Πρώτη φορά στα κρεβάτια της Ευρώπης
Και μερικές φορές πονάει για πάντα, λένε οι Τρύπες. Ο Δημήτρης Τζιμέας, πάντως, μάλλον το ξεπέρασε. Ουψάλα, Ανατολικό Βερολίνο, Πόρτο, Πάδοβα, κάπου στα ανοιχτά μεταξύ Στοκχόλμης και Ελσίνκι, Καβούρι. Ένα έργο σε πολλές πράξεις. Αλλά κάθε, μα κάθε φορά εσύ είσαι ο πρωτάρης, ο άμαθος, το τρυφερό πόδι. Η αρχή και το τέλος του έργου κάπου ενώνονται.
Σκηνή Α: Σουηδία, Uppsalla Reggae Festival
Η Καρίν, από την Ουψάλα, φοιτητούπολη της Σουηδίας, ήταν μια πολύ καλή μας φίλη από τις εστίες στο Δουβλίνο. Είχε καλέσει εμένα και τον Ομάρ, έναν ισπανό συγκάτοικο των εστιών, να πάμε να δουλέψουμε στο Uppsalla Reggae Festival, μια και ανήκε στους βασικούς διοργανωτές. Νομίζω ότι τη συναντήσαμε τρεις φορές μόνο. Είχε μόλις έρθει από το Δουβλίνο και είχε να δει το αγόρι της πάνω από έξι μήνες. Τους συναντήσαμε στο σπίτι της, μας έδωσε τα κλειδιά, το ποδήλατό της και 2-3 βασικές οδηγίες.
«Haciendo los Suecos» (μετ.: κάνοντας τους Σουηδούς) μου είπε ο Ομάρ στο φεστιβάλ, κάτι σαν το δικό μας «κάνε τον Κινέζο», με τη διαφορά ότι ήμασταν στη Σουηδία. Δεν δουλέψαμε και πολύ, κι από νωρίς το απόγευμα χαθήκαμε μες στις συναυλίες. Κάποια στιγμή γνωρίζω τη Μαρίτ, η οποία –έπειτα από περίπου 20 λεπτά ξέφρενης εμπλοκής– μου λέει το μαγικό «Let’s go home». Τι home, σκέφτομαι, αφού ο Ομάρ έχει καταλάβει τη σκηνή μας από νωρίς με τη Λοτ. Μοναδική λύση, το σπίτι της Καρίν. Παίρνω τα κλειδιά και πάμε δικάβαλο για το σπίτι. Δεν ξέρω πόσες στάσεις κάναμε στο δρόμο, είχε ξεχαρβαλωθεί και το ποδήλατο από το βάρος, αλλά οριακά φτάσαμε μέχρι και την κουζίνα του σπιτιού. Haciendo los Suecos, σκέφτηκα, αλλά με την κυριολεκτική σημασία των λέξεων. Ύστερα από κανένα μισάωρο κάπως χαλάρωσε η φάση και πήγαμε στο υπνοδωμάτιο. Πάω να φέρω λίγο νερό και ακούω μια στριγκλιά που πρέπει να την άκουσε μέχρι και ο Antony B που έπαιζε στο φεστιβάλ. Γυρνώ στο δωμάτιο και βλέπω τη Μαρίτ όρθια στο κρεβάτι να κρατάει ουρλιάζοντας μια φωτογραφία της Καρίν και του γκόμενού της: «T h i s i s m y b o y f r i e n d !»
Haciendo los Suecos…
ΥΓ.: Τις προάλλες, σε μια παραλία, άκουσα την άποψη ότι στη βόρεια Ευρώπη οι γυναίκες καταπιέζονται, γιατί ενδίδουν στο εύκολο και γρήγορο σεξ μόνο και μόνο για να είναι ευθυγραμμισμένες με τη μόδα της εποχής. Εγώ αντιπρότεινα να πάμε στη Σουηδία και να τους φορέσουμε μπούργκες και μαντίλες, για να τις απελευθερώσουμε μια και καλή από αυτήν την καταπίεση…
Σκηνή Β: Γερμανία, Ανατ. Βερολίνο, ώρα 9:30
Ξυπνάω από έναν πραγματικά ασυνήθιστο θόρυβο – κάτι που έχει συνδεθεί άρρηκτα με τα παιδικά μου χρόνια, όταν η μάνα μου έμπαινε με τις μπάντες στο δωμάτιο, άνοιγε τσίτα το ραδιόφωνο σε έναν σταθμό που δεν υπήρχε, τέντωνε διάπλατα τα πατζούρια και έσερνε την πιο παλιά και θορυβώδη ηλεκτρική σκούπα, φωνάζοντας, «Άντε, πήγε 2 η ώρα!», κι ας ήταν 11:15.
Έκλεισα τα μάτια μου. Τα ξανάνοιξα. Το δωμάτιο ήταν τεράστιο, το μισό από αυτό έπιανε το κρεβάτι. Το ταβάνι ξεχείλιζε από περίτεχνη γύψινη διακόσμηση και από το βάθος του σπιτιού ακουγόταν μια παράξενη γλώσσα. Και να, ξανά ο ήχος της ηλεκτρικής σκούπας να κάνει fade-in… Σιγά σιγά εμφανίζεται και η γυμνή μορφή της Nίτια. Δεν φορούσε τίποτα ή σχεδόν τίποτα. Ήταν ολόγυμνη και μόνο τα χέρια της καλύπτονταν από ένα ζευγάρι κίτρινα λαστιχένια γάντια καθαριότητας. Μπήκε με τις μπάντες στο δωμάτιο, αλλά δεν ήταν μόνη της. Πίσω της έσερνε την πηγή της φασαρίας, μια ηλεκτρική σκούπα. Καθάρισε επιμελώς το δωμάτιο. Έκλεισε τη σκούπα. Έβαλε έναν δίσκο του Κοέν και ήρθε στο κρεβάτι.
Στο πάτωμα ήταν μόνο ένα ζευγάρι κίτρινα λαστιχένια γάντια.
Σκηνή Γ: Πορτογαλία, Πόρτο, ώρα 3:00
Με τη Χίνκε. Άγρια τσιμπούκια στις τουαλέτες τού Ryan’s Irish Bar. Μπουκάρει ο μπάρμαν. Ξενέρωμα. Δεν νομίζω να μιλήσαμε ποτέ ξανά με τη Χίνκε.
Σκηνή Δ: Ιταλία, Πάδοβα, ώρα 4:00
Έλενα. Αν και δεν είχε ιδέα από φυσική, ήταν η κοπέλα που απογείωνε κβαντομηχανικά το δυναμικό του χώρου όπου βρισκόταν. Ήταν, επίσης, και η κοπέλα του Ντανιέλ. Είχαμε βρεθεί σε μιαν από τις πολλές καλοκαιρινές συναυλίες στα γρασίδια της Ψυχολογίας, δίπλα στο ποτάμι. Η συναυλία διακόπηκε ξαφνικά από μια αναπάντεχη μπόρα. «Θα σε πάω εγώ», μου λέει. «Με το ποδήλατο θα γίνεις χάλια!» Στο αυτοκίνητο, λόγω περιορισμένου χώρου, το δυναμικό απειρίστηκε. Στο συν άπειρο. Δεν μιλούσαμε. Ακουγόταν μόνο η βροχή στο τζάμι. Σε ένα φανάρι γύρισε και με κοίταξε σαν κάτι παράξενο και συνάμα δυναμικό στο πεδίο της. Φτάσαμε. Βγήκαμε έξω. Έβρεχε ακόμα πολύ. Σταθήκαμε για αρκετήν ώρα αμίλητοι. Ξαφνικά ένιωσα όλο αυτό το δυναμικό να με τυλίγει από παντού. Ανεβήκαμε στο σπίτι. Ήταν μια παράξενη υγρή πάλη. Όλοι εναντίων όλων. Εγώ με την Έλενα, η Έλενα με τον Ντανιέλ, ο Ντανιέλ μ’ εμένα – και όλοι μαζί σε μια υγρή μάζα σωμάτων. Ξαφνικά ένα αμάξι περνάει με ταχύτητα. Χτυπάει ο συναγερμός. «Το αυτοκίνητο!» λέει. Μάζεψε βιαστικά τα ρούχα της. Ο συναγερμός σταμάτησε. Παύση. Κενό. Μεγαλύτερο κενό. Έβαλε μπρος. Δεν ανέβηκε ξανά.
Σκηνή Ε: Love Boat, κάπου στ’ ανοιχτά μεταξύ Στοκχόλμης και Ελσίνκι, ώρα 21:00
Μιλάμε για ένα πλοίο που ξεκινά κάθε μεσημέρι από τη Στοκχόλμη, γνωστό και ως Love Boat, και φτάνει την άλλη μέρα το πρωί στο Ελσίνκι. Κάθεται εκεί πέντε ώρες και ξεκινάει πάλι για Στοκχόλμη. Τι κάνει αυτό το πλοίο τόσο ξεχωριστό; Όλο το αλκοόλ είναι tax-free και έτσι πολύς κόσμος παίρνει το πλοίο-πλωτό πάρτι και, αφού καταναλώσει ποτάμια αλκοόλ στο πήγαινε και στο έλα, παίρνει και μερικά καρότσια βότκα για το σπίτι!
Κατά τις 9:00 οι μισοί ήδη τρεκλίζανε και ο Τζάρκο, ένας τρελός μεταλλάς από το Ελσίνκι, με είχε συστήσει σε όλους, συμπεριλαμβανομένου και ενός γκρουπ από την Αγία Πετρούπολη, ως τον Σερζ Τανκιάν, τον τραγουδιστή των System of a Down. Σε διάφορες ακατανόητες γλώσσες τούς εξηγούσε πως πήγαινα στο Ελσίνκι να διαπραγματευτώ μια συνεργασία-έκπληξη. Όταν άρχισε το καραόκε πάρτι νομίζω ότι είχα χάσει ήδη την μπάλα. Πρέπει να τραγούδησα μέσα σε λουτρό τεκίλας και κλίμα ομαδικής παράνοιας το «New York, New York» ή το «Nothing Else Matters» (ελπίζω το πρώτο), να έδωσα δύο συνεντεύξεις για την πρόσφατη περιοδεία μου στην Ευρώπη και να έκανα μια ημίγυμνη φωτογράφηση με το γκρουπ από την Αγία Πετρούπολη, φωνάζοντας «Ορθοδοξία, θύρα 13»! Μετά άρχισε το παιχνίδι με τις καμπίνες του πλοίου, 200, 318, 313 (καλό!), και τα φλας πήρανε φωτιά με την αλησμόνητη ερμηνεία μου στο «Toxicity». Ξύπνησα από τις υστερικές φωνές του προσωπικού κατά τις 8 στο 278, ανάμεσα σε πολλά πτώματα. Ο Τζάρκο βρήκε κάτι σαν μαγιό, το φόρεσε και άρχισε να μαζεύει τα υπολείμματα της κιθάρας του.
Βγήκαμε στο λιμάνι. Ο ήλιος δυνατός. Είχαμε πέντε ώρες αναμονής μέχρι να ξεκινήσουμε για Στοκχόλμη…
Σκηνή Β – Πράξη 2η: Γερμανία, Ανατ. Βερολίνο, ώρα 12:30
Τα κίτρινα λαστιχένια γάντια καθαριότητας έχουν μαζευτεί από το πάτωμα και άλλαξαν κάτοχο. Είναι στα χέρια μου και πλένω τα πιάτα μετά το πρωινό, ενώ η Νίτια, σε έξαλλη κατάσταση, μου τα χώνει γιατί καθάρισα το τηγάνι από τα λίπη με το σύρμα, ενώ έπρεπε να χρησιμοποιήσω την πράσινη πλευρά του σφουγγαριού. Την πράσινη, όχι την κίτρινη. Η κίτρινη είναι για τα ποτήρια. Δεν φορούσα τίποτα. Μόνο ένα ζευγάρι κίτρινα λαστιχένια γάντια.
Σκηνή Στ: Ελλάδα, Καβούρι (Αττική), ώρα 23:00
Με τη Σοφία είχαμε βρεθεί 4–5 φορές κολλητά. Μια τα φεστιβάλ, μια τα πάρτι, μια οι συναυλίες, βρισκόμασταν σχεδόν καθημερινά, είτε τηλεφωνικά, είτε από κοντά, είτε και τα δύο. Τα είχαμε πει όλα. Υπήρχε ένας συντονισμός. Στο Καβούρι πήγαμε για ένα beach party. Πολύ καλή φάση, σχεδόν ειδυλλιακή. Κάναμε έναν περίπατο στην παραλία μέχρι που έσβησε η μουσική πίσω μας. Βρήκαμε κάτι παιδιά που έπαιζαν κιθάρες. Κάτσαμε για δυο-τρία τραγούδια. Μετά γυρίσαμε πίσω. Εκείνη τη στιγμή έφευγε ένα αυτοκίνητο για Χολαργό και μου είπε πως δεν μπορούσε να κάτσει άλλο, έπρεπε να φύγει για το σπίτι. Εκεί που με αποχαιρετάει, της δίνω ένα πεταχτό φιλί στο στόμα. Ίσα ίσα που πρόλαβα.
Έπειτα απ’ αυτό, κενό. Ούτε τηλεφωνήματα, ούτε μηνύματα, ούτε φεστιβάλ, ούτε τίποτα. Μια-δυο φορές δεν κρατήθηκα και πήρα τηλέφωνο, αλλά δεν το σήκωσε. Ύστερα από καμιά δεκαριά μέρες συνάντησα τυχαία μια κολλητή φίλη της στο δρόμο.
«Τι έγινε, ρε συ, με τη Σοφία;»τη ρωτάω.
«Τι να γίνει, ρε Δημήτρη, το προχώρησες πολύ γρήγορα το πράμα… και ξενέρωσε!»
«Πολύ γρήγορα και ξενέρωσε…» επανέλαβα μηχανικά.
Πολύ γρήγορα και ξενέρωσε.
Σκηνή Α: Σουηδία, Uppsalla Reggae Festival
Η Καρίν, από την Ουψάλα, φοιτητούπολη της Σουηδίας, ήταν μια πολύ καλή μας φίλη από τις εστίες στο Δουβλίνο. Είχε καλέσει εμένα και τον Ομάρ, έναν ισπανό συγκάτοικο των εστιών, να πάμε να δουλέψουμε στο Uppsalla Reggae Festival, μια και ανήκε στους βασικούς διοργανωτές. Νομίζω ότι τη συναντήσαμε τρεις φορές μόνο. Είχε μόλις έρθει από το Δουβλίνο και είχε να δει το αγόρι της πάνω από έξι μήνες. Τους συναντήσαμε στο σπίτι της, μας έδωσε τα κλειδιά, το ποδήλατό της και 2-3 βασικές οδηγίες.
«Haciendo los Suecos» (μετ.: κάνοντας τους Σουηδούς) μου είπε ο Ομάρ στο φεστιβάλ, κάτι σαν το δικό μας «κάνε τον Κινέζο», με τη διαφορά ότι ήμασταν στη Σουηδία. Δεν δουλέψαμε και πολύ, κι από νωρίς το απόγευμα χαθήκαμε μες στις συναυλίες. Κάποια στιγμή γνωρίζω τη Μαρίτ, η οποία –έπειτα από περίπου 20 λεπτά ξέφρενης εμπλοκής– μου λέει το μαγικό «Let’s go home». Τι home, σκέφτομαι, αφού ο Ομάρ έχει καταλάβει τη σκηνή μας από νωρίς με τη Λοτ. Μοναδική λύση, το σπίτι της Καρίν. Παίρνω τα κλειδιά και πάμε δικάβαλο για το σπίτι. Δεν ξέρω πόσες στάσεις κάναμε στο δρόμο, είχε ξεχαρβαλωθεί και το ποδήλατο από το βάρος, αλλά οριακά φτάσαμε μέχρι και την κουζίνα του σπιτιού. Haciendo los Suecos, σκέφτηκα, αλλά με την κυριολεκτική σημασία των λέξεων. Ύστερα από κανένα μισάωρο κάπως χαλάρωσε η φάση και πήγαμε στο υπνοδωμάτιο. Πάω να φέρω λίγο νερό και ακούω μια στριγκλιά που πρέπει να την άκουσε μέχρι και ο Antony B που έπαιζε στο φεστιβάλ. Γυρνώ στο δωμάτιο και βλέπω τη Μαρίτ όρθια στο κρεβάτι να κρατάει ουρλιάζοντας μια φωτογραφία της Καρίν και του γκόμενού της: «T h i s i s m y b o y f r i e n d !»
Haciendo los Suecos…
ΥΓ.: Τις προάλλες, σε μια παραλία, άκουσα την άποψη ότι στη βόρεια Ευρώπη οι γυναίκες καταπιέζονται, γιατί ενδίδουν στο εύκολο και γρήγορο σεξ μόνο και μόνο για να είναι ευθυγραμμισμένες με τη μόδα της εποχής. Εγώ αντιπρότεινα να πάμε στη Σουηδία και να τους φορέσουμε μπούργκες και μαντίλες, για να τις απελευθερώσουμε μια και καλή από αυτήν την καταπίεση…
Σκηνή Β: Γερμανία, Ανατ. Βερολίνο, ώρα 9:30
Ξυπνάω από έναν πραγματικά ασυνήθιστο θόρυβο – κάτι που έχει συνδεθεί άρρηκτα με τα παιδικά μου χρόνια, όταν η μάνα μου έμπαινε με τις μπάντες στο δωμάτιο, άνοιγε τσίτα το ραδιόφωνο σε έναν σταθμό που δεν υπήρχε, τέντωνε διάπλατα τα πατζούρια και έσερνε την πιο παλιά και θορυβώδη ηλεκτρική σκούπα, φωνάζοντας, «Άντε, πήγε 2 η ώρα!», κι ας ήταν 11:15.
Έκλεισα τα μάτια μου. Τα ξανάνοιξα. Το δωμάτιο ήταν τεράστιο, το μισό από αυτό έπιανε το κρεβάτι. Το ταβάνι ξεχείλιζε από περίτεχνη γύψινη διακόσμηση και από το βάθος του σπιτιού ακουγόταν μια παράξενη γλώσσα. Και να, ξανά ο ήχος της ηλεκτρικής σκούπας να κάνει fade-in… Σιγά σιγά εμφανίζεται και η γυμνή μορφή της Nίτια. Δεν φορούσε τίποτα ή σχεδόν τίποτα. Ήταν ολόγυμνη και μόνο τα χέρια της καλύπτονταν από ένα ζευγάρι κίτρινα λαστιχένια γάντια καθαριότητας. Μπήκε με τις μπάντες στο δωμάτιο, αλλά δεν ήταν μόνη της. Πίσω της έσερνε την πηγή της φασαρίας, μια ηλεκτρική σκούπα. Καθάρισε επιμελώς το δωμάτιο. Έκλεισε τη σκούπα. Έβαλε έναν δίσκο του Κοέν και ήρθε στο κρεβάτι.
Στο πάτωμα ήταν μόνο ένα ζευγάρι κίτρινα λαστιχένια γάντια.
Σκηνή Γ: Πορτογαλία, Πόρτο, ώρα 3:00
Με τη Χίνκε. Άγρια τσιμπούκια στις τουαλέτες τού Ryan’s Irish Bar. Μπουκάρει ο μπάρμαν. Ξενέρωμα. Δεν νομίζω να μιλήσαμε ποτέ ξανά με τη Χίνκε.
Σκηνή Δ: Ιταλία, Πάδοβα, ώρα 4:00
Έλενα. Αν και δεν είχε ιδέα από φυσική, ήταν η κοπέλα που απογείωνε κβαντομηχανικά το δυναμικό του χώρου όπου βρισκόταν. Ήταν, επίσης, και η κοπέλα του Ντανιέλ. Είχαμε βρεθεί σε μιαν από τις πολλές καλοκαιρινές συναυλίες στα γρασίδια της Ψυχολογίας, δίπλα στο ποτάμι. Η συναυλία διακόπηκε ξαφνικά από μια αναπάντεχη μπόρα. «Θα σε πάω εγώ», μου λέει. «Με το ποδήλατο θα γίνεις χάλια!» Στο αυτοκίνητο, λόγω περιορισμένου χώρου, το δυναμικό απειρίστηκε. Στο συν άπειρο. Δεν μιλούσαμε. Ακουγόταν μόνο η βροχή στο τζάμι. Σε ένα φανάρι γύρισε και με κοίταξε σαν κάτι παράξενο και συνάμα δυναμικό στο πεδίο της. Φτάσαμε. Βγήκαμε έξω. Έβρεχε ακόμα πολύ. Σταθήκαμε για αρκετήν ώρα αμίλητοι. Ξαφνικά ένιωσα όλο αυτό το δυναμικό να με τυλίγει από παντού. Ανεβήκαμε στο σπίτι. Ήταν μια παράξενη υγρή πάλη. Όλοι εναντίων όλων. Εγώ με την Έλενα, η Έλενα με τον Ντανιέλ, ο Ντανιέλ μ’ εμένα – και όλοι μαζί σε μια υγρή μάζα σωμάτων. Ξαφνικά ένα αμάξι περνάει με ταχύτητα. Χτυπάει ο συναγερμός. «Το αυτοκίνητο!» λέει. Μάζεψε βιαστικά τα ρούχα της. Ο συναγερμός σταμάτησε. Παύση. Κενό. Μεγαλύτερο κενό. Έβαλε μπρος. Δεν ανέβηκε ξανά.
Σκηνή Ε: Love Boat, κάπου στ’ ανοιχτά μεταξύ Στοκχόλμης και Ελσίνκι, ώρα 21:00
Μιλάμε για ένα πλοίο που ξεκινά κάθε μεσημέρι από τη Στοκχόλμη, γνωστό και ως Love Boat, και φτάνει την άλλη μέρα το πρωί στο Ελσίνκι. Κάθεται εκεί πέντε ώρες και ξεκινάει πάλι για Στοκχόλμη. Τι κάνει αυτό το πλοίο τόσο ξεχωριστό; Όλο το αλκοόλ είναι tax-free και έτσι πολύς κόσμος παίρνει το πλοίο-πλωτό πάρτι και, αφού καταναλώσει ποτάμια αλκοόλ στο πήγαινε και στο έλα, παίρνει και μερικά καρότσια βότκα για το σπίτι!
Κατά τις 9:00 οι μισοί ήδη τρεκλίζανε και ο Τζάρκο, ένας τρελός μεταλλάς από το Ελσίνκι, με είχε συστήσει σε όλους, συμπεριλαμβανομένου και ενός γκρουπ από την Αγία Πετρούπολη, ως τον Σερζ Τανκιάν, τον τραγουδιστή των System of a Down. Σε διάφορες ακατανόητες γλώσσες τούς εξηγούσε πως πήγαινα στο Ελσίνκι να διαπραγματευτώ μια συνεργασία-έκπληξη. Όταν άρχισε το καραόκε πάρτι νομίζω ότι είχα χάσει ήδη την μπάλα. Πρέπει να τραγούδησα μέσα σε λουτρό τεκίλας και κλίμα ομαδικής παράνοιας το «New York, New York» ή το «Nothing Else Matters» (ελπίζω το πρώτο), να έδωσα δύο συνεντεύξεις για την πρόσφατη περιοδεία μου στην Ευρώπη και να έκανα μια ημίγυμνη φωτογράφηση με το γκρουπ από την Αγία Πετρούπολη, φωνάζοντας «Ορθοδοξία, θύρα 13»! Μετά άρχισε το παιχνίδι με τις καμπίνες του πλοίου, 200, 318, 313 (καλό!), και τα φλας πήρανε φωτιά με την αλησμόνητη ερμηνεία μου στο «Toxicity». Ξύπνησα από τις υστερικές φωνές του προσωπικού κατά τις 8 στο 278, ανάμεσα σε πολλά πτώματα. Ο Τζάρκο βρήκε κάτι σαν μαγιό, το φόρεσε και άρχισε να μαζεύει τα υπολείμματα της κιθάρας του.
Βγήκαμε στο λιμάνι. Ο ήλιος δυνατός. Είχαμε πέντε ώρες αναμονής μέχρι να ξεκινήσουμε για Στοκχόλμη…
Σκηνή Β – Πράξη 2η: Γερμανία, Ανατ. Βερολίνο, ώρα 12:30
Τα κίτρινα λαστιχένια γάντια καθαριότητας έχουν μαζευτεί από το πάτωμα και άλλαξαν κάτοχο. Είναι στα χέρια μου και πλένω τα πιάτα μετά το πρωινό, ενώ η Νίτια, σε έξαλλη κατάσταση, μου τα χώνει γιατί καθάρισα το τηγάνι από τα λίπη με το σύρμα, ενώ έπρεπε να χρησιμοποιήσω την πράσινη πλευρά του σφουγγαριού. Την πράσινη, όχι την κίτρινη. Η κίτρινη είναι για τα ποτήρια. Δεν φορούσα τίποτα. Μόνο ένα ζευγάρι κίτρινα λαστιχένια γάντια.
Σκηνή Στ: Ελλάδα, Καβούρι (Αττική), ώρα 23:00
Με τη Σοφία είχαμε βρεθεί 4–5 φορές κολλητά. Μια τα φεστιβάλ, μια τα πάρτι, μια οι συναυλίες, βρισκόμασταν σχεδόν καθημερινά, είτε τηλεφωνικά, είτε από κοντά, είτε και τα δύο. Τα είχαμε πει όλα. Υπήρχε ένας συντονισμός. Στο Καβούρι πήγαμε για ένα beach party. Πολύ καλή φάση, σχεδόν ειδυλλιακή. Κάναμε έναν περίπατο στην παραλία μέχρι που έσβησε η μουσική πίσω μας. Βρήκαμε κάτι παιδιά που έπαιζαν κιθάρες. Κάτσαμε για δυο-τρία τραγούδια. Μετά γυρίσαμε πίσω. Εκείνη τη στιγμή έφευγε ένα αυτοκίνητο για Χολαργό και μου είπε πως δεν μπορούσε να κάτσει άλλο, έπρεπε να φύγει για το σπίτι. Εκεί που με αποχαιρετάει, της δίνω ένα πεταχτό φιλί στο στόμα. Ίσα ίσα που πρόλαβα.
Έπειτα απ’ αυτό, κενό. Ούτε τηλεφωνήματα, ούτε μηνύματα, ούτε φεστιβάλ, ούτε τίποτα. Μια-δυο φορές δεν κρατήθηκα και πήρα τηλέφωνο, αλλά δεν το σήκωσε. Ύστερα από καμιά δεκαριά μέρες συνάντησα τυχαία μια κολλητή φίλη της στο δρόμο.
«Τι έγινε, ρε συ, με τη Σοφία;»τη ρωτάω.
«Τι να γίνει, ρε Δημήτρη, το προχώρησες πολύ γρήγορα το πράμα… και ξενέρωσε!»
«Πολύ γρήγορα και ξενέρωσε…» επανέλαβα μηχανικά.
Πολύ γρήγορα και ξενέρωσε.
