Camn3dat
Η ευτυχία μας θα είναι η εκδίκησή μας…
Έχει πλέον μπει για τα καλά το 2010 και αν κρίνω από αυτά που έλεγαν τα ΜΜΕ λίγο καιρό πριν, τώρα έπρεπε όλα τα νοσοκομεία και τα γήπεδα της χώρας να είναι γεμάτα με ασθενείς από τη νέα γρίπη και να μετράμε εκατόμβες θυμάτων. Τα εμβόλια πουλήθηκαν, πήγαμε παρακάτω. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο χρησιμοποιούν τώρα την κρίση και τη χρεοκοπία. Μόνο που αντί για εμβόλια πουλάνε μέτρα.
Πριν δύο μήνες πήγα σε μια από τις φτωχότερες και λιγότερο ταξιδεμένες περιοχές του πλανήτη, στη Δυτική Αφρική, στο Μάλι. Η Αθήνα φαντάζει οικολογικός παράδεισος μπροστά στην πρωτεύουσα, το Μπαμακό. Τουρίστες απλά δεν υπάρχουν. Μοναδικός λευκός περιφερόμουν ανάμεσα σε χιλιάδες εξερευνητικά ζευγάρια μάτια που έβγαζαν τη μέρα τους με λιγότερο από ένα δολάριο. Κι όλα αυτά επειδή η δική μου λευκή φυλή τους έχει καταδικάσει σε αυτό. Το φυσιολογικό θα ήταν λοιπόν τουλάχιστον να με κοιτάνε με μισό μάτι και μόλις γυρίσω την πλάτη μου να φροντίσουν για το κακό μου. Αντ’ αυτού όλοι μου πρόσφεραν ένα ζεστό χαμόγελο και βοήθεια κι ας ήξεραν ότι με τα λιγοστά λεφτά που είχα στην τσέπη, εκείνοι θα μπορούσαν να περάσουν έναν ολόκληρο χρόνο. Είναι μεγάλο ψέμα αυτό που λέγεται ότι το χαμόγελο είναι δωρεάν. Πρέπει να έχεις τεράστια ψυχικά αποθέματα και κυρίως καλή ενέργεια για να το χαρίσεις σε κάποιον. Και όλοι αυτοί εκεί κάτω ήταν τελικά πολύ πιο κοντά στην ουσία της ζωής από τον γκρινιάρη μέσο νεοέλληνα. Που για την κατάντια του, του φταίνε οι μετανάστες.
Όλη αυτή η συσσωρευμένη αρνητική ενέργεια που εκπέμπουν τα μέσα ενημέρωσης πέφτει σαν τσιμέντο πάνω στα όνειρα, τις ελπίδες και τα όνειρά μας. «Τα χειρότερα έρχονται» μας λένε διαρκώς. Όχι, τα χειρότερα έχουν έρθει εδώ και πολύ καιρό. Είναι η πιστωτική που σε εκπαίδευσε να υποθηκεύεις το μέλλον σου, είναι τα σκυλάδικα που έμαθες να ξοδεύεις τα λεφτά σου για να ακούσεις τους άφωνους, είναι τα mainstream club που «διασκέδαζες» με μπόμπες στριμωγμένος ελπίζοντας να πιάσεις ή να σου πιάσουν τον κώλο, είναι το πεντηκοστό ζευγάρι παπούτσια ή τσάντα που αγόραζες για να προσθέσεις στον υπάρχοντα στόλο σου, είναι η «μαγκιά» του να κοροϊδεύεις ότι δουλεύεις ενώ ο δίπλα σου ξεπατώνεται στη δουλειά…
Δεν μπορώ να αντιληφθώ γιατί θα έρθει το τέλος του κόσμου αν επιτέλους σταματήσουν όλα αυτά.
Για όλα αυτά τα σπασμένα λοιπόν πρέπει να σκύψουμε το κεφάλι στα χειρότερα που έρχονται; Να υποταχτούμε και παθητικά να αφεθούμε τη μοίρα μας; Ή να φρικάρουμε και να πάμε σε μηδενιστικές λύσεις τύπου: «Κάψτε όλα»;
Ε, όχι λοιπόν, δε σας κάνουμε τη χάρη να συναινέσουμε. Θα αντισταθούμε. Υπάρχει ένας υπέροχος τεράστιος κόσμος εκεί έξω και είναι όλος δικός μας.
Άσε που έρχεται άνοιξη…
Υ.Γ. (Φωτό) Το θλιμμένο βλέμμα του πιτσιρικά από το Μάλι ταιριάζει γάντι με τις προσδοκίες για τον πρώτο μαύρο πρόεδρο. Άλλωστε μόλις γυρνά την πλάτη, ο Ομπάμα του κλείνει το μάτι πονηρά…
