Camn3dat
Together we stand, divided we fall
Getting lonely, getting old, can you feel me
Hey you ! Standing in the aisles
With itchy feet and fading smiles, can you feel me
Hey you ! don't help them to bury the light
Don't give in without a fight.
Hey you ! out there on your own
sitting naked by the phone would you touch me
Hey you ! with your ear against the wall
Waiting for someone to call out would you touch me
Hey you ! would you help me to carry the stone
Open your heart, I'm coming home
But it was only a fantasy
The wall was too high as you can see
No matter how he tried he could not break free
And the worms ate into his brain.
Hey you ! out there on the road
Always doing what you're told, can you help me
Hey you ! out there beyond the wall
Breaking bottles in the hall, can you help me
Hey you ! don't tell me there's no hope at all
Together we stand, divided we fall …
Pink Floyd, The Wall
Συνήθως η σύσκεψη της συντακτικής ομάδας που κάνουμε πριν από κάθε τεύχος είναι ένα πραγματικό πανηγύρι. Ιδέες, δημιουργικές προτάσεις, πειράγματα, φωνές και γέλια, οι πάντες βρίσκονται σε δημιουργικό οργασμό. Μάταια η αρχισυντάκτρια μας, η Ντίνα, προσπαθεί να βάλει μια τάξη στα αναρίθμητα πηγαδάκια.
– Ρε παιδιά, ησυχία!
– Μα μιλάμε για το τεύχος…
Και πράγματι έτσι είναι, δεν είναι δικαιολογία, δε μιλάμε περί ανέμων και υδάτων, για το τεύχος μιλάμε. Το πάθος για δημιουργία ξεχειλίζει, δε μαζευόμαστε με τίποτα. Κάθε φορά ανυπομονώ για τη σύσκεψη, την περιμένω πώς και πώς.
Η τελευταία σύσκεψη όμως είναι έκτατη. Μόλις έχει ανακοινωθεί η δεύτερη και πολύ πιο σκληρή δέσμη μέτρων, το ΔΝΤ είναι και επίσημα εδώ. Υπό το βάρος των εξελίξεων το τεύχος πρέπει να επανασχεδιαστεί. Αντί όμως για τη συνήθη βαβούρα, στη σύσκεψη επικρατεί μια πρωτόγνωρη βουβαμάρα. Παγωμάρα, θυμίζει επιτάφιο, κανείς δε βγάζει κιχ. Αποφασίζουμε να ανοίξουμε τις στήλες στους αναγνώστες, να δούμε και εσείς τι έχετε να πείτε. Η ιδέα αυτή μας δίνει κουράγιο, το ηθικό αναπτερώνεται…
Στο νέο δυσοίωνο τοπίο που ανατέλλει, όλη η ομάδα συμφωνεί ότι ο κόσμος θα έρθει πιο κοντά για να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες, θα αντικαταστήσει την ανούσια κατανάλωση με αυθεντική διαπροσωπική επαφή, θα τείνει χείρα βοηθείας στον δίπλα που θα βρεθεί στην ανάγκη.Εν ολίγοις το περίφημο φιλότιμο του Έλληνα θα τον κάνει πιο αλληλέγγυο με τον δίπλα του.
Την επόμενη μέρα τυχαίνει να μιλήσω με ένα φίλο σαρανταπεντάρη, δημοσιογράφο, που βρίσκεται μέσα στα πράγματα και μοιράζομαι μαζί του τις σκέψεις μας.
- Η αλληλεγγύη είναι αυτή που θα μας σώσει, του λέω.
- Δεν το βλέπω, μου απαντά, ο καθένας θα προσπαθήσει να σώσει το τομάρι του. Δυστυχώς, θα βγάλει ο ένας το μάτι του άλλου. Ζούγκλα, αυτό βλέπω εγώ και το κακό είναι ότι το βλέπω ήδη! Έχουν βγει τα μαχαίρια κανονικά!
Ποιά από τις δύο αντιλήψεις θα επικρατήσει τελικά στα δύσκολα χρόνια που έρχονται; Το καλό ή το κακό πρόσωπο του Έλληνα;
Σε μια από τις πιο σκοτεινές περιόδους της ιστορίας μας κάποιοι Έλληνες, με ή χωρίς κουκούλα, είχαν απλώσει το δάχτυλο και υποδείκνυαν τους συμπατριώτες τους σε ξένους και ντόπιους κατακτητές. Το ίδιο πάει να γίνει και τώρα. Όλοι εναντίων όλων, μια κατακερματισμένη κοινωνία. Αυτός φταίει, όχι ο άλλος… Καθίσατε ποτέ να σκεφτείτε ποιος πραγματικά επωφελείται από αυτό;
Όσοι έχετε δει τον Κυνόδοντα, την ταινία του ταλαντούχου Έλληνα σκηνοθέτη Γιώργου Λάνθιμου, -η οποία παρεμπιπτόντως πρώτα βρήκε διανομή στη Γαλλία και πήρε βραβείο στις Κάννες και μετά κυκλοφόρησε και στην Ελλάδα…- ίσως αναγνωρίζετε τις ομοιότητες ανάμεσα στο σπίτι στο οποίο οι γονείς κρατάνε εσώκλειστα τα παιδιά τους και στη χώρα μας. Γύρω από το σπίτι υπάρχει ένας ψηλός φράχτης. Τα παιδιά δεν έχουν φύγει ποτέ από το σπίτι. Διαπαιδαγωγούνται, ψυχαγωγούνται, βαριούνται και αθλούνται έτσι όπως οι γονείς τους πιστεύουν ότι θα έπρεπε, χωρίς κανένα εξωτερικό ερέθισμα. Τα παιδιά επίσης πιστεύουν ότι τα αεροπλάνα που πετάνε πάνω από το σπίτι είναι παιχνίδια και ότι τα ζόμπι είναι μικρά κίτρινα λουλούδια. Αυτό είναι το σπίτι μας, η Ελλάδα μας.
Όλοι εσώκλειστοι εδώ μέσα με τη δημιουργικότητά μας να στραγγαλίζεται από αυτούς που θέλουν να διαιωνίσουν την εξουσία τους. Όλες οι δημιουργικές δυνάμεις του τόπου υπολειτουργούν, μένουν να ατροφούν προς τέρψιν της συντήρησης.
Μπροστά μου η μάντρα που μας κρατάει εσώκλειστους. Ξεχνώ τα ενοχικά σύνδρομα που θέλουν να με φορτώσουν οι γονείς-εξουσιαστές και καβαλάω πάνω της.
-Which side are you on boys, which side are you on?*
Πηδάω έξω και πάω να κυνηγήσω ουράνια τόξα. Δεν ήταν δα και τίποτα φοβερό. Έρχεστε;
* Ψάξτε στο Wikipedia την ιστορία αυτού του καταπληκτικού τραγουδιού. Θα σας πάρει πολύ λιγότερο χρόνο από αυτόν που σπαταλήσατε για να διαβάσετε αυτό το άρθρο, πραγματικά αξίζει τον κόπο.
