Camn3dat
Μέσα από τα μάτια των άλλων…
καταλαβαίνουμε καλύτερα τον εαυτό μας.
«Είστε τεμπέληδες, αναξιόπιστοι και χαραμοφάηδες.»
Αυτό λένε οι ξένοι και ας έχουν μπροστά τους τα τέλεια παραδείγματα που τους βεβαιώνουν για το αντίθετο. Έλληνες που εργάζονται σκληρά και δημιουργούν. Πόσο ειρωνικό και άδικο ταυτόχρονα.
Αυτή τη στιγμή καμιά χώρα της Ευρωζώνης δεν πληροί τους όρους ένταξης και το Σύμφωνο σταθερότητας. Το δημόσιο χρέος στις περισσότερες βρίσκεται αρκετά μακριά από το 3% του ΑΕΠ. Και δε μιλάμε μόνο για το νότο. Όσο για το χρέος των ΗΠΑ και της Ιαπωνίας, ας μη μιλήσουμε καλύτερα, το ελληνικό φαντάζει όπως η Κάντυ Κάντυ μπροστά στο τέρας του Λοχ Νες. Αυτό που χρεοκοπεί αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα είναι ένα αποτυχημένο μοντέλο διακυβέρνησης και μια νοοτροπία που θα οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια εδώ που φτάσαμε σήμερα, να παραδώσουμε τα κλειδιά στο ΔΝΤ.
Οι «κουτόφραγκοι» ζητάνε τώρα το λογαριασμό, δεν είναι τόσο κορόιδα τελικά όπως νόμιζαν οι Ελληνάρες. Κυβερνήσεις που είχαν τρεις δεκαετίες καιρό να επενδύσουν στο μέλλον, σε παιδεία, έρευνα και τεχνολογίες, προτίμησαν να επενδύσουν στο παρελθόν, στο βαμβάκι, στο λαϊκισμό και στο κομματικό κράτος. Τα υπουργεία αντί να στελεχώνονται με λαμπρά νέα μυαλά, ξεχειλίζουν από κομματικούς μανδαρίνους. Οι εγκληματίες τα κατάφεραν, το πάρτυ κάπου εδώ τελειώνει.
Αντιγράφω από τη χιουμοριστική ιστοσελίδα φρικηπαιδεία:
Η Ελλάδα, Ελ-λας ή Ελ-λαδα είναι η σπουδαιότερη, αρχαιότερη και γαμιστερότερη χώρα της υφηλίου. Τουλάχιστον, έτσι πιστεύουν οι κάτοικοί της, οι Ελληνίκιοι.
Υπάρχει κάτι πιο αληθινό από αυτό;
Μόνο που μαζί με τους Ελληνίκιους στην Ελ-(ωδή στον Λιακόπουλο) λάδα, ζούμε και άλλοι. Από τη σύσταση του νεοελληνικού κράτους οι μεγαλύτεροι πατριδοκάπηλοι βάδισαν με τη σημαία και το σταυρό στο χέρι για να κρατήσουν τη χώρα στην καθυστέρηση και την υπανάπτυξη. Νισάφι «πατριώτες», ο μύθος τέλεψε.
Στις δύσκολες ώρες που έρχονται, απαιτείται να επαναπροσδιορίσουμε τι σημαίνει Έλληνας και να έρθει στον αφρό η «άλλη» Ελλάδα. Εκτός και αν έχουμε αποφασίσει να τους χαρίσουμε τον τόπο που ζούμε. Η «άλλη» Ελλάδα που ΔΕΝ βολεύεται με μια θεσούλα αργομισθίας, ΔΕΝ κυνηγάει μετανάστες μικροπωλητές στην Ερμού, ΔΕΝ παίζει στη διαπασών το τελευταίο mainstream hit οδηγώντας το κωλοπειραγμένο. Η «άλλη» Ελλάδα ζει και αναπνέει για να δημιουργεί, ξέρει ότι η χαρά είναι στο δρόμο και δεν παίρνει γραμμή από τα δελτία των 8, ξεχειλίζει από διονυσιακό πάθος, ερωτεύεται και κρύβει το πειραχτήρι θεό Πάνα μέσα της.
Δύο Ελλάδες συγκρούονται. Η μια εξωστρεφής, κοσμοπολίτικη, δημιουργική, ηδονική και η άλλη εσωστρεφής, ξενοφοβική, μίζερη, ανοργασμική.
Αν η γενιά μου, τουλάχιστον τα προβληματισμένα μέλη της, είχε ένα παράπονο, ήταν ότι όλα είχαν καταρρεύσει και ότι τίποτα δε γινόταν. Ε, να η ευκαιρία. Όλα αυτά που λέγαμε, λέγατε, λέγανε τόσο καιρό, εκ του ασφαλούς οι περισσότεροι, ήρθε η ώρα να τα αποδείξουν.
Μέχρι τότε προτιμώ να απαντώ στους Ελληνάρες που φωνασκούν:
Έλληνες είστε και φαίνεστε!
Υ.Γ. Η αστυνομία μάς μιλάει μέσα από τα δελτία ειδήσεων και μας ενημερώνει για την πάταξη της τρομοκρατίας. Πότε θα βρουν λίγο χρόνο τα κανάλια να μας ενημερώσουν και για εκείνον τον Μάριο Ζ., το παλικάρι που κρατείται επειδή διαδήλωνε έχοντας στην τσάντα του το σκουφάκι με το οποίο θα έκανε μάθημα μετά στα παιδάκια στην πισίνα του ΟΑΚΑ; Και πώς θα τον αποζημιώσει το ελληνικό κράτος όταν τελειώσει αυτό το θέατρο του παραλόγου; Μήπως κάνοντάς του μήνυση για αντίσταση κατά της αρχής όπως του Κύπριου φοιτητή στη Θεσσαλονίκη; Άραγε και αυτουνού η δίκη θα γίνει στην… Άμφισσα;
Υ.Γ2. Θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς όλους τους αναγνώστες και συνδρομητές μας για τα πολλά e-mail και γράμματα που δεχθήκαμε στο προηγούμενο τεύχος. «Η αισιοδοξία ως πράξη αντίστασης» ήταν ο τίτλος του. Δεν υπάρχει κάτι πιο σημαντικό για μας από την επικοινωνία μαζί σας. Και είπαμε, η ευτυχία μας θα είναι η εκδίκησή μας…
