Στο μυαλό του Ιούλιου Βέρν
Πολιτικοί, κλέφτες, ταξιτζήδες, έφηβοι, γυναίκες, αγράμματοι, ακαδημαϊκοί, ο Καζαντζίδης, τροχονόμοι, παγωτατζήδες, γνωστοί-άγνωστοι, μπουζουξήδες, παρκαδόροι, ντιλιβεράδες, κούριερ, εξωτερικοί… έχουν κάποια στιγμή ονειρευτεί έναν αλλιώτικο κόσμο. Ε, να, λοιπόν, που τα ’φερε η κουφάλα η Ιστορία έτσι, ώστε τα όνειρα όλων (δυνητικά να μπορούν) να γίνουν πραγματικότητα.
Επειδή, όμως, τα όνειρα είναι πολλά και η πραγματικότητα μία, η καθημερινότητα τείνει να καλύψει τις αναρωτήσεις όλων ταυτόχρονα, κάνοντας τον εαυτό της σαν πίνακα του Νταλί. Σουρεαλιστικό. Τι θα γινόταν, όμως, αν η πραγματικότητα έκανε πραγματικότητα τα όνειρα ορισμένων μόνον;
Τι θα γινόταν αν, αντί για κυβέρνηση που φέρνει βαθιές τομές, ριζικές αλλαγές, ανατροπές, αξιοκρατία, μαχαίρια στο κόκαλο, είχαμε κυβέρνηση όλων αυτών που ονειρεύονται να κυβερνήσουν, αλλά κάτι δεν κάνουν καλά και δεν τα καταφέρνουν;
Κυβέρνηση ΚΚΕ: Αλέκα, ζούμε στο Μαξίμου να σε δούμε. Όλα θα ήταν κρατικά (προφανώς). Θα φορολογούνταν αγρίως το κεφάλαιο, που σημαίνει ότι θα είχαμε δεύτερο μεταναστευτικό ρεύμα μετά το ’50. Όχι, όμως, από αγρότες, εργάτες, λαχειοπώλες κι άλλους κατατρεγμένους, αλλά από εφοπλιστές, μεγαλοβιομηχάνους, βιοτέχνες, μεγαλοκαρχαρίες παντός είδους – πλην του Αντρέα Βγενόπουλου, του Καραμανλή και του ΓΑΠ, καθώς έχουν δηλώσει αντιεξουσιαστές και φτωχοί. Τα μπαρ θα ήταν κρατικά, πράγμα που θα άφηνε χωρίς δουλειά τους ψυχολόγους των Ανώνυμων Αλκοολικών και τους τροχονόμους, καθώς τα ποτά θα σερβιρίζονταν από δημόσιους υπαλλήλους, δηλαδή ποτέ! Θα επανέρχονταν στην τηλεόραση παλιές αγαπημένες σειρές, όπως το Μπόλεκ & Λόλεκ, με πρώτη και καλύτερη όμως τη σειρά κινουμένων σχεδίων που είχε φέρει η σοσιαλιστική κυβέρνηση του ’80 για δείξει ότι όντως ο αγώνας δικαιώθηκε, με το λύκο και το λαγό. Για όσους δεν γνωρίζουν, ήταν η σοβιετική απάντηση στον Μπαγκς Μπάνι και είχε τόση επιτυχία (η απάντηση) απέναντι στους Δυτικούς όσο η ίδια η Σοβιετική Ένωση. Το ποδόσφαιρο θα γίνονταν κρατικό, δικαιώνοντας επιτέλους τον τίτλο και το χρώμα του Ολυμπιακού ως ομάδας του Δημοσίου.
ΣΥΡΙΖΑ: Τον πρώτο χρόνο η κυβέρνηση θα αναρωτιόταν πώς και έγινε κυβέρνηση, κάνοντας απανωτά συνέδρια για τους λόγους της απρόσμενης αυτής επιτυχίας και για το ποιος τελικά είναι υπεύθυνος. Οι Ανανεωτικοί; Το Αριστερό Ρεύμα; Ο καιρός; Ο Ερμής; Μέχρι τότε, βέβαια, το πρόγραμμα που θα εφαρμοζόταν θα ήταν αυτό του ΠΑΣΟΚ, καθώς η κυβέρνηση θα ήταν στον αυτόματο από τους προηγούμενους, δηλαδή θα εφαρμοζόταν το πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας. Τον δεύτερο χρόνο, κι αφού φυσικά δεν θα είχε βγει νόημα από τα συνέδρια του πρώτου, θα άρχιζαν να φαίνονται τα πρώτα θετικά αποτελέσματα της διακυβέρνησης – γιατί, ως γνωστόν και ιστορικά τεκμηριωμένο, στη χώρα αυτή, όταν οι κυβερνώντες προσπαθούν, τα πράγματα γίνονται μπουρδέλο, οπότε πόσο χειρότερα μπορούν να γίνουν αν την αφήσεις στην τύχη της και στον αυτόματο πιλότο; Συνέδρια θα λάμβαναν χώρα σε όλη τη χώρα, με θέμα «Τυχαιότητα και κρατικός παρεμβατισμός – Δύο έννοιες τάλε κουάλε». Τον τρίτο χρόνο η χώρα θα συνέχιζε την ομαλή της πορεία, σφυρίζοντας αδιάφορη, για μην καταλάβουν οι κυβερνώντες ότι υπάρχει και τη διαλύσουν. Συνέδρια θα λάμβαναν χώρα (ξανά), με θέμα «Οι ιστορικές ευθύνες των κυβερνήσεων και πώς να τις αποφεύγετε». Τον τέταρτο χρόνο, κι επειδή η Τύχη είναι ίδια με την ερωμένη της την Ιστορία, κουφάλα δηλαδή, η κυβέρνηση θα έπεφτε. Σε όλη τη χώρα θα γίνονταν (τι άλλο;) συνέδρια, με θέμα «Συνέδρια! Ποιος τα χρειάζεται τελικά;».
ΛΑΟΣ: Το πρώτο πράγμα που θα έκανε η κυβέρνηση θα ήταν ίσως και το τελευταίο. Μέσα σε μία παράκρουση εθνικού ενθουσιασμού, ο Γιώργος (όχι ο ΓΑΠ) θα κήρυττε τον πολυπόθητο πόλεμο εναντίον των Τούρκων για να τους φτάσουμε μέχρι τη… Λαμία. Η χώρα θα άλλαζε ριζικά δομή και όψη – απλώς με το να μην υπάρχει...
ΥΓ.: Αισίως πενηνταρίσαμε. Άντε να τα εκατοστίσουμε, να δούμε ποιος θα αντέξει...
Επειδή, όμως, τα όνειρα είναι πολλά και η πραγματικότητα μία, η καθημερινότητα τείνει να καλύψει τις αναρωτήσεις όλων ταυτόχρονα, κάνοντας τον εαυτό της σαν πίνακα του Νταλί. Σουρεαλιστικό. Τι θα γινόταν, όμως, αν η πραγματικότητα έκανε πραγματικότητα τα όνειρα ορισμένων μόνον;
Τι θα γινόταν αν, αντί για κυβέρνηση που φέρνει βαθιές τομές, ριζικές αλλαγές, ανατροπές, αξιοκρατία, μαχαίρια στο κόκαλο, είχαμε κυβέρνηση όλων αυτών που ονειρεύονται να κυβερνήσουν, αλλά κάτι δεν κάνουν καλά και δεν τα καταφέρνουν;
Κυβέρνηση ΚΚΕ: Αλέκα, ζούμε στο Μαξίμου να σε δούμε. Όλα θα ήταν κρατικά (προφανώς). Θα φορολογούνταν αγρίως το κεφάλαιο, που σημαίνει ότι θα είχαμε δεύτερο μεταναστευτικό ρεύμα μετά το ’50. Όχι, όμως, από αγρότες, εργάτες, λαχειοπώλες κι άλλους κατατρεγμένους, αλλά από εφοπλιστές, μεγαλοβιομηχάνους, βιοτέχνες, μεγαλοκαρχαρίες παντός είδους – πλην του Αντρέα Βγενόπουλου, του Καραμανλή και του ΓΑΠ, καθώς έχουν δηλώσει αντιεξουσιαστές και φτωχοί. Τα μπαρ θα ήταν κρατικά, πράγμα που θα άφηνε χωρίς δουλειά τους ψυχολόγους των Ανώνυμων Αλκοολικών και τους τροχονόμους, καθώς τα ποτά θα σερβιρίζονταν από δημόσιους υπαλλήλους, δηλαδή ποτέ! Θα επανέρχονταν στην τηλεόραση παλιές αγαπημένες σειρές, όπως το Μπόλεκ & Λόλεκ, με πρώτη και καλύτερη όμως τη σειρά κινουμένων σχεδίων που είχε φέρει η σοσιαλιστική κυβέρνηση του ’80 για δείξει ότι όντως ο αγώνας δικαιώθηκε, με το λύκο και το λαγό. Για όσους δεν γνωρίζουν, ήταν η σοβιετική απάντηση στον Μπαγκς Μπάνι και είχε τόση επιτυχία (η απάντηση) απέναντι στους Δυτικούς όσο η ίδια η Σοβιετική Ένωση. Το ποδόσφαιρο θα γίνονταν κρατικό, δικαιώνοντας επιτέλους τον τίτλο και το χρώμα του Ολυμπιακού ως ομάδας του Δημοσίου.
ΣΥΡΙΖΑ: Τον πρώτο χρόνο η κυβέρνηση θα αναρωτιόταν πώς και έγινε κυβέρνηση, κάνοντας απανωτά συνέδρια για τους λόγους της απρόσμενης αυτής επιτυχίας και για το ποιος τελικά είναι υπεύθυνος. Οι Ανανεωτικοί; Το Αριστερό Ρεύμα; Ο καιρός; Ο Ερμής; Μέχρι τότε, βέβαια, το πρόγραμμα που θα εφαρμοζόταν θα ήταν αυτό του ΠΑΣΟΚ, καθώς η κυβέρνηση θα ήταν στον αυτόματο από τους προηγούμενους, δηλαδή θα εφαρμοζόταν το πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας. Τον δεύτερο χρόνο, κι αφού φυσικά δεν θα είχε βγει νόημα από τα συνέδρια του πρώτου, θα άρχιζαν να φαίνονται τα πρώτα θετικά αποτελέσματα της διακυβέρνησης – γιατί, ως γνωστόν και ιστορικά τεκμηριωμένο, στη χώρα αυτή, όταν οι κυβερνώντες προσπαθούν, τα πράγματα γίνονται μπουρδέλο, οπότε πόσο χειρότερα μπορούν να γίνουν αν την αφήσεις στην τύχη της και στον αυτόματο πιλότο; Συνέδρια θα λάμβαναν χώρα σε όλη τη χώρα, με θέμα «Τυχαιότητα και κρατικός παρεμβατισμός – Δύο έννοιες τάλε κουάλε». Τον τρίτο χρόνο η χώρα θα συνέχιζε την ομαλή της πορεία, σφυρίζοντας αδιάφορη, για μην καταλάβουν οι κυβερνώντες ότι υπάρχει και τη διαλύσουν. Συνέδρια θα λάμβαναν χώρα (ξανά), με θέμα «Οι ιστορικές ευθύνες των κυβερνήσεων και πώς να τις αποφεύγετε». Τον τέταρτο χρόνο, κι επειδή η Τύχη είναι ίδια με την ερωμένη της την Ιστορία, κουφάλα δηλαδή, η κυβέρνηση θα έπεφτε. Σε όλη τη χώρα θα γίνονταν (τι άλλο;) συνέδρια, με θέμα «Συνέδρια! Ποιος τα χρειάζεται τελικά;».
ΛΑΟΣ: Το πρώτο πράγμα που θα έκανε η κυβέρνηση θα ήταν ίσως και το τελευταίο. Μέσα σε μία παράκρουση εθνικού ενθουσιασμού, ο Γιώργος (όχι ο ΓΑΠ) θα κήρυττε τον πολυπόθητο πόλεμο εναντίον των Τούρκων για να τους φτάσουμε μέχρι τη… Λαμία. Η χώρα θα άλλαζε ριζικά δομή και όψη – απλώς με το να μην υπάρχει...
ΥΓ.: Αισίως πενηνταρίσαμε. Άντε να τα εκατοστίσουμε, να δούμε ποιος θα αντέξει...
