερησίως 6% και περισσότερο το 1%.
Κι όλα αυτά μέσα σε ένα σχολικό πρόγραμμα το οποίο από μόνο του είναι υπερφορτωμένο, χρονικά. Το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα έχει κατιτί παραπάνω διδακτικές ώρες από Ιταλία, Γαλλία, Ισπανία, Γερμανία, Αγγλία. Και κατά βάση δεν προσφέρει. Σύμφωνα με τελευταίες μελέτες της PISA οι 15χρονοι Έλληνες έρχονται 32οι σε μία κατάταξη 40 χωρών, όσο αφορά την αξιολόγησή τους σε μαθηματικά, φυσική και γλώσσα. Αυτό όμως είναι άλλο θέμα, καθώς από ότι φαίνεται δεν πρέπει να έρχονται μόνο οι 15χρονοι 32οι, αλλά και άλλοι, πολλοί και μεγαλύτεροι (δείτε ένα δελτίο ειδήσεων και ‘σεις, να καταλάβετε)
Όλα αυτά βέβαια κινούνται μέσα στα πλαίσια ενός ελληνοκοινωνικοτεχνοκρατικού συστήματος που έχει καταφέρει να διατηρήσει ακέραιο το μοναδικό, ίσως, χαρακτηριστικό που κουβαλάμε οι ιθαγενείς από αρχαιοτάτων χρόνων: την τάση στην κωμωδία. Πώς αλλιώς μπορεί κανείς να χαρακτηρίσει το γεγονός ότι στην Ελλάδα αντιστοιχούν 8,2 μαθητές ανά εκπαιδευτικό (στη Φιλανδία, που έχει ένα από τα αρτιότερα εκπαιδευτικά συστήματα η αντίστοιχη αντιστοιχία είναι 12,5 μαθητές ανά εκπαιδευτικό) και ταυτόχρονα σε κάθε σχολική τάξη «χωράνε» 24.9 μαθητές!!!!!
Άλλες μελέτες δείχνουν ότι ο ελεύθερος χρόνος είναι λίγο παραπάνω. Εδώ, βέβαια, πρέπει να τονιστεί μια διαφορά μεταξύ του ελεύθερου χρόνου ενός ενήλικα και ενός μαθητή. Ο ελεύθερος χρόνος ενός ενήλικα μπορεί να συμπεριλαμβάνει νέες γλώσσες, αθλήματα κτλ. Ο ελεύθερος χρόνος του εφήβου πρέπει, όμως, να συμπεριλαμβάνει και χαλαρότητα ή αλλιώς κωλοβάρεμα. Η δεύτερη ξένη γλώσσα δεν είναι χαλάρωση. Είναι ακόμα ένα σχολείο το οποίο απαιτεί χρόνο, κούραση, προσπάθεια και κυριότερα αρπαγή πολύτιμου χρόνου από πράγματα και δραστηριότητες που θα φτιάξουν ένα αυριανό ισορροπημένο και κυριότερα ευτυχισμένο άνθρωπο και όχι έναν επιτυχημένο και επιτυχημένα ανισόρροπο δικηγόρο.
Όταν λοιπόν έχεις ανάγκη να ονειρευτείς, αλλά δεν έχεις χρόνο ούτε να κοιμηθείς, πού θα δεις τα όνειρά σου; Σημαντικότερα: πότε θα δοκιμάσεις αν πραγματικά τα όνειρα μπορούν να γίνουν πραγματικότητα; Πότε θα εξασκηθείς στο κρυφτό, στο σεβασμό, στον αυτοσεβασμό, στις σχέσεις, στην κοινωνικοποίηση, στη λαχτάρα της ζωής, στην αξία της χαράς της ζωής με άλλους, στο να βρεις κάτι που θα σε ρουφήξει σα δίνη και θα σε πετάξει στην επιφάνεια μέχρι να σε βρει η επόμενη, στα γέλια με φίλους που διάλεξες και όχι φίλους – συναδέλφους, στο παιχνίδι, στο τρέξιμο, στο πήδημα, στο πήδημα (το τελευταίο δεν ήταν λάθος εκ παραδρομής. Επίτηδες έγινε) ;
Μάλλον ποτέ.
Και σαν να μην φτάνουν όλα αυτά, έχεις και τους κάθε λογής μπαρμπατέτοιους να επιμένουν ότι όταν αυτοί ήταν παιδιά δουλεύανε συνέχεια. Τι λε ρε μάστορα; Οι σημερινοί 35άρηδες έχουν δουλέψει πολύ περισσότερο από τους παλιότερους και έχουν ανταμειφθεί κατά πολύ λιγότερο. Γιατί αυτοί δεν είχαν ούτε την πολυτέλεια να κερδίσουν κάτι από τον κόπο τους.
Τι μπορείς να κάνεις μετά από όλα αυτά; Και ειδικότερα αν είσαι 16χρονος και βλέπεις ότι τραβάς τα ίδια και χειρότερα από τους παλαιότερους και μάλλον θα σε βάλουν να πληρώσεις και τα σπασμένα τους; Ζεύεις το Ροσινάντε σου, παίρνεις το mousepad που έχεις για ασπίδα, σηκώνεις το γεμάτο μελάνι Bic δόρυ σου, φωνάζεις και κάνα δυο πιστούς Σάντσους Πάντσα από το Facebook και σαν άλλος Δον Κιχώτης ξεκινάς να βγεις ζωντανός μέσα από όλες τις μυλόπετρες που σου έχουν βάλει για σφικτήρα, χωρίς να ξέρεις τι είναι πραγματικό και τι φανταστικό. Καλά θα κάνουν, λοιπόν, όλοι αυτοί που το Δεκέμβριο βγήκαν και μέσα από τα αποκαΐδια των μαγαζιών προσπαθούσαν να διατηρήσουν τις επιρροές τους και τα χόμπι που έχουνε για δουλειές, να μην πιάνουν στην τηλεόραση που έχουν για στόμα, τους πιτσιροκότερους και τους λίγο μεγαλύτερους. Αυτοί οι τελευταίοι, τουλάχιστον, ξέρουν πως είναι η σκληρή δουλειά.....
