ΣΕΞ
Σεξ στο διαδίκτυο δεν σημαίνει απαραίτητα «μαλακίζομαι μπροστά στην οθόνη» ή –ακόμα κι αυτό να είναι– μπορεί να γίνει φιλικά προς το περιβάλλον μέσω των... non-profit erotic ecological organizations! Το ίντερνετ, από βιβλιοθήκη παγκόσμιας γνώσης, έγινε ακτινογραφία του πλανήτη.
Ο Νίκος είναι ένας φίλος που ασχολείται εδώ και πολλά χρόνια με το σχεδιασμό ιστοσελίδων στο διαδίκτυο. Έχει και πολλές δικές του. Κάποια εξ αυτών είναι μια δημοφιλής σελίδα πολιτικού σχολιασμού. Τον Δεκέμβρη του 2008 ξεκίνησε στους δρόμους να ακούγεται το σύνθημα «μπάτσοι μουνιά, σκοτώνετε παιδιά». Είχε υπάρξει ένας αρνητικός σχολιασμός γενικά γύρω από την εκφραστική προσέγγιση που χρησιμοποιεί το εν λόγω σύνθημα για να μεταδώσει το συγκεκριμένο μήνυμα. Είχαν υπάρξει, μάλιστα, αρκετές συζητήσεις στην πολιτική σελίδα του Νίκου. Ο καιρός περνούσε και ο Νίκος διαπίστωνε μια σταθερή αύξηση των «hits» στη σελίδα, δηλαδή των επισκεπτών του καθημερινά. Κάποια στιγμή χρησιμοποίησε ένα εργαλείο της Google που σου λέει πώς κατέληξαν οι επισκέπτες στη δική σου ιστοσελίδα, π.χ., τι αναζητούσαν στο Google, ποια keywords (κωδικολέξεις) κ.λπ. Με έκπληξη διαπιστώνει ότι πολύ ψηλά στα στατιστικά ήταν οι χρήστες που είχαν καταλήξει στην ιστοσελίδα του γράφοντας την εξής κωδικολέξη στο Google: μουνί.
Δηλαδή, υπάρχει ένα σωρό κόσμος που ψάχνει στο διαδίκτυο με οδηγό μία και μοναδική λέξη... μουνί! Φουλ στοπ, τίποτα παραπάνω, ούτε καν ένα επίθετο πριν ή μετά. Το θέλει εκείνη τη στιγμή ακριβώς μπροστά στην οθόνη του!
Με αυτήν την αφορμή κάθισα λίγο μπροστά στον υπολογιστή και άρχισα να παίζω με το Google. Η συγκεκριμένη μηχανή αναζήτησης έχει και κάτι άλλο, πολύ διαφωτιστικότερο. Το «suggestions» ή ελληνιστί προτιμήσεις, που θα πει πως –ενώ πας να γράψεις τι ψάχνεις– σου προτείνει μερικές κωδικολέξεις που διάλεξαν οι ομόγλωσσοί σου όταν αρχίσανε να τυπώνουν τα ίδια πρώτα γράμματα της λέξης.
Για παράδειγμα, θες να βρεις πληροφορίες για το πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών 2010, και μόλις γράψεις τα δύο πρώτα γράμματα («φε»), το Google σού προτείνει αμέσως αναζήτηση για το Φεστιβάλ Αθηνών 2010, διότι πολύ απλά οι περισσότεροι των Ελλήνων όταν ξεκίνησαν με «φε» έγραψαν τελικά «φεστιβάλ αθηνών 2010». Απλό και ταυτοχρόνως θαυματουργό, αν σκεφτεί κανείς πως έχει μπροστά του ένα από τα πιο αντικειμενικά γκάλοπ για την ελληνική κοινωνία (πάντα αυτήν που χρησιμοποιεί το διαδίκτυο). Έτσι άρχισα να παίζω με τις κωδικολέξεις και κατέληξα στο εξής αποκαλυπτικό στατιστικό πείραμα.
Έστω ότι ψάχνω για ένα «φοιτητικό δάνειο».
Μπαίνω στο www.google.gr και αρχίζω να γράφω...
Φάση πρώτη: «φ»
Έχω γράψει μόνο το γράμμα «φ» και μου προτείνεται (σύμφωνα με τις προτιμήσεις των Ελλήνων):
Χρυσό μετάλλιο
φαψεβοοκ:αυτοί που κατά λάθος γράψανε τη λέξη facebook με ελληνικούς χαρακτήρες.
Αργυρό μετάλλιο
φωτογραφιες γυμνων γυναικων: πολύ διακριτικό.
Χάλκινο μετάλλιο
φορολογικο νομοσχεδιο 2010: εδώ φαίνεται ότι υπάρχει ένα μεγάλο πλήθος ατόμων που αναζητούσαν το νέο φορολογικό σχέδιο της κυβέρνησης, δηλαδή να ενημερωθούν για το πώς θα τους τα πάρουν.
Ακολουθούν: φυλετικες μαχες (ένα online παιχνίδι, μην πάει ο νους σας στο απαρτχάιντ και τα άλλα δεινά της αποικιοκρατίας), φωτοβολταικα, φαρμακεια εφημερευοντα, φεκ, κ.λπ., κ.λπ.
Φάση δεύτερη: «φο»
Έχω ενθουσιαστεί από την πρώτη φάση και συνεχίζω με το δεύτερο γράμμα της αρχικής μου αναζήτησης («φοιτητικό δάνειο»):
Χρυσό μετάλλιο
φορολογικο νομοσχεδιο 2010: άνοδος δύο θέσεων!
Αργυρό μετάλλιο
φοιτητριεσ για πηδημα: εντυπωσιακό new entry, το πολύ διακριτικό «φωτογραφιες γυμνων γυναικων» παραγκωνίστηκε από κάτι πιο άμεσο. Ίσως οι φοιτήτριες να μη βρήκαν να πάρουν εκείνο το δάνειο τελικά και εδώ το Google έχει άλλες προτάσεις καριέρας να δώσει.
Χάλκινο μετάλλιο
φορολογικη δηλωση: μεγάλη επιτυχία του ΠΑΣΟΚ, έχει κόψει τα πολλά πολλά και ο κόσμος ή μαλακίζεται με τις φοιτήτριες που πηδιούνται ή ψάχνει όλη μέρα να δει πώς θα τη γλιτώσει από τα νύχια του Παπακωνσταντίνου!
Ακολουθούν: φορτηνετ, φοιτικό επίδομα 2010 (νά το, ανεβαίνει) και πιο χαμηλά φοιτητρια γαμιεται και φοιτητριες που γαμιουνται! Καλά, τελικά δεν κάνουν τίποτ’ άλλο στα ελληνικά πανεπιστήμια από το να γαμιούνται όλη μέρα. Κάτι θα ξέρει η Διαμαντοπούλου που ήρθε να βάλει μια τάξη στο μπουρδέλο!
Υποσυμπέρασμα: πολύ λίγοι Έλληνες αναζήτησαν τον Ντάριο Φο, που έχει γράψει και το επίκαιρο «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω».
Φάση (απο)τελειωτική: «φοι»
Δεν το κουράζω άλλο, βάζω και το «ι», μπας και βρω κανένα φοιτητικό δάνειο να την παλέψω.
Χρυσό μετάλλιο
φοιτητριεσ για πηδημα: δε χωράει συζήτηση, τώρα και με το ανοικτό πανεπιστήμιο πρέπει να γίνεται χαμός.
Αργυρό μετάλλιο
φορολογικο νομοσχεδιο 2010: τα κατάφερε και έμεινε στην τριάδα, έχει προφανώς και το φορολογικό νομοσχέδιο μια κάπως... ερωτική σχέση με τους χρήστες του ίντερνετ!
Χάλκινο μετάλλιο
φοιτητρια γαμιεται: εδώ έχουμε και δεύτερο entry, μιλάμε για κυριαρχία των φοιτητών στο ελληνικό διαδίκτυο.
Δεν τόλμησα να προχωρήσω παραπέρα το πείραμα, γιατί ήταν προφανές πως αν πρόσθετα και το «τ», το φορολογικό νομοσχέδιο δεν θα ήταν ούτε στη 16άδα!
Γενικά υπάρχει πολύς κόσμος που είναι πολέμιος της κοινωνικής έκφρασης / δικτύωσης μέσω του διαδικτύου. Λένε ότι εξάρει την κοινωνική / σεξουαλική καφρίλα. Τι θα συνέβαινε, π.χ., αν –αντί για «φοιτητικό δάνειο»– είχατε φιλοσοφικές ανησυχίες και θέλατε να μάθετε για τον «αγορακριτος»; Δεν ξέρω, αλλά είμαι σίγουρος πως πριν από την εποχή του ίντερνετ ο κόσμος με έντονες τάσεις σεξουαλικής καφρίλας γινότανε παπάς και χούφτωνε οχτάχρονα παιδάκια. Το ίντερνετ, εκτός από βιβλιοθήκη παγκόσμιας γνώσης, έχει αποκτήσει τελευταία (κυρίως μετά την ανάπτυξη του Web 2.0) και άλλες, πολύ ενδιαφέρουσες πτυχές: είναι καθρέφτης πολιτισμικής πραγματικότητας, δίνοντας στο χρήστη του τη δυνατότητα να εκφράσει ανώδυνα και ανώνυμα όλες του τις ορέξεις, ίσως περισσότερο από κάθε άλλη φορά στην Ιστορία. Αυτό εμφανίζεται με τις μηχανές αναζήτησης (google, yahoo κ.ά.) στις οποίες οι χρήστες με απλό, απέριττο και άμεσο τρόπο δηλώνουν μόνο τι ψάχνουν.
Τώρα γενικά: το ίντερνετ ένα εργαλείο είναι και έτσι ακριβώς πρέπει να το δούμε, ένα εργαλείο που θα χαρακτηριστεί από την ηθική των χρηστών του και μόνο. Σεξ στο διαδίκτυο δεν σημαίνει αποκλειστικά και μόνο τσόντες. Υπάρχουν πάρα πολλά portals, με έμφαση στη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, υγιεινή κ.λπ., που σπάνε κοινωνικά ταμπού δεκαετιών, σε μέρη που ίσως δεν θα σπάγανε πραγματικά ποτέ. Σεξ στο διαδίκτυο δεν σημαίνει απαραίτητα «μαλακίζομαι μπροστά στην οθόνη» – ή, ακόμα κι αυτό να είναι, μπορεί να γίνει φιλικά προς το περιβάλλον. Γιατί, ως γνωστόν, τα πάντα υπάρχουν στο διαδίκτυο... Ακόμα και non-profit erotic ecological organizations!
Πριν από μερικά χρόνια βρέθηκα στο «Tacheles», μια πολυώροφη κατάληψη στο Ανατολικό Βερολίνο και ανάμεσα στα άλλα, σε έναν όροφο, είχε στήσει τα στούντιο - γραφεία της μία από της πιο πρωτοποριακές ακτιβιστικές οργανώσεις για το περιβάλλον... Η Fuck For Forest. Η συγκεκριμένη οργάνωση μάζευε χρήματα για το περιβάλλον με τον εξής ριζοσπαστικό τρόπο: τα μέλη θα μπορούσαν να «ερωτοτροπήσουν» σε όποιον βαθμό ήθελαν μπροστά στην κάμερα του FFF και το υλικό θα ήταν διαθέσιμο για τους συνδρομητές της ιστοσελίδας του (www.fuckforforest.com). Τα λεφτά των συνδρομών στέλνονταν σε οργανώσεις και περιβαλλοντολογικά workcamps στην Κόστα Ρίκα, στο Εκουαδόρ και αλλού.
Μήπως, τελικά, ο Τζίμης Πανούσης τα είχε πει όλα αυτά (και δεν τον άκουγε κανείς) πολύν καιρό πριν από την κυριαρχία του ίντερνετ με το τραγούδι «Γαμάτε γιατί χανόμαστε»;
Ο Νίκος είναι ένας φίλος που ασχολείται εδώ και πολλά χρόνια με το σχεδιασμό ιστοσελίδων στο διαδίκτυο. Έχει και πολλές δικές του. Κάποια εξ αυτών είναι μια δημοφιλής σελίδα πολιτικού σχολιασμού. Τον Δεκέμβρη του 2008 ξεκίνησε στους δρόμους να ακούγεται το σύνθημα «μπάτσοι μουνιά, σκοτώνετε παιδιά». Είχε υπάρξει ένας αρνητικός σχολιασμός γενικά γύρω από την εκφραστική προσέγγιση που χρησιμοποιεί το εν λόγω σύνθημα για να μεταδώσει το συγκεκριμένο μήνυμα. Είχαν υπάρξει, μάλιστα, αρκετές συζητήσεις στην πολιτική σελίδα του Νίκου. Ο καιρός περνούσε και ο Νίκος διαπίστωνε μια σταθερή αύξηση των «hits» στη σελίδα, δηλαδή των επισκεπτών του καθημερινά. Κάποια στιγμή χρησιμοποίησε ένα εργαλείο της Google που σου λέει πώς κατέληξαν οι επισκέπτες στη δική σου ιστοσελίδα, π.χ., τι αναζητούσαν στο Google, ποια keywords (κωδικολέξεις) κ.λπ. Με έκπληξη διαπιστώνει ότι πολύ ψηλά στα στατιστικά ήταν οι χρήστες που είχαν καταλήξει στην ιστοσελίδα του γράφοντας την εξής κωδικολέξη στο Google: μουνί.
Δηλαδή, υπάρχει ένα σωρό κόσμος που ψάχνει στο διαδίκτυο με οδηγό μία και μοναδική λέξη... μουνί! Φουλ στοπ, τίποτα παραπάνω, ούτε καν ένα επίθετο πριν ή μετά. Το θέλει εκείνη τη στιγμή ακριβώς μπροστά στην οθόνη του!
Με αυτήν την αφορμή κάθισα λίγο μπροστά στον υπολογιστή και άρχισα να παίζω με το Google. Η συγκεκριμένη μηχανή αναζήτησης έχει και κάτι άλλο, πολύ διαφωτιστικότερο. Το «suggestions» ή ελληνιστί προτιμήσεις, που θα πει πως –ενώ πας να γράψεις τι ψάχνεις– σου προτείνει μερικές κωδικολέξεις που διάλεξαν οι ομόγλωσσοί σου όταν αρχίσανε να τυπώνουν τα ίδια πρώτα γράμματα της λέξης.
Για παράδειγμα, θες να βρεις πληροφορίες για το πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών 2010, και μόλις γράψεις τα δύο πρώτα γράμματα («φε»), το Google σού προτείνει αμέσως αναζήτηση για το Φεστιβάλ Αθηνών 2010, διότι πολύ απλά οι περισσότεροι των Ελλήνων όταν ξεκίνησαν με «φε» έγραψαν τελικά «φεστιβάλ αθηνών 2010». Απλό και ταυτοχρόνως θαυματουργό, αν σκεφτεί κανείς πως έχει μπροστά του ένα από τα πιο αντικειμενικά γκάλοπ για την ελληνική κοινωνία (πάντα αυτήν που χρησιμοποιεί το διαδίκτυο). Έτσι άρχισα να παίζω με τις κωδικολέξεις και κατέληξα στο εξής αποκαλυπτικό στατιστικό πείραμα.
Έστω ότι ψάχνω για ένα «φοιτητικό δάνειο».
Μπαίνω στο www.google.gr και αρχίζω να γράφω...
Φάση πρώτη: «φ»
Έχω γράψει μόνο το γράμμα «φ» και μου προτείνεται (σύμφωνα με τις προτιμήσεις των Ελλήνων):
Χρυσό μετάλλιο
φαψεβοοκ:αυτοί που κατά λάθος γράψανε τη λέξη facebook με ελληνικούς χαρακτήρες.
Αργυρό μετάλλιο
φωτογραφιες γυμνων γυναικων: πολύ διακριτικό.
Χάλκινο μετάλλιο
φορολογικο νομοσχεδιο 2010: εδώ φαίνεται ότι υπάρχει ένα μεγάλο πλήθος ατόμων που αναζητούσαν το νέο φορολογικό σχέδιο της κυβέρνησης, δηλαδή να ενημερωθούν για το πώς θα τους τα πάρουν.
Ακολουθούν: φυλετικες μαχες (ένα online παιχνίδι, μην πάει ο νους σας στο απαρτχάιντ και τα άλλα δεινά της αποικιοκρατίας), φωτοβολταικα, φαρμακεια εφημερευοντα, φεκ, κ.λπ., κ.λπ.
Φάση δεύτερη: «φο»
Έχω ενθουσιαστεί από την πρώτη φάση και συνεχίζω με το δεύτερο γράμμα της αρχικής μου αναζήτησης («φοιτητικό δάνειο»):
Χρυσό μετάλλιο
φορολογικο νομοσχεδιο 2010: άνοδος δύο θέσεων!
Αργυρό μετάλλιο
φοιτητριεσ για πηδημα: εντυπωσιακό new entry, το πολύ διακριτικό «φωτογραφιες γυμνων γυναικων» παραγκωνίστηκε από κάτι πιο άμεσο. Ίσως οι φοιτήτριες να μη βρήκαν να πάρουν εκείνο το δάνειο τελικά και εδώ το Google έχει άλλες προτάσεις καριέρας να δώσει.
Χάλκινο μετάλλιο
φορολογικη δηλωση: μεγάλη επιτυχία του ΠΑΣΟΚ, έχει κόψει τα πολλά πολλά και ο κόσμος ή μαλακίζεται με τις φοιτήτριες που πηδιούνται ή ψάχνει όλη μέρα να δει πώς θα τη γλιτώσει από τα νύχια του Παπακωνσταντίνου!
Ακολουθούν: φορτηνετ, φοιτικό επίδομα 2010 (νά το, ανεβαίνει) και πιο χαμηλά φοιτητρια γαμιεται και φοιτητριες που γαμιουνται! Καλά, τελικά δεν κάνουν τίποτ’ άλλο στα ελληνικά πανεπιστήμια από το να γαμιούνται όλη μέρα. Κάτι θα ξέρει η Διαμαντοπούλου που ήρθε να βάλει μια τάξη στο μπουρδέλο!
Υποσυμπέρασμα: πολύ λίγοι Έλληνες αναζήτησαν τον Ντάριο Φο, που έχει γράψει και το επίκαιρο «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω».
Φάση (απο)τελειωτική: «φοι»
Δεν το κουράζω άλλο, βάζω και το «ι», μπας και βρω κανένα φοιτητικό δάνειο να την παλέψω.
Χρυσό μετάλλιο
φοιτητριεσ για πηδημα: δε χωράει συζήτηση, τώρα και με το ανοικτό πανεπιστήμιο πρέπει να γίνεται χαμός.
Αργυρό μετάλλιο
φορολογικο νομοσχεδιο 2010: τα κατάφερε και έμεινε στην τριάδα, έχει προφανώς και το φορολογικό νομοσχέδιο μια κάπως... ερωτική σχέση με τους χρήστες του ίντερνετ!
Χάλκινο μετάλλιο
φοιτητρια γαμιεται: εδώ έχουμε και δεύτερο entry, μιλάμε για κυριαρχία των φοιτητών στο ελληνικό διαδίκτυο.
Δεν τόλμησα να προχωρήσω παραπέρα το πείραμα, γιατί ήταν προφανές πως αν πρόσθετα και το «τ», το φορολογικό νομοσχέδιο δεν θα ήταν ούτε στη 16άδα!
Γενικά υπάρχει πολύς κόσμος που είναι πολέμιος της κοινωνικής έκφρασης / δικτύωσης μέσω του διαδικτύου. Λένε ότι εξάρει την κοινωνική / σεξουαλική καφρίλα. Τι θα συνέβαινε, π.χ., αν –αντί για «φοιτητικό δάνειο»– είχατε φιλοσοφικές ανησυχίες και θέλατε να μάθετε για τον «αγορακριτος»; Δεν ξέρω, αλλά είμαι σίγουρος πως πριν από την εποχή του ίντερνετ ο κόσμος με έντονες τάσεις σεξουαλικής καφρίλας γινότανε παπάς και χούφτωνε οχτάχρονα παιδάκια. Το ίντερνετ, εκτός από βιβλιοθήκη παγκόσμιας γνώσης, έχει αποκτήσει τελευταία (κυρίως μετά την ανάπτυξη του Web 2.0) και άλλες, πολύ ενδιαφέρουσες πτυχές: είναι καθρέφτης πολιτισμικής πραγματικότητας, δίνοντας στο χρήστη του τη δυνατότητα να εκφράσει ανώδυνα και ανώνυμα όλες του τις ορέξεις, ίσως περισσότερο από κάθε άλλη φορά στην Ιστορία. Αυτό εμφανίζεται με τις μηχανές αναζήτησης (google, yahoo κ.ά.) στις οποίες οι χρήστες με απλό, απέριττο και άμεσο τρόπο δηλώνουν μόνο τι ψάχνουν.
Τώρα γενικά: το ίντερνετ ένα εργαλείο είναι και έτσι ακριβώς πρέπει να το δούμε, ένα εργαλείο που θα χαρακτηριστεί από την ηθική των χρηστών του και μόνο. Σεξ στο διαδίκτυο δεν σημαίνει αποκλειστικά και μόνο τσόντες. Υπάρχουν πάρα πολλά portals, με έμφαση στη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, υγιεινή κ.λπ., που σπάνε κοινωνικά ταμπού δεκαετιών, σε μέρη που ίσως δεν θα σπάγανε πραγματικά ποτέ. Σεξ στο διαδίκτυο δεν σημαίνει απαραίτητα «μαλακίζομαι μπροστά στην οθόνη» – ή, ακόμα κι αυτό να είναι, μπορεί να γίνει φιλικά προς το περιβάλλον. Γιατί, ως γνωστόν, τα πάντα υπάρχουν στο διαδίκτυο... Ακόμα και non-profit erotic ecological organizations!
Πριν από μερικά χρόνια βρέθηκα στο «Tacheles», μια πολυώροφη κατάληψη στο Ανατολικό Βερολίνο και ανάμεσα στα άλλα, σε έναν όροφο, είχε στήσει τα στούντιο - γραφεία της μία από της πιο πρωτοποριακές ακτιβιστικές οργανώσεις για το περιβάλλον... Η Fuck For Forest. Η συγκεκριμένη οργάνωση μάζευε χρήματα για το περιβάλλον με τον εξής ριζοσπαστικό τρόπο: τα μέλη θα μπορούσαν να «ερωτοτροπήσουν» σε όποιον βαθμό ήθελαν μπροστά στην κάμερα του FFF και το υλικό θα ήταν διαθέσιμο για τους συνδρομητές της ιστοσελίδας του (www.fuckforforest.com). Τα λεφτά των συνδρομών στέλνονταν σε οργανώσεις και περιβαλλοντολογικά workcamps στην Κόστα Ρίκα, στο Εκουαδόρ και αλλού.
Μήπως, τελικά, ο Τζίμης Πανούσης τα είχε πει όλα αυτά (και δεν τον άκουγε κανείς) πολύν καιρό πριν από την κυριαρχία του ίντερνετ με το τραγούδι «Γαμάτε γιατί χανόμαστε»;
